III SA/Wr 57/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i A. P. na czynność Marszałka Województwa D. w przedmiocie zatwierdzenia projektu czasowej organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu. Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. (nr [...]) Marszałek Województwa D. zatwierdził projekt czasowej organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku M. – S. w zakresie ograniczenia ruchu pojazdów o masie całkowitej powyżej 12 t. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wywiodła skargę "na czynność wprowadzenia i zatwierdzenia projektu organizacji ruchu nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.". Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał pełnomocnika strony skarżącej o złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik strony skarżącej przesłał pisma skarżących z dnia [...] i [...] października 2016 r. o odstąpienie od ograniczenia wjazdu na drogę wojewódzką nr [...] pojazdem ciężarowym o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 12 ton, obsługującym działkę nr [...], skierowane do D. Służby Dróg i Kolei we W., która – jak podniósł pełnomocnik- wykonuje z upoważnienia Zarządu Województwa D. zadania zarządcy dróg wojewódzkich wraz z dowodami nadania. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że strona skarżąca przed napisaniem skargi nie wykorzystała w pełni dostępnej drogi prawnej tj. nie skierowała wniosku do zarządzającego ruchem tj. do Marszałka Województwa D. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Marszałka Województwa D. [...] listopada 2008 r. zatwierdzająca projekt czasowej organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku M. – S. w zakresie ograniczenia ruchu pojazdów o masie całkowitej powyżej 12 t. W uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r. o sygn. akt I OPS 14/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej na konkretny akt nie przesądza jednak automatycznie o możliwości jej merytorycznego rozpoznania przez Sąd. W odniesieniu do czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie organu (który podjął czynność – co wymaga podkreślenia Sądu), na piśmie, do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego . Z przepisu tego wynika zatem, że podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego i skutecznego zaskarżenia określonego aktu lub czynności do sądu administracyjnego, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem tejże skargi. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w powyższym przepisie, jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, stanowiącym surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych (por. wyrok 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2011r. o sygn. akt I FPS 5/10, zamieszczony na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wyczerpanie tak określonego trybu stanowi zatem przesłankę dopuszczalności skargi. W rozpoznawanej sprawie strona skarżaca przed wniesieniem skargi na czynność Marszałka Województwa D. [...] listopada 2008 r. którym zatwierdził projekt czasowej organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku M. – S. w zakresie ograniczenia ruchu pojazdów o masie całkowitej powyżej 12 t. wprawdzie złożyła wymagane prawem wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zakwestionowaną czynnością, aczkolwiek skierowała je do niewłaściwego organu tj. do D. Służby Dróg i Kolei we W., zamiast do organu właściwego tj. do Marszałka Województwa D. (czyli organu, który dokonał zaskarżoną czynność). Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi strona skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. – co przesądza o braku dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 ust. 1 p.p.s.a.