III SA/Wr 58/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. A.S. (dalej jako: "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu takiego żądania skarżąca podniosła, że wykonanie zakwestionowanej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Następnie, powołując się na załączone dokumenty źródłowe tj. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za lata 2013-2014 (PIT-36), informacji o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za lata 2013-2014 (PIT/B) oraz deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od stycznia do listopada 2015 r., skarżąca podniosła, że prowadzi działalność w zakresie sprzedaży detalicznej. Z zeznania podatkowego za rok 2013, wynika, że prowadzona przez nią praca przyniosła stratę w wysokości [...] zł, średnio około [...] zł. W 2014 roku wzrosły obroty związane z prowadzoną działalnością, jednakże wraz z nimi podniosła się kwota strat. Wnioskodawczyni wskazała, że za tamten rok zadeklarowała stratę [...] zł, a więc miesięcznie około [...] zł, co wynika z dokumentów finansowych za dwa ostatnie lata objęte deklaracją podatkową. Następnie wskazała, że musiała do swojej działalności gospodarczej dopłacić kwotę około 120 tysięcy złotych, a więc kwotę 10-krotnie wyższą niż wymierzona kara pieniężna. Jak wynika z deklaracji podatku od towaru i usług za okres jedenastu miesięcy 2015 roku zobowiązana była do zapłacenia kwoty około 30 tysięcy złotych podatku. Zdaniem wnioskodawczyni przy ocenie jej sytuacji finansowej należy mieć również na uwadze zobowiązania związane z bieżącymi opłatami w związku z działalnością gospodarczą. W ocenie skarżącej zapłata kary pieniężnej na tym etapie postępowania doprowadzi do pogorszenia jej sytuacji finansowej. Podniosła, że jak wskazywano w orzecznictwie, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 352/06). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego ostatnio przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). W świetle dotychczasowych wywodów, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego (w jej ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżącą argumenty (przedstawione szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zapłata kwoty 12.000 zł mogłaby być znacznym utrudnieniem i zagrozić bytowi materialnemu skarżącej. Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.