III SA/Wr 553/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia należnego podatku od nieruchomości za [...] r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...]r., nr [...]. Skarżąca "A" SA w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r., nr [...]. W postępowaniu administracyjnym "A" SA w W. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy W. B. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. Według strony, pominięcie przy wydawaniu decyzji w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości przez organ podatkowy niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji jest to rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Strona powołała się na art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Wyraziła pogląd, że wydając decyzję podatkową na podstawie tego przepisu, organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 84 oraz z art. 217 Konstytucji RP może być tylko jedna prawidłowa kwota zobowiązania podatkowego. Aby zatem określić jedyną prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego należy - przy wydawaniu decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, uwzględnić wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania w podatku, w którym zobowiązanie ma zostać ustalone. Odnośnie decyzji określającej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości organ podatkowy powinien zatem uwzględnić wszystkie nieruchomości oraz obiekty budowlane objęte jego właściwością miejscową. Tylko bowiem takim w przypadku ustalone zobowiązanie będzie odpowiadało zaistniałemu stanowi faktycznemu. Artykuł 207 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Stąd decyzja w sprawie podatku od nieruchomości przesądza o wysokości całego zobowiązania podatkowego. Według skarżącej nie może zatem budzić wątpliwości, że zgodnie z art. 207 § 2 w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości wymaga określenia skutków podatkowych wszystkich zdarzeń stanowiących przedmiot opodatkowania w tym podatku. Musi więc uwzględniać wszystkie obiekty podlegające opodatkowaniu. Pominięcie niektórych z tych obiektów w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest rażącym naruszeniem tych przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło niejednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego w kwestii opodatkowania zobowiązania w ramach jednej decyzji wydawanej przy deklaracjach składanych przez odrębne jednostki organizacyjne podatnika. Organ powołał wyroki dopuszczające możliwość odrębnego rozstrzygnięcia takich spraw, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który rozpoznając podobną sprawę wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 1932/09) oddalił skargę kasacyjną pomimo zarzutu braku oceny deklaracji dotyczącej [...]. Według organu, w sytuacji, gdy dopuszczona jest możliwość różnej wykładni przepisów, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Z takim naruszeniem możemy mieć do czynienia tylko w przypadku, gdy przepisy prawne nie dają możliwości różnej wykładni, a naruszenie ma charakter oczywisty. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Stąd brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy naruszył zasady ustalenia faktów za udowodnione. Decyzja administracyjna może zatem być uchylona jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Według Sądu, w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja podjęta w nadzwyczajnym trybie postępowania podatkowego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Postępowanie to może być prowadzone tylko w granicach określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: Ord. pod.). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Jego istotą jest jedynie ustalenie, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w tym przepisie. Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności powołała się na art. 247 § 1 pkt 3 Ord. pod., który stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten nie definiuje pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Należy je więc określić na podstawie poglądów piśmiennictwa oraz stanowiska orzecznictwa, jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić jednak w sytuacji, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. W rozpatrywanej sprawie organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości, która nie objęła opodatkowaniem wszystkich gruntów i obiektów budowlanych należących do skarżącej. Według Sądu, takie działanie organu budzi pewne wątpliwości, ale nie można go jednak uznać za sprzeczne z prawem, a z pewnością nie można go uznać za rażąco naruszające prawo. Zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.), osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości (i obiektów budowlanych) na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia określonych zdarzeń, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Według art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wysokość podatku dla gruntów i budynków lub ich części jest wyrażana w stawkach kwotowych, a dla budowli w stawkach procentowych. Wysokość podatku w każdej z tych sytuacji koreluje z ujawnioną podstawa opodatkowania. Z powyższego wynika więc, iż przepisy u.p.o.l. regulujące postępowanie podatkowe oparte na technice samoobliczenia, jak w rozpatrywanej sprawie, nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania. Taki nie wynika bowiem ani z ustawowo uregulowanego sposobu rozliczania, ani z metody liczenia podstawy opodatkowania i stawek podatku. W przypadku określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wykazanych w jednej z deklaracji (z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania wykazanych w drugiej deklaracji), nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu prawa. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzje, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 Ord. pod., w której orzeknie w pozostałym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.