III SA/Wr 579/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] A. B. wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]., uchylającą w całości decyzję Burmistrza G.z dnia z dnia [...]. i cofającą zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa. W uzasadnieniu skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ jej wykonanie zmusi skarżącego do zamknięcia lokalu i zakwestionuje jego ekonomiczny byt. Skarżący zostanie również zmuszony do wypowiedzenia umów o pracę zatrudnionym przez niego osobom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o tak uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie w kontekście przywołanego poglądu. Wskazać należy, że w skardze wnioskodawca ograniczył się jedynie do polemiki z Sygn. akt III SA/Wr 579/07 uzasadnieniem decyzji organu drugiej instancji, nie przedstawiając żadnych dowodów pozwalających Sądowi na dokonanie oceny, czy brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie miał rzeczywisty wpływ na jego sytuację finansową, w takim stopniu, że zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje po jego stronie trudne do odwrócenia skutki. Skarżący mógł przecież przedstawić np. zestawienie finansowe z prowadzonego przedsiębiorstwa, wskazując w nim choćby: dochody osiągane ze sprzedaży napojów alkoholowych i ewentualne straty jakie prawdopodobnie poniesie w związku ze wstrzymaniem sprzedaży alkoholu. Tymczasem, do wniosku o wstrzymanie wykonania nie zostały dołączone jakiekolwiek dokumenty potwierdzające sytuację finansową strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej strony . Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 czy też postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Przede wszystkim właśnie ze względu na brak dokumentów źródłowych pozwalających na ocenę sytuacji finansowej skarżącego Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak godzi się w tym miejscu podkreślić, iż – zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. – postanowienie w przedmiocie wstrzymania aktu sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, w razie zmiany okoliczności. Wobec tego, w przypadku wykazania przez skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ponownie rozważy przedmiotową kwestię. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.