III SA/Wr 54/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia NSA Anna Moskała, Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "A" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] , wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA 48/13, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zezwalającej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca) na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa d. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania w sprawie. Po wejściu w życie dnia 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. nr 168, poz. 1323) zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych przeniesiono na organy celne. W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), a straciła moc ustawa o grach i zakładach wzajemnych. Organ I instancji uzyskał informację, że spółka postawiona w stan upadłości jest zarządzana przez syndyka na podstawie postanowienia z dnia [...] września 2011 r. o ogłoszeniu upadłości "A" Sp. z o.o. w W., wydanego przez Sąd Rejonowy dla W. w W., Sąd Gospodarczy, [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych, z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...] , z możliwością zawarcia układu, które zmieniono postanowieniem tego Sądu z dnia [...]września 2011 r. o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego. Organ stwierdził, że art. 169 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego (dalej także p.u.i n.) wyklucza możliwość prowadzenia przez syndyka działalności wymagającej zezwolenia. Odnosi się to też do zezwolenia w sprawie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych posiadanego przez spółkę. Z przepisów ustawowych ani z treści zezwolenia z dnia [...] października 2009 r. nie wynika możliwość prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych przez osobę inną niż przedsiębiorca. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że decyzja z dnia [...] października 2009 r. stała się bezprzedmiotowa. Zatem na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej także o.p.) organ decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] października 2009 r. Syndyk masy upadłości spółki w odwołaniu od decyzji wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 258 § 1 pkt 1 o.p. Zdaniem syndyka zastosowano ten przepis mimo braku bezprzedmiotowości zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Skutkiem ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku przedsiębiorcy prowadzącego działalność w takim zakresie nie być bezprzedmiotowość decyzji o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, a tym samym stwierdzenie jej wygaśnięcia. Syndyk nie prowadzi bowiem działalności w zakresie gier na automatach niskich wygranych. Podejmuje on tylko działania dla utrzymania przedsiębiorstwa w stanie niepogorszonym do czasu jego likwidacji, w celu zapewnienia możliwie najpełniejszego zaspokojenia wierzycieli upadłego (art. 2 p.u. i n.). Czynności syndyka nie są więc nastawione na prowadzenie działalności gospodarczej i czerpanie zysków. Zmierzają do jak najkorzystniejszego spieniężenia majątku upadłego i spłaty jego długów. Z uwagi na to, że syndyk wykonuje czynności w imieniu własnym lecz na rachunek upadłego, podmiot praw i obowiązków wynikających z udzielonego zezwolenia pozostaje niezmieniony. Jest nim nadal spółka. Syndyk podkreślił, że zgodnie z art. 316 p.u. i n. przedsiębiorstwo upadłego winno być sprzedane jako całość, chyba że nie jest to możliwe. Na nabywcę, według art. 317 p.u. i n., przechodzą wszystkie koncesje, zezwolenia, licencje i ulgi udzielone upadłemu, chyba że ustawa lub decyzja o ich udzieleniu stanowią inaczej. Udzielone zezwolenie i ustawa o grach hazardowych nie wiążą z ogłoszeniem upadłości żadnych skutków prawnych. Upadłość przedsiębiorcy jest więc okolicznością bez znaczenia na gruncie ustawy o grach hazardowych. Skoro ustawodawca w prawie upadłościowym i naprawczym wskazał na przejście uprawnień na nabywcę, a w ustawie hazardowej nie przewidział żadnych skutków prawnych upadłości przedsiębiorcy, ogłoszenie upadłości nie pociąga za sobą wygaśnięcia zezwoleń udzielonych upadłemu. Wygaśnięcie zezwoleń jest także nie do pogodzenia z istotą prawa upadłościowego. Pozbawiałoby bowiem wierzycieli prawa do zaspokojenia ich wierzytelności w sytuacji, gdy najbardziej wartościowym składnikiem tej masy upadłości są posiadane uprawnienia. Prawo upadłościowe ma za zadanie chronić wierzycieli, a nie pogarszać ich sytuacji. Zakładając, że ogłoszenie upadłości likwidacyjnej zawsze skutkującej ustanowieniem syndyka, powoduje automatycznie wygasanie zezwoleń przyznanych upadłemu, to postępowanie upadłościowe wyrządzałoby szkodę wierzycielom, zamiast im służyć. Syndyk podkreślił, że podejmuje wszystkie czynności pod nadzorem i w porozumieniu z sędzią - komisarzem, czuwającym nad prawidłowym przebiegiem postępowania upadłościowego. Syndyk wydzierżawił przedsiębiorstwo, a teraz podejmuje działania przygotowawcze do jego sprzedaży. Żadna z jego czynności nie została zakwestionowana przez sędziego-komisarza. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wygaśnięcia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. Na tę decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarzuciła naruszenie art. 160 i art. 206 p.u. i n. poprzez ich pominięcie, art. 169 p.u. i n. poprzez jego wadliwą interpretację; art. 35 ust. 1 i art. 129 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez ich wadliwe zastosowanie; art. 258 § 1 o.p. podatkowej poprzez jego wadliwą interpretacją. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Wr 48/13) uchylił zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawne rozstrzygnięcia Sąd wskazał naruszenie art. 240 § 1 pkt 3 w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 o.p. Pracownik organu rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy brał bowiem udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; Rozpatrując ponownie złożone odwołanie Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zezwalającej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca) na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa d. W uzasadnieniu organ podniósł, że zezwolenie z dnia [...] października 2009 r. wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. nr 4, poz. 27 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obejmuje: 1) nazwę spółki; 2) zatwierdzoną strukturę udziałów lub akcji imiennych, a także nazwiska członków zarządu i rady nadzorczej spółki; 3) miejsce urządzania gier lub zakładów; 4) rodzaj i minimalną oraz maksymalną liczbę gier lub zakładów; 5) warunki, które powinna spełniać spółka, w szczególności dotyczące zabezpieczeń, o których mowa w art. 38; 7) nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy spółka, która uzyskała zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2 (także gier na automatach o niskich wygranych), nie mogła powierzyć innemu podmiotowi wykonywania czynności związanych z prowadzeniem lub urządzaniem tych gier lub zakładów. Ponadto automaty i urządzenia do gier nie mogą stanowić własności osób trzecich (ust. 2 tego artykułu). Organ stwierdził, że członkowie władz (zarząd i rada nadzorcza) oraz wspólnicy spółki ubiegającej się o zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na mocy przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, podlegali ścisłej weryfikacji w zakresie nienagannej opinii oraz musieli udokumentować, że nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe (art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Osoby te, pod rygorem stwierdzenia nieważności zezwolenia, musiały oświadczyć, że nie toczy się przeciw nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 Kodeksu karnego (art. 32 ust. 1 pkt 19 i ust. 1a). Samo istnienie uzasadnionych zastrzeżeń z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego wobec tych osób stanowiło uzasadnioną przesłankę do odmowy wydania zezwolenia (art. 27b). Udziałowcy spółki musieli także udowodnić legalność kapitału, którym sfinansowali udziały objęte w spółce (art. 27a). Nieusunięcie naruszeń przepisów było podstawą do cofnięcia zezwolenia (art. 52 ust. 2 ustawy). Według art. 129 ust. 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej także u.g.h.) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Organ stwierdził, że z powołanych przepisów wyraźnie wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie szczególnej formy działalności, którą jest hazard (w tym gry a automatach o niskich wygranych), szczególnymi i bardziej rygorystycznymi niż w przypadku innych form działalności gospodarczej - wymaganiami wobec podmiotów je prowadzących. Zezwolenia w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych były ściśle przypisane konkretnemu podmiotowi tworzonemu przez konkretne, wskazane z imienia i nazwiska osoby, czyli przez jego udziałowców, członków zarządu i rady nadzorczej. Każda zmiana składu osobowego organów spółki wymagała decyzji zmieniającej ostateczną decyzję w sprawie zezwolenia, wydawanej w trybie nadzwyczajnym przez właściwego w sprawie dyrektora izby skarbowej, a od 31 października 2009 r. przez dyrektora izby celnej. Każda akceptacja nowego składu osobowego władz lub udziałowców spółki poprzedzona była wskazaną weryfikacją w zakresie (odpowiednio do sprawy): nienagannej opinii i niekaralności kandydata i/lub legalności źródeł pochodzenia kapitału służącego objęciu udziałów w spółce. Zmiana struktury kapitału wymagała wydania szczególnego zezwolenia (uprzedniej zgody) na jej dokonanie (art. 26 ust. 4 i nast. ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Organ stwierdził, że wobec takiej regulacji prawnej nie można się zgodzić z twierdzeniem, że inny podmiot poza wskazaną spółką o zatwierdzonej strukturze kapitału oraz zatwierdzonym i wskazanym zgodnie z art. 35 ust. 1 u.g.h. składzie osobowym rady nadzorczej, reprezentowanej przez zatwierdzony zarząd - może być upoważniony do prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych na podstawie przedmiotowego zezwolenia. Poza tymi przepisami odnośnie do weryfikacji wskazanych osób potwierdza to także art. 28 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zakazujący powierzania innemu podmiotowi wykonywania czynności związanych z prowadzeniem urządzaniem gier hazardowych. Oznacza to, że według przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. - możliwość prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest niezbywalnym prawem tylko i wyłącznie podmiotu (spółki o zatwierdzonym składzie osobowym organów jej władz oraz strukturze kapitału), któremu udzielono zezwolenia. Według organu takiego prawa nie ma także syndyk. Wynika to z art. 169 ust. 2 p.u. i n., zgodnie z którym syndyk lub zarządca prowadzący przedsiębiorstwo upadłego nie może prowadzić działalności wymagającej koncesji albo zezwolenia, chyba że co innego wynika z ustawy lub decyzji o przyznaniu koncesji albo zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą jednak wskazane w tym przepisie wyjątki, gdyż odmienne stanowisko nie wynika ani z ustawy, ani z decyzji o przyznaniu zezwolenia. Zdaniem organu decyzja z dnia [...] października 2009 r. stała się więc bezprzedmiotowa i według art. 258 § 1 pkt 1 o.p. organ był obowiązany stwierdzić jej wygaśnięcie. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa - gdy przestał istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji, czyli podmiot lub przedmiot tego stosunku, albo gdy nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej. Organ powołał stanowisko z literatury przedmiotu. Według organu, w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy wystąpiła taka sytuacja. Sąd Rejonowy dla W. w W., Sąd Gospodarczy, [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych, wydał mianowicie powołane postanowienie o ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej spółki, zarządzanej przez syndyka. Przestał zatem istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji - podmiot tego stosunku, czyli spółka z o.o. reprezentowana przez zarząd zatwierdzony w zezwoleniu. W taki sposób decyzja (zezwolenie) funkcjonuje wprawdzie w obrocie prawnym, ale z uwagi na wskazane przeszkody nie może być wykonywana. Zachodzi więc bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 258 § 1 pkt 1 o.p. Na tę decyzję strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie: 1) art. 258 § 1 pkt 1 o.p. przez stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, pomimo iż nie stało się bezprzedmiotowe; 2) art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 160 ust. 1 p.u. i n. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że syndyk jest podmiotem, któremu upadły powierzył wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem i urządzaniem gier na automatach o niskich wygranych; 3) art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 160 ust. 1 p.u. i n. przez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku przedsiębiorcy hazardowego powoduje zmianę nazwy spółki, jej struktury udziałów, składu organów czy w zakresu udzielonych zabezpieczeń; 4) art. 169 ust. 2 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 1 p.u. i n. przez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że prowadzenie przez syndyka przedsiębiorstwa upadłego jest równoznaczne z prowadzeniem działalności objętej zezwoleniem; 5) art. 62, art. 311 ust. 1, art. 312 ust. 1 oraz art. 317 ust. 1 p.u. i n. przez ich pominięcie i w konsekwencji błędne uznanie, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mogą być zbyte w toku postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną ze wskazanych wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Uwzględniając te kryteria Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania kwestionowanej decyzji ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Sąd stwierdza, że według art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W sprawie jest bezsporne, że zezwolenie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.) i udzielono je na czas określony, tj. na 6 lat. Było to zgodne z art. 36 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przepis ten stanowił, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania administracyjnego – postanowieniem z dnia [...]września 2011 r. wydanym przez Sąd Rejonowy dla W. w W., Sąd Gospodarczy, [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych, z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...] ogłoszono upadłość "A" Sp. z o.o. w W., z możliwością zawarcia układu, które zmieniono postanowieniem tego Sądu z dnia [...]września 2011 r. o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1361 ze zm.) z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego. Jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości (art. 75 ust. 1 p.u. i n.). Prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w poprzednio obowiązującej ustawie o grach i zakładach wzajemnych i w obecnie obowiązującej ustawie o grach hazardowych, podlega ścisłej reglamentacji. Zezwolenie na jej prowadzenie może uzyskać jedynie podmiot spełniający określone warunki, w tym dotyczące wysokości kapitału zakładowego, jego struktury oraz wymogów dotyczących osób będących członkami władz spółki. Spółka postawiona w stan upadłości likwidacyjnej nie spełnia tych warunków. Cały jej majątek stanowi bowiem masę upadłości, służącą tylko jednemu celowi – zaspokojeniu wierzycieli. Władze spółki tracą natomiast wszelkie uprawnienia na rzecz syndyka masy upadłościowej. Podnoszona przez pełnomocnika syndyka okoliczność, iż w przypadku posiadania przez spółkę przedmiotowego zezwolenia zostanie ono sprzedane wraz z całym przedsiębiorstwem w celu jak najlepszego zaspokojenia wierzycieli w ogóle nie ma podstaw prawnych. Ani poprzednio obowiązująca ustawa o grach i zakładach wzajemnych, ani obecnie obowiązujące przepisy o grach hazardowych nie dopuszczają bowiem możliwości przeniesienia praw wynikających z tego zezwolenia na osobę trzecią. Jedynie w przypadku istnienia pozytywnej regulacji dopuszczającej przeniesienie zezwolenia na inny podmiot, byłoby to dopuszczalne. Biorąc to pod uwagę nie może także wywołać zamierzonych skutków prawnych powoływanie się strony skarżącej na niezakwestionowanie przez sędziego komisarza zawarcia umowy dzierżawy przedsiębiorstwa spółki, umożliwiającej dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa w oparciu o art. 206 ust. 1 pkt 1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów art. 160, art. 169 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Według art. 160 ust. 1 p.u. i n. w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności na rachunek upadłego, lecz w imieniu własnym. Zgodnie z art. 169 ust. 2 tej ustawy syndyk prowadzący przedsiębiorstwo upadłego nie może prowadzić działalności wymagającej koncesji albo zezwolenia, chyba że co innego wynika z ustawy lub decyzji o przyznaniu koncesji lub zezwolenia. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Skarżący przyjmuje zatem błędnie, że w rozpatrywanej sprawie dozwolone jest to, co nie jest zakazane czy nieuregulowane prawnie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że zarzuty skargi są bezzasadne. Organ orzekający bowiem trafnie stwierdził wygaśnięcie zezwolenia na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 o.p. z uwagi na jego bezprzedmiotowość polegającą na wyeliminowaniu z obrotu prawnego spółki będącej podmiotem zezwolenia z [...] października 2009 r. W świetle dokonanych ustaleń i na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 160 ust. 1 p.u. i n. trafnie wywiedziono, że w sprawach masy upadłości syndyk dokonuje wprawdzie czynności na rachunek upadłego, lecz działa w imieniu własnym. Biorąc pod uwagę art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 160 ust. 1 p.u. i n. należy stwierdzić, że upadłość likwidacyjna spółki prowadzącej działalność w zakresie gier hazardowych uniemożliwia dalsze prowadzenie takiej działalności gospodarczej. Powołane w skardze przepisy art. 169 ust. 2 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 1 p.u. i n. nie dają syndykowi masy upadłościowej możliwości prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Przepis art. 62, art. 311 ust. 1, art. 312 ust. 1 oraz art. 317 ust. 1 p.u. i n., na które powołuje się skarżący, nie mogą stanowić podstawy zbycia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w toku postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego. Jak już dowiedziono, takie zezwolenie nie może być przedmiotem obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną, należało oddalić.