III SA/Wr 540/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska, , , po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T D na postanowienie W D z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania L D -N oraz P N z miejsca pobytu stałego przy ul. K [...] we W postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 sierpnia 2008 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazane wyżej postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia {...] r., Nr [...] Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 24 września 2008 r.,, którego odpis doręczono skarżącemu w dniu 2 października 2008 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Tymczasem skarżący w piśmie z dnia 28 września 2008 r. wskazał, iż "po otrzymaniu klauzuli wykonalności nastąpiła zmiana istotnych okoliczności sprawy o wymeldowanie L D - N i P N ". Z uwagi zaś na powyższe oraz na sytuację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie jest władny do rozstrzygania nowych okoliczności, stwierdził, iż "wycofuje wniesioną skargę". Z akt sprawy wynika, że wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 art. 220 p.p.s.a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Zatem, w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie - jak wynika to z pisma skarżącego z dnia 28 września 2008 r. - pośrednią przyczyną, dla której skarżący nie uiścił należnego wpisu, było "wycofanie" skargi z uwagi na zmianę okoliczności sprawy. Jednakże zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., Sąd w pierwszej kolejności zobligowany jest przeprowadzić wstępną kontrolę skargi, badając czy nie zachodzi którakolwiek z przesłanek jej odrzucenia, następnie w przypadku stwierdzenia braku podstaw do odrzucenia skargi, Przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia należnego wpisu, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. Dopiero natomiast w przypadku uiszczenia w wyznaczonym terminie należnego wpisu, Sąd dokonuje merytorycznego badania sprawy, w tym oceny czy nie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania. Taki sam pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3.01.2008 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1829/07, opubl. w LEX nr 335007, stwierdzając cyt. "Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Uwzględnić jednak należy, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.). (...) Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne zatem tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Badanie zatem dopuszczalności złożonego przez skarżącego w piśmie 28 września 2008 r. oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu." Z tych względów i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.