III SA/Wr 591/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Magdalena Jankowska – Szostak, Protokolant: Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w G. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Spółdzielnia Mieszkaniowa A w G. wystąpiła do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zawartych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. - dalej: u.p.o.l.). Wniosek dotyczył wysokości stawki podatku od nieruchomości, mającej zastosowanie do garaży i miejsc postojowych znajdujących się w budynkach mieszkalnych. Z zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółdzielnia posiada w swoich zasobach garaże i miejsca postojowe (parkingowe) w garażach wielostanowiskowych, umiejscowione w budynkach mieszkalnych, w których/na których mieszkańcy (użytkownicy) przechowują prywatne samochody. Mając na uwadze powyższe, autorka wniosku sformułowała zapytanie, czy w odniesieniu do opisanych garaży i miejsc postojowych należy stosować stawkę podatku od nieruchomości taką, jak dla budynków mieszkalnych? Prezentując własne stanowisko Spółdzielnia wyraziła pogląd, iż garaże i miejsca postojowe winny być opodatkowane tak jak budynek, w którym się one znajdują, tj. objęte stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych i ich części. Podniosła, że dla celów podatku od nieruchomości, jako budynek mieszkalny, traktuje się całość pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku, związanych z szeroko rozumianą funkcją mieszkalną. Stwierdziła, iż w skład budynku mieszkalnego wchodzą nie tylko pomieszczenia mieszkalne, ale i garaż, kotłownia, strych (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.). W skarżonej interpretacji, działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14c i 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/ i e/ u.p.o.l. Prezydent Miasta G. uznał, że do opisanych w zapytaniu o interpretację, stanowiących odrębny od budynku przedmiot własności, niewykorzystywanych na cele związane z działalnością gospodarczą, położonych w budynkach mieszkalnych, garaży i miejsc postojowych ma zastosowanie stawka podatku od nieruchomości tożsama, co w przypadku budynków pozostałych. Dowodził, iż do "pozostałych budynków" zalicza się m. in. budynki niemieszkalne, w szczególności przydomowe komórki, garaże, itp. Zaznaczył, że w/w garaże oraz miejsca postojowe stanowią wyodrębnione i mogące stanowić osobny przedmiot obrotu części budynku. Wywiódł, iż w konsekwencji należy je traktować, jako odrębny od budynku przedmiot podatku od nieruchomości, do którego mają zastosowanie inne niż do budynku mieszkalnego stawki podatkowe. Prezydent Miasta G. podsumował, że garaż (miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym), jako obiekt niemieszkalny, stanowiący odrębną od budynku mieszkalnego własność, podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków i ich części mieszkalnych. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm. - dalej: u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, że jeżeli garaże lub miejsca postojowe zostały przeniesione aktem notarialnym, jako odrębna własność, to mogą być one przedmiotem osobnego obrotu, niezależnie od budynku, w którym się znajdują, a w konsekwencji winny być one objęte inną niż lokale mieszkalne stawką podatku od nieruchomości. Nie godząc się z interpretacją, spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi, Prezydent Miasta G. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze - wnosząc o jej uchylenie - strona zaskarżyła interpretację w całości, zarzucając stanowisku organu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l. Kwestionując sposób wykładni spornych w sprawie przepisów autorka skargi uzasadniała, że u.p.o.l. wprowadza zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości w zależności od rodzaju budynku i sposobu jego użytkowania. Zauważyła, iż w jej przypadku przedmiot opodatkowania obejmuje - wbudowane w wielorodzinne budynki mieszkalne - garaże i miejsca postojowe w garażach wielostanowiskowych. Podniosła, że budynki te wraz z garażami (miejscami postojowymi) stanowią jednolitą konstrukcję. Podkreśliła, iż wymierzając podatek od nieruchomości należy wziąć pod uwagę dane z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 u.p.g.k. Dodała, że w/w garaże i miejsca postojowe są ujęte w tej ewidencji jako całość, czyli jako budynek mieszkalny. Strona zaznaczyła, iż tylko w przypadku, gdy garaż (miejsce postojowe) wykorzystuje się w działalności gospodarczej stawka podatku jest odmienna w stosunku do przewidzianej dla budynków i ich części mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2b u.p.o.l.). Skarżąca stwierdziła, że wydana w sprawie interpretacja nie ma umocowania w przepisach prawa. W jej ocenie, w stosunku do opisanych we wniosku garaży i miejsc postojowych ma zastosowanie stawka podatku od nieruchomości tożsama, co w przypadku budynków i ich części mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta G. podtrzymał stanowisko wyrażone w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg na - wydane w indywidualnych sprawach - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej interpretacji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd uznał, że w sprawie nie zaistniały podstawy do zakwestionowania stanowiska organu administracji wyrażonego w tej interpretacji. Interpretacja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, w tym we wskazanych w skardze przepisach art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja nie narusza regulacji procesowych, przewidzianych dla instytucji pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. W tym zakresie również strona nie sformułowała w skardze zarzutów. Pisemne indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, o których mowa w O.p., stanowią ocenę prawną stanowiska pytającego (podatnika, płatnika...) w jego indywidualnej sprawie. Wnoszący zapytanie jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz własnego stanowiska w sprawie. Wydający interpretację organ administracji winien oprzeć się wyłącznie o stan faktyczny zaprezentowany przez wnioskodawcę, nie mogąc prowadzić w tym zakresie własnych ustaleń. Niedopuszczalne jest bowiem wydanie interpretacji w oderwaniu od przedstawionej przez autora wniosku sytuacji faktycznej. Poddany ocenie Sądu spór wymaga rozstrzygnięcia kwestii, czy do opisanych we wniosku o interpretację garaży i miejsc postojowych (parkingowych) w garażach wielostanowiskowych, umiejscowionych (wbudowanych) w wielorodzinnych budynkach mieszkalnych, ma zastosowanie stawka podatku od nieruchomości tożsama, co dla budynków lub ich części mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.p.o.l.), czy też stawka jak dla budynków lub ich części pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l). Zdaniem Sądu, kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych stanowi faktyczne przeznaczenie danego obiektu (części obiektu) i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Budynek mieszkalny to bowiem budynek służący lub nadający się do mieszkania (zob.: "Nowy słownik języka polskiego", Warszawa 2003, s. 456). Za słuszne Sąd uznaje zawarte w interpretacji stanowisko, iż dla - stanowiących odrębny przedmiot własności (osobny przedmiot obrotu), niewykorzystywanych na cele związane z działalnością gospodarczą, usytuowanych w budynkach mieszkalnych - części budynków w postaci garaży i miejsc postojowych, ma zastosowanie stawka podatku od nieruchomości taka, jak dla budynków pozostałych i ich części (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l.). Określana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.p.o.l. stawka podatku odnosi się do budynków mieszkalnych i/lub tych ich części, które mają charakter mieszkalny. Opisane we wniosku garaże i miejsca postojowe nie mogą być traktowane jako budynki mieszkalne (ich części). W ocenie Sądu, nie można uznać z oczywistych przyczyn, że garaż (miejsce postojowe) stanowi budynek mieszkalny (jego część przeznaczoną do mieszkania), pomimo iż jest on usytuowany w budynku mieszkalnym, zawierającym lokale do zamieszkania. Sam garaż nie spełnia bowiem w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej. Nie jest to zatem część obiektu budowlanego przeznaczonego na cele mieszkaniowe. Jako przedmiot odrębnej własności garaż (miejsce postojowe) może ponadto stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba obca, niemająca żadnego związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą prowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której podatek od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych byłby płacony przez podatnika będącego wyłącznie właścicielem lub posiadaczem samego garażu o funkcjach typowo niemieszkalnych (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Po 768/09, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż - stanowiące odrębny przedmiot własności - garaże i miejsca postojowe, umiejscowione w większej całości, tj. w budynku mieszkalnym, nie podlegają opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć ich do obiektów tego rodzaju. Reasumując, sporne w sprawie obiekty, mające charakter niemieszkalny, winny być kwalifikowane do budynków pozostałych (ich części), do których mają zastosowanie stawki podatku od nieruchomości określane zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l. Sąd zauważa, iż w opisanym we wniosku stanie faktycznym, Spółdzielnia nie zawarła informacji, że budynki mieszkalne wraz z garażami i miejscami postojowymi zostały ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako jednolita całość, czyli budynek mieszkalny (fakt ten podniesiono dopiero na dalszym etapie postępowania). Z uwagi na powyższe ocena skarżonej interpretacji nie mogła być dokonana z punktu widzenia naruszenia przepisu art. 21 u.p.g.k. W przypadku, gdy stan faktyczny uległ modyfikacji (zmianie), w stosunku do zaprezentowanego we wniosku, w odpowiedzi na który wydano zaskarżoną interpretację, strona może wystąpić z kolejnym wnioskiem, w którym szczegółowo zaprezentuje stan faktyczny sprawy (np. opisując status spornych w sprawie garaży i miejsc postojowych w kontekście zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.