III SA/Wr 577/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Protokolant sekretarz sądowy Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 50, art. 55, art. 72, art. 89c, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 79a, art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] r., o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł – Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] r. doręczono dorosłemu domownikowi (matce skarżącego) zawiadomienie o zamiarze wszczęcia w dniu [...] r. kontroli wobec J. S. w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 lit. a-y ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie poinformowano, że w przypadku nieobecności przedsiębiorcy należy pisemnie wyznaczyć osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych. Po przybyciu przez inspektorów transportu drogowego na miejsce kontroli w dniu [...] r., matka skarżącego poinformowała ich, że jej syna nie ma, ponieważ wyjechał samochodem ciężarowym w trasę. W dniu [...] r. podjęto kolejną próbę skontrolowania przedsiębiorcy. Skarżący nie wpuścił jednak do siedziby prowadzonej przez siebie działalności kontrolujących, tłumacząc się remontem. Przedsiębiorca odebrał natomiast i podpisał upoważnienie do kontroli i wezwanie z dnia [...] r. do okazania dokumentów takich jak: zaświadczenie o wykonywaniu przewozów drogowych rzeczy/osób na potrzeby własne; wykaz wypisów z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów drogowych rzeczy/osób na potrzeby własne; licencje na wykonywanie krajowego/międzynarodowego transportu drogowego rzeczy/osób; wykaz wypisów z licencji na wykonywanie krajowego/międzynarodowego transportu drogowego rzeczy/osób; wykaz pojazdów samochodowych będących w dyspozycji kontrolowanego, a także innych pojazdów, którymi podmiot posługiwał się w celu wykonywania przewozów drogowych, w dniu kontroli i w okresie objętym kontrolą; wykaz pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie krajowego/ międzynarodowego transportu drogowego osób/rzeczy; wykaz pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia o wykonywaniu przewozów drogowych rzeczy/osób na potrzeby własne; wykaz zatrudnionych kierowców w dniu kontroli i w okresie objętym kontrolą; wykaz osób niezatrudnionych lecz wykonujących przewozy na rzecz kontrolowanego w dniu kontroli i w okresie objętym kontrolą; faktury, rachunki i inne dokumenty finansowe z okresu objętego kontrolą związane z przewozem drogowym oraz dokumenty przewozowe z okresu objętego kontrolą; tarcze tachografu (wykresówki) oraz zaświadczenia potwierdzające nieprowadzenie pojazdu za okres objęty kontrolą (inne dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdów) wszystkich kierowcó, zapisy z tachografów cyfrowych i kart kierowców, wydruki: oryginały za okres roku od dnia kontroli, inne wymagane dokumenty: dokumentacja kierowców (kopie): orzeczenia lekarskie, orzeczenia psychologiczne, kursy na przewóz rzecz/osób prawo jazdy, umowy zatrudnienia lub inne formy współpracy, ewidencję czasu pracy kierowców, listy obecności, przy przewozie ADR: dokumenty potwierdzające dopuszczenie pojazdów do przewozów materiałów niebezpiecznych , dokumenty potwierdzające przeszkolenie kierowców i osób związanych z manipulacją ładunków, sprawozdanie roczne, plan ochrony przy przewozie materiałów niebezpiecznych dużego ryzyka, świadectwo doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych i umowę współpracy z tą osobą; wskazanie na piśmie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, kopia dowodu osobistego tej osoby; podanie średniej ilości zatrudnionych kierowców w okresie 6 miesięcy od daty kontroli oraz sporządzenie wykazu kierowców za ostatnie 6 miesięcy, którzy wykonywali przewozy drogowe na podstawie: umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej, własnej działalności gospodarczej. Skarżący nie przedstawił żadnych wyszczególnionych w wezwaniu dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (co odnotowano w karcie okazania dokumentów i w karcie pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących). W ramach czynności kontrolnych dodatkowo wezwano i zobowiązano przedsiębiorcę do okazania wymienionych dokumentów do dnia [...]r. W toku postępowania administracyjnego uzyskano z Urzędu Miejskiego W. informację, zgodnie z którą J.S. prowadzącemu działalność gospodarczą została udzielona licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, do której został zgłoszony pojazd marki MAN o numerze rejestracyjnym [...]. W związku z nieokazaniem do kontroli przez przedsiębiorcę wymaganych dokumentów z działalności transportowej pismem z dnia [...] r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o prawie składania dokumentów i wyjaśnień. Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone w sprawie naruszenia w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli. W odwołaniu od powyżej decyzji zarzucono, że została ona wydana niezgodnie z prawem i z pominięciem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto skarżący wniósł o umorzenie postępowania, o przeprosiny ze strony D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz o wyciągnięcie konsekwencji służbowych wobec osób odpowiedzialnych za naruszenia wskazane w odwołaniu. Przedsiębiorca podniósł także, iż to nie on osobiście odebrał zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli oraz, że zostało ono doręczone zaledwie kilka dni przed kontrolą. Skarżący wyjaśnił, iż nikt nie ustalił z nim terminu kontroli, a organ I instancji nie wskazał mu jej przyczyny. Strona zarzuciła także, że pomimo wniesienia przez nią sprzeciwu, organ nie ustosunkował się do niego w terminie 3 dni roboczych. W jego ocenie, organ I instancji, chce bezwzględnie, naruszając nawet przepisy prawa, dokonać "prywatnej zemsty". Skarżący podniósł ponadto, iż protokół kontroli, sporządzony z naruszeniem przepisów prawa, nie może stanowić dowodu w sprawie. Utrzymując w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji powołał przepisy, które stanowiły podstawę jej wydania (s. 2 – 5 decyzji). W dalszej kolejności wskazał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zawiadomień o zamiarze wszczęcia kontroli, notatek służbowych, protokołu przesłuchania świadka, imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, wezwań do okazania dokumentów wykazała, iż przedsiębiorca nie poddał się przeprowadzeniu kontroli w całości. Podkreślono przy tym, że przedsiębiorca nie wystąpił do organu I instancji o zmianę terminu kontroli, natomiast w dniu [...] r., kiedy kontrolujący przybyli na miejsce zamieszkania przedsiębiorcy w celu skontrolowania działalności gospodarczej, kontrola nie odbyła się z uwagi na brak na miejscu kontroli przedsiębiorcy oraz osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. Niepowodzeniem skończyła się także próba przeprowadzenia kontroli w dniu [...] r. (skarżący nie wpuścił kontrolujących do swojej siedziby). Organ odwoławczy podkreślił także, że skarżący do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie dostarczył, żadnych dokumentów, o które był wzywany pismami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Brak natomiast przekazania przez przedsiębiorcę organowi kontrolnemu wymienionych dokumentów uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców czy regulacji w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W związku z powyższymi okolicznościami – zdaniem organu II instancji – słusznie stwierdzono naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, zgodnie z którym organ, pomimo wniesienia przez skarżącego sprzeciwu nie ustosunkował się do niego w terminie 3 dni roboczych, wskazano, że pisma skarżącego z dnia [...] r. zatytułowanego "sprzeciw - skarga" nie można uznać za skargę w rozumieniu art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W przedmiotowym piśmie strona nie powołała się na naruszenie przepisów tej ustawy. Zgodnie ponadto z art. 84c ust. 3 i 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli. Przedsiębiorca musi uzasadnić wniesienie sprzeciwu, a w przypadku gdy naruszenie przepisu art. 83 ust. 1 wystąpiło w trakcie prowadzonej kontroli, bieg terminu, o którym mowa w ust. 3, rozpoczyna się w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie limitu czasu trwania kontroli. Organ podkreślił, że w treści pisma z dnia [...] r., skarżący wskazał, iż organ I instancji "nęka" go kontrolami, a przyczyną wszczęcia kontroli była "zemsta" jednego z inspektorów zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego we W. Tym samym przedmiotowe pismo należało – w ocenie organu uznać, za skargę na działania inspektora bądź też inspekcji transportu drogowego, a nie za sprzeciw na czynności kontrolne w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Poza tym organ dodał, że argumentacja strony zawarta w tym piśmie, nie pozwala na przyjęcie, iż w trakcie kontroli naruszono jakiekolwiek przepisy prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ wskazał, że zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia [...] r., zostało doręczone w dniu [...] r. pełnoletniemu domownikowi (matce skarżącego), który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Zostało ono zatem doręczone w trybie art. 43 Kpa. Zgodnie z tym zawiadomieniem kontrola miała zostać rozpoczęta w dniu [...] r. Stosownie natomiast do art. 79 ust. 4 zd. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Tym samym kontrola została przeprowadzona z zachowaniem terminów wskazanych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że uprawnienie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego do przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy wynika z art. 50 ustawy o transporcie drogowym, z art. 99 ust.1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz z art. 79 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., wskazując, że przy rozpatrywaniu sprawy należy wziąć pod uwagę całą dokumentację dotyczącą kontroli. Podkreślił przy tym, że organ naruszył prawo poprzez całkowite ignorowanie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i bezzasadne wydanie dwóch protokołów, a następnie nawzajem wykluczających się decyzji. Skarżący odniósł się także do decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. (nr [...]) o nałożeniu kary pieniężnej za niewyznaczenie przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych; nieprzesłanie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w W. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dania 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i właściwie dokonał subsumcji ustalonego stanu pod powołane w decyzji normy prawne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 50, art. 55, art. 72, art. 89c, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej w skrócie: "u.t.d."), lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 79a i art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., dalej w skrócie: "u.s.d.g."). W rozpoznawanej sprawie zamierzona kontrola miała dotyczyć przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 lit. a- y ustawy o transporcie drogowym. Kontrola prawidłowości wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego podjęta u przedsiębiorcy stanowi kontrolę działalności gospodarczej, o której mowa w art. 89c u.t.d., zgodnie z którym do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W rozdziale tym uregulowano ogólne zasady, tryb i podstawy działania podmiotów uprawnionych do kontroli przedsiębiorców. Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 79a u.s.d.g. określa warunki wykonywania czynności kontrolnych przez pracowników organu kontroli i wskazuje dokumenty, których posiadanie przez uprawnionego do kontroli pozwala na skuteczne przeprowadzenie kontroli. Wskazuje także jakie elementy powinno zawierać upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie natomiast z art. 80 ust. 1 i ust. 3 u.s.d.g czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej natomiast kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Przepis art. 50 u.t.d. precyzuje zakres kontroli przeprowadzanej przez inspektorów transportu drogowego, której zasadniczym przedmiotem jest kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. W art. 55 u.t.d. wskazano uprawnienia inspektorów inspekcji transportu drogowego oraz uprawnienia i obowiązku kontrolowanego. Zgodnie z art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli; 2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa; 3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego; 4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. W myśl art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Z punktu 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, że niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części podlega karze [...] zł. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie są zasadne. Organy administracyjne obu instancji trafnie przyjęły, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie kontroli, a zatem zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Prawidłowo zatem zastosowano powyżej przytoczone przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przewidziana w pozycji 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym kara w wysokości [...] zł dotyczy zdarzeń przeszłych, a więc sytuacji, gdy nie doszło do kontroli z powodu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli przez stronę. W niniejszej sprawie skarżący został skutecznie poinformowany o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Zawiadomienie w tym przedmiocie zostało doręczone w trybie art. 43 k.p.a. w dniu [...] r. pełnoletniemu domownikowi (matce skarżącego), który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Zgodnie z tym zawiadomieniem termin rozpoczęcia kontroli wyznaczono na dzień [...] r., a więc z zachowaniem wymogów przewidzianych w art. 79 ust. 4 zd. 1 u.s.d.g., zgodnie z którym kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. W dniu zaplanowanej kontroli kontrolujący nie zastał skarżącego w siedzibie prowadzonej działalności. Zastano natomiast matkę skarżącego, która poinformowała inspektora, że jej syna nie ma, ponieważ wyjechał samochodem ciężarowym w trasę. Pomimo zawartej w zawiadomieniu o zamiarze przeprowadzenia kontroli informacji, zgodnie z którą w razie nieobecności przedsiębiorcy należy pisemnie wyznaczyć osobę upoważnioną do jego reprezentowania w czynnościach kontrolnych, skarżący nie wyznaczył takiej osoby. W dniu [...] r. (w ramach trzydziestodniowego terminu liczonego od dnia odebrania zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli) podjęto kolejną próbę skontrolowania przedsiębiorcy. W tym dniu kontrolujący zastali skarżącego, który nie wpuścił ich jednak do siedziby prowadzonej przez siebie działalności, tłumacząc się remontem. Przedsiębiorca odebrał natomiast i podpisał upoważnienie do kontroli i wezwanie z dnia [...] r. do okazania dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów związanych z prowadzoną działalności gospodarczą polegającą na wykonywaniu krajowego transportu drogowego rzeczy. Skarżący zatem pomimo prawidłowego zawiadomienia go o zamiarze przeprowadzenia kontroli i pomimo podjętej dwukrotnie próby dokonania tej kontroli uniemożliwił inspektorom jej przeprowadzenie. Nie wyznaczył także osoby upoważnionej do jego reprezentowania w czynnościach kontrolnych, nie dostarczył też żadnych dokumentów wskazanych w wezwaniu. W ocenie Sądu całość zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli, notatek służbowych, imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, protokołu kontroli, wezwań do okazania dokumentów, wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do odpowiedzialności przewidzianej w pkt 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i w konsekwencji organy prawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. Końcowo należy zauważyć, że słusznie przy tym potraktowano pismo skarżącego z dnia [...] r. zatytułowane "sprzeciw - skarga" jako skargę wniesioną w trybie działu VIII k.p.a.(skargi i wnioski) i na podstawie tych przepisów ją rozpoznano. Wbrew twierdzeniom skarżącego także znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli spełnia wszystkie wymogi określone w przepisach prawa. Należy także dodać, że przedmiotem rozpoznania nie mogła być w niniejszej sprawie wskazana przez skarżącego decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. (nr [...]) o nałożeniu kary pieniężnej za niewyznaczenie przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych; nieprzesłanie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych. Decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu wszczętym w dniu [...] r. wskutek naruszeń ujawnionych podczas kontroli w siedzibie skarżącego zakończonej i udokumentowanej protokołem kontroli z dnia [...] r. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń norm postępowania. W szczególności, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organy przeprowadziły prawidłowo czynności procesowe zmierzające do dokonania koniecznych ustaleń faktycznych, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, gwarantując przy tym stronie aktywny udział w postępowaniu. Stwierdzając brak naruszeń prawa procesowego lub materialnego Sąd skargę oddalił, stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a.