III SA/Wr 529/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi B. A. O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z [...] r. skarżący złożył skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję o odmowie wszczęcia postępowania. W piśmie z [...] r. skarżący wniósł o "umorzenie postępowania w całości bez rozpatrywania sprawy", wskazując na uwzględnienie w całości jego roszczenia w innym postępowaniu, wobec czego na dzień dzisiejszy postępowanie stało się nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie należało przyjąć, że skarżący, który wniósł o umorzenie postępowania bez rozpatrywania sprawy, cofnął skargę. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.