III SA/Wr 592/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 lutego 2007 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. wszczął z urzędu w dniu 5 maja 2004 r. (na skutek zgłoszenia dokonanego przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W.) postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u G. L. Ustalono, że skarżąca od 1 kwietnia 1974 r. do 30 sierpnia 2005 r. pracowała jako nauczycielka matematyki, od listopada 2001 r. do czerwca 2003 r. przebywała na urlopach dla poratowania zdrowia. Od 1 września 2005 r. skarżąca jest na emeryturze. W orzeczeniu lekarskim z dnia 7 kwietnia 2004 r. wydanym przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu u G. L. U skarżącej rozpoznano skrzywienie przegrody nosa i przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej gardła, nie stwierdzono w krtani klinicznych cech schorzenia zawodowego. W trakcie trzykrotnych badań laryngologiczno-foniatrycznych uzupełnionych o badanie videostroboskopowe obserwowano zmienny obraz krtani. Biorąc pod uwagę dostarczoną dokumentację medyczną z leczenia z poradni laryngologicznej, badania profilaktyczne oraz charakterystykę stanowiska pracy nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Podniesiono, że stwierdzone wcześniej, a także częściowo obserwowane w tutejszym Ośrodku zmiany w krtani pod postacią guzków głosowych i niedomykalności fonacyjnej głośni mają charakter nietrwały, natomiast zgłaszane przez pacjentkę dolegliwości są związane z przewlekłym podsychającym nieżytem błony śluzowej gardła, skrzywioną przegrodą nosa oraz alergią dotyczącą błony śluzowej nosa (dolnych dróg oddechowych), nie są jednak podstawą do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W dniu 16 lipca 2004 r. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. wydał w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu u G. L. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że: przeprowadzona aktualnie ocena wydolności głosowej krtani metodą videostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są symetryczne ruchome przy fonacji i oddychaniu, na lewym fałdzie głosowym w 1/3 przedniej białawy nalot - podejrzenie ogniska leukoplakii. Drgania nieregularne, niejednoczesne. Przesunięcie brzeżne obecne, ograniczone w zakresie lewego fałdu głosowego, zwarcie fonacyjne niepełne. Obecności guzków głosowych nie potwierdzono. Podniesiono, że z uwagi na fakt, iż zmiany na lewym fałdzie głosowym przypominające ognisko leukoplakii nie były wcześniej opisywane, wskazane jest powtórne badanie videotroboskopowe. Występujący obecnie białawy nalot na lewym fałdzie głosowym może mieć charakter przejściowy (np. na tle grzybiczym). Pacjentka wymaga konsultacji w Klinice Laryngologicznej we W. celem uściślenia diagnostycznego ze względu na przeszłość onkologiczną. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia 30 sierpnia 2004 r., nr [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu /poz. 15/ u G. L., powołując się w tym zakresie na wskazane wyżej orzeczenia lekarskie i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Od powyższej decyzji G. L. wniosła odwołanie wskazując, że jest przekonana o swojej chorobie zawodowej. Do odwołania skarżąca dołączyła kserokopie badań videostroboskopowych wykonanych w Centrum Endoskopii Laryngologicznej A we W. w dniach 13 czerwca 2003 r., 7 listopada 2003 r., 13 kwietnia 2004 r. i 2 lipca 2004 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 13 października 2004 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. celem zajęcia stanowiska, co do złożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej. W odpowiedzi Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. poinformował, iż po wykluczeniu zmian nowotworowych i ewentualnym leczeniu przeciwgrzybiczym postępowanie powinno być wznowione celem oceny funkcji fałdów głosowych pod kątem skutków nadmiernego wysiłku głosowego. Ponadto dopiero po zastosowanym leczeniu możliwe będzie uzupełnienie orzeczenia z dnia 16 lipca 2004 r. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie choroby zawodowej u G. L. Przyczyną zawieszenia postępowania było wyczerpanie środków w budżecie województwa d. na finansowanie w 2004 r. zadań z zakresu prawa pracy. Po podpisaniu umów z Instytutami Medycyny Pracy na wykonywanie w 2005r. świadczeń zdrowotnych w zakresie chorób zawodowych, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował pismo do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. celem uzupełnienia orzeczenia lekarskiego z dnia 16 lipca 2004 r. W odpowiedzi Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. poinformował, iż ocena funkcji fałdów głosowych może nastąpić po wyleczeniu ogniska leukoplakii i jedynie z uwzględnieniem trybu administracyjnego, tj. w oparciu o ponowne skierowanie z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Wskutek pism skierowanych do G. L. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., dotyczących podania informacji odnośnie leczenie ogniska leukoplakii, skarżąca przedłożyła badanie foniatryczne z dnia 23 sierpnia 2005 r., wynik badania videostroboskopowego z dnia 23 sierpnia 2005 r., oświadczenie z dnia 19 października 2005 r. i badanie foniatryczne z dnia 18 listopada 2005r. Pismem z dnia 12 grudnia 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zwrócił się do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem faktu, czy zostało wyleczone ognisko leukoplakii. W odpowiedzi D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. wskazał, iż po wykonaniu badań nadal nie stwierdził zmian w krtani będących skutkiem nadmiernego wysiłku głosowego i skierował sprawę do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. celem wydania ostatecznej opinii lekarskiej w przedmiotowej sprawie. W dniu 13 czerwca 2006 r. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym /poz. 15/ u G. L. Rozpoznano u skarżącej: przewlekły prosty nieżyt krtani, cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej, guzki głosowe miękkie w wywiadzie, skrzywienie przegrody nosa, przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej gardła. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzona aktualnie ocena wydolności głosowej krtani metodą videostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu, gładkie, z zaznaczoną siatką naczyń, napięte. Zwarcie fonacyjne, okresowo szczelinowata niedomykalność. Drgania fałdów głosowych jednakowe, jednoczesne, regularne. Poziom fałdów głosowych równy. Nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. W porównaniu z poprzednim badaniem w IMP w 2004 r. nie stwierdza się również opisywanego wówczas ogniska leukoplakii. Nie wykazano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną nagłośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu /poz. 15/. Podniesiono, że wnioskowanie w toczącym się postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym w trybie odwoławczym oparte jest o wyniki badania laryngologicznego, foniatrycznego i videostroboskopowego oraz analizę całej dokumentacji dołączonej do skierowania w tym dokumentacji lekarskiej z centrum Endoskopii Laryngologicznej we W. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując się na wydane w sprawie orzeczenia lekarskie i wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki określone w rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem G. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i uważa ją za krzywdzącą. Do skargi dołączyła kserokopie badań videostroboskopowych i karty leczenia choroby. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), mającej zastosowanie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie uchybia prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u G. L. zostało wszczęte już w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Przepisy zawarte w tym akcie prawnym znajdują zatem zastosowanie w niniejszej sprawie. Według § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, "przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy". Zgodnie z pozycją 15 wykazu chorób zawodowych (załącznik do rozporządzenia), do chorób zawodowych zalicza się – między innymi – "przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: 1) guzki głosowe twarde, 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, 3) niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią". W sprawie, której przedmiotem było stwierdzenie (bądź wykluczenie) choroby zawodowej głosu, ustalenia wymagało zatem: czy schorzenie rozpoznane u skarżącej mieści się w wykazie chorób zawodowych oraz to, czy choroba spowodowana została nadmiernym wysiłkiem głosowym, związanym ze środowiskiem pracy. Ustalenia stanu faktycznego – w podanym, istotnym dla sprawy zakresie – poczynione muszą być przy tym zgodnie z przepisami prawa procesowego. Po myśli art. 7 k.p.a., który wyraża między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 k.p.a., organ ocenia, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym, według art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty (w tym także medyczne i inne dostarczone przez stronę), zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny). Zgodnie z § 5 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów, właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do orzekania w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. W szczególności, stosownie do ust. 2 pkt 1, jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, zaś według § 5 ust. 3 pkt 1, jednostkami orzeczniczymi II stopnia są poradnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy. Szczególnym rodzajem dowodu w sprawie choroby zawodowej jest więc, w świetle regulacji rozporządzenia z 2002 r., orzeczenie lekarskie, o którym mowa w § 6 ust. 1, mające walor opinii wyspecjalizowanej jednostki medycznej. Zgodnie z § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zainteresowany, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Trafnie przy tym wskazuje się, że bez orzeczenia lekarskiego, bądź sprzecznie z nim, organ administracji nie może we własnym zakresie dokonywać rozpoznania choroby zawodowej ani nie może ustalać czy rozpoznane schorzenie mieści się w powoływanym wykazie. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu z obowiązku dokonania oceny tej opinii, jako jednego z dowodów w sprawie. Zasadne jest stwierdzenie, że opinia powinna, aby organ administracji mógł się na niej skutecznie oprzeć, zawierać przekonywujące uzasadnienie. Wskazać trzeba, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające. Dysponując dwoma orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. i Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł., w których stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u G. L., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. uwzględnił stanowisko zawarte w orzeczeniu wydanym przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. z dnia 16 lipca 2004 r., iż konieczne jest uprzednie wykluczenie zmian nowotworowych i ewentualne leczenie przeciwgrzybiczne w celu oceny funkcji fałdów głosowych pod kątem skutków nadmiernego wysiłku głosowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zwrócił się ponadto do jednostek orzekających w niniejszej sprawie o ustosunkowanie się do dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącą. Dążąc do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zwrócił się do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem faktu, czy zostało wyleczone ognisko leukoplakii. W odpowiedzi wskazano, iż po wykonaniu badań nadal nie stwierdzono zmian w krtani będących skutkiem nadmiernego wysiłku głosowego i skierowano sprawę do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. celem wydania ostatecznej opinii lekarskiej w przedmiotowej sprawie. W dniu 13 czerwca 2006 r. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. J. N. w Ł. wydał drugie w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym /poz. 15/ u G. L. W uzasadnieniu podano, że w porównaniu z poprzednim badaniem w IMP w Ł. w 2004 r. nie stwierdzono opisywanego wówczas ogniska leukoplakii. Nie wykazano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną nagłośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu /poz. 15/. Podkreślić przy tym trzeba, że orzeczenie to zostało oparte na wynikach badania laryngologicznego, foniatrycznego i videostroboskopowego oraz analizie całej dokumentacji dołączonej do skierowania w tym dokumentacji lekarskiej z centrum Endoskopii Laryngologicznej we W. Orzeczenie to pozostaje w zgodzie z wcześniej wydanymi w przedmiotowej sprawie orzeczeniami lekarskimi. W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena opinii lekarskich w niniejszej sprawie nie ma cech dowolności. Wskazano bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny przyczyny, dla których opiniom tym dano wiarę. Zgodzić należy się według składu orzekającego z tym, że skoro wydane w sprawie przez wyspecjalizowane jednostki opinie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami, skoro opinie te są ze sobą spójne i nie można im postawić skutecznie zarzutu braku obiektywizmu, a nadto są uzasadnione w sposób czytelny i wyczerpujący - to organ administracyjny nie miał podstaw do uznania ich za lakoniczne, nieprzekonujące, a zatem odmówienie im wiarygodności byłoby nieuzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż organ nie może dokonać rozpoznania choroby sprzecznie z orzeczeniem lekarskim. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, prowadzi więc do odmowy stwierdzenia choroby. Podkreślić przy tym trzeba raz jeszcze, że orzeczenie lekarskie, które jest sporządzone w sposób rzetelny i solidny, które znajduje poparcie w przeprowadzonych badaniach, jest prawidłowo i wyczerpująco uzasadnione wiąże organ orzekający w danej sprawie. Zarówno organ administracyjny, jak również Sąd nie posiada wiedzy fachowej, specjalistycznej, która jest niezbędna do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki wydające w tym zakresie orzeczenia lekarskie. Rzeczą organów administracyjnych, a w dalszej kolejności Sądu jest jedynie badanie prawidłowości wydania danego orzeczenia lekarskiego, rzetelności jego uzasadnienia i zgodności z prawem, a nie ocena merytoryczna. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie wydane przez dwie niezależne od siebie jednostki służby zdrowia ocenić należało jako rzetelne, spójne, nie pozostające ze sobą w sprzeczności, należycie i wyczerpująco uzasadnione, to w konsekwencji nie było podstaw, by odmówić im wiarygodności i orzec w sposób sprzeczny z tymi orzeczeniami. Powyższe prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione określone w poz. 15 załącznika do rozporządzenia przesłanki upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej. Jak już wskazywano chorobą zawodową narządu głosu są "przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: 1) guzki głosowe twarde, 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, 3) niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią". Nie ulega wątpliwości, że skarżąca była narażona na nadmierny wysiłek głosowy dłużej niż 15 lat, nie mniej jednak nie rozpoznano u niej żadnych z form choroby zawodowej, o której mowa w poz. 15 załącznika. W orzeczeniu D. Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia 7 kwietnia 2004 r. wprost wskazano, że stwierdzona niedomykalność fonacyjna głośni ma charakter nietrwały, a rozpoznane u skarżącej dolegliwości związane są z przewlekłym podsychającym nieżytem błony śluzowej gardła, skrzywioną przegrodą nosa oraz alergią dotyczącą błony śluzowej nosa (dolnych dróg oddechowych), nie są jednak podstawą do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Ponadto podnieść trzeba, że konieczną przesłanką upoważniającą do stwierdzenia choroby zawodowej określonej w pkt 3 poz. 15 załącznika oprócz niedomykalności fonacyjnej głośni jest także trwała dysfonia oraz niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe. Natomiast w orzeczeniu Instytutu w Ł. z dnia 13 czerwca 2006 r. wskazano, że fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu, gładkie, z zaznaczoną siatką naczyń, napięte. Ponadto nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. Nie stwierdzono niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacji nagłośni i trwałą dysfonią. Także nie rozpoznano schorzeń, o których mowa w pkt 1 i 2 poz. 15 załącznika. Wprost wskazano, że nie stwierdzono wtórnych zmian przerostowych, ani guzków głosowych twardych. W orzeczeniach lekarskich w sposób jasny i nie budzący wątpliwości ustalono, iż występujące u skarżącej schorzenia dotyczące narządu głosu nie mają podłoża zawodowego i nie są następstwami nadmiernego wysiłku głosowego. Przyczyną tych schorzeń są: przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej gardła, skrzywiona przegroda nosa oraz alergia dotyczącą błony śluzowej nosa (dolnych dróg oddechowych). W konsekwencji takich ustaleń, które Sąd uznał za wiarygodne, nie było podstaw, by przyjąć, iż stwierdzone u G. L. schorzenia mają charakter zawodowy. Wskazać także należy, że nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej sam fakt wieloletniej pracy w charakterze nauczycielki i w związku z tym narażenie na nadmierny wysiłek głosowy. Mając powyższe na względzie wskazać trzeba, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie i wyjaśnił wątpliwości. Zauważyć również należy, iż jednostki orzekające w niniejszej sprawie uwzględniły dokumentację medyczną przedstawioną przez G. L. i wydając orzeczenia w niniejszej sprawie oparły się również na tej dokumentacji. W konsekwencji podniesione przez skarżącą zarzuty uznać należało za chybione. Z tych wszystkich względów, działając zgodnie z przepisem art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku