III SA/Wr 560/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" Sp z.o.o. w W. [...] na decyzję Izby Dyrektora Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na urządzeniach do gier bez koncesji sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 3 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 560/18 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Zarządzeniem z 3 stycznia 2019 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na okoliczność, że osoba wnosząca w jej imieniu wniosek o przyznanie prawa pomocy (T. M. – jako pełnomocnik [...] spółki) nie wykonała wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku tj nie wykazała umocowania do składania w imieniu skarżącej spółki oświadczeń woli, w tym do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od ww. zarządzenia T. M. wniósł sprzeciw podnosząc, że [...] spółki udzielił mu pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przed WSA oraz do podpisywania wniosków o zwolnienie od kosztów. Do sprzeciwu załączono pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie wydane przez referendarza nie narusza obowiązujących przepisów. Omówienie powodów dla których sprzeciw nie jest zasadny poprzedzić należy stwierdzeniem, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2. p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zdaniem Sądu zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. Referendarz sądowy prawidłowo bowiem przywołał treść art. 46, 257 p.p.s.a., a następnie odniósł je do sytuacji strony i uznał, że skoro T. M. (pełnomocnik [...] spółki) został prawidłowo wezwany i nie uzupełnił w terminie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy tj. nie przedstawił pełnomocnictwa z którego wynikałoby jego umocowanie do reprezentowania spółki przed tut. Sądem, w tym do składania w jej imieniu wniosków o przyznanie prawa pomocy, to wniosek taki należało pozostawić bez rozpoznania. Wobec powyższego rozstrzygnięcie referendarza sądowego - jako prawidłowe -należało utrzymać w mocy na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.