III SA/Wr 593/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. we W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Wraz ze skargą na powołaną w sentencji decyzję, skarżąca spółka - w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany w pierwszej kolejności do organu odwoławczego (art. 61 § 2 pkt 1 u.p.p.s.a.), a w razie jego nieuwzględnienia, co w sprawie miało miejsce, do Sądu. Wskazała na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody oraz trudnych (niemożliwych wręcz) do odwrócenia skutków, jakie - dla niej - może spowodować wykonanie tej decyzji ostatecznej. Podniosła, że jej wniosek jest następstwem zaistniałych okoliczności faktycznych a jego (tych okoliczności) nieuwzględnienie i brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu spółki. Spółka argumentowała, że skarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - na podstawie których nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej ustawy, "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Skarżąca dowodziła, że sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Podkreśliła, że wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej na spółkę kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Do wniosku spółka dołączyła rachunek zysków i strat oraz sprawozdanie finansowe na dzień 31 grudnia 2014 r., z którego - jak podała - wynika, że wypracowała zysk netto w wysokości 403.605,73 zł. Dokonując analizy ww. sprawozdania, spółka wskazała na znaczące koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa (łącznie 43.322.384,64 zł), na które składały się: koszty operacyjne w postaci odpisów amortyzacyjnych (245.122,34 zł), zużycie materiałów i energii (1.419.535,65 zł), koszty związane z usługami obcymi (33.706. 049,93 zł), podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenie społeczne i inne świadczenia. Z powyższego zestawienia - zdaniem spółki - wynika, że podmiot ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Dalej spółka zauważyła, że w przypadku jakichkolwiek - prowadzonych wobec niej - późniejszych postępowań egzekucyjnych, wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa ulegnie osłabieniu, co - w jej opinii - stanowi o realnym zagrożeniu sytuacji majątkowej spółki, w oparciu chociażby o dotychczasowe funkcjonowanie na rynku gospodarczym. Opierając się na analizie finansowej przedsiębiorstwa, w szczególności na strukturze aktywów i pasywów, uwzględnionych w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014 r., spółka zaznaczyła, że wyegzekwowanie kwot z tytułu kar pieniężnych, dochodzonych przez poszczególne organy podatkowe, wpłynie negatywnie na dalszą kondycję finansową przedsiębiorstwa i automatycznie ulegnie pogorszeniu dalsza jego prognoza strukturalna, która uniemożliwi spółce uzyskanie chociażby obcego źródła finansowania. Nadto, obciążenie "in plus" struktur pasywów spółki w znacznej kwocie, wynoszącej łącznie 3.096.000,00 zł, realnie "unieruchomi" możliwości faktycznego funkcjonowania spółki. Biorąc wzgląd na wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa i obecne zobowiązania, wynoszące 2.311.480,52 zł (z tytułu innych zobowiązań finansowych a także dostaw i usług do 12 miesięcy wymagalności) spółka stwierdziła, że wyegzekwowanie ww. należności unieruchomi w sposób niezaprzeczalny dalszą jej egzystencję. Spółka wskazała na mnogość (kilkaset) postępowań toczących się przeciwko niej w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych (odwołała się do konkretnych sygnatur spraw). Zaakcentowała, że już jednostkowa kara może pociągnąć negatywne dla niej konsekwencje. Stwierdziła, że zbiorcze ujęcie kary, wynoszące 3.096.000 zł, co stanowi siedmiokrotność rocznego zysku spółki, obrazuje prawdopodobieństwo (graniczące z pewnością) powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Podniosła, że art. 61 § 3 u.p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Podkreśliła, że dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego i realnego zagrożenia dla bytu gospodarczego spółki. Końcowo zauważyła, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama analiza stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy, wskazać trzeba, iż spółka - uzasadniając swój wniosek - podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty jej płynności finansowej i ostatecznie do upadłości. Dodatkowo podkreśliła, że ponosi duże koszty, opiewające na łączną kwotę 43.322.384,64 zł, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Na poparcie powołanych twierdzeń, przedłożyła rachunek zysków i strat za okres 29 sierpnia 2013 r. - 31 grudnia 2014 r. oraz sprawozdanie finansowe na dzień 31 grudnia 2014 r. a także podała sygnatury spraw, w których wszczęto postępowania o wymierzenie jej kar pieniężnych. W ocenie Sądu, przedłożone przez spółkę dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat za okres 29 sierpnia 2013 r. - 31 grudnia 2014 r. wynika bowiem, że spółka - pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej - w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie 43.927.549,16 zł oraz osiągnęła zysk w wysokości 64.750,73 zł. W tej sytuacji, zarówno liczba wszczętych przez spółkę procesów sądowych, jak i łączna kwota kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej co najmniej 3.096.000 zł, z tytułu nałożonych na nią kar pieniężnych. Sam fakt, że kwota ta przekracza roczny zysk spółki - osiągnięty w 2014 r. - bez wykazania, jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych spółki, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki, tym bardziej, iż spółka zamknęła przecież 2014 r. dodatnim wynikiem finansowym, nie podała, że utraciła płynność finansową oraz w dalszym ciągu prowadzi dochodową działalność gospodarczą (tak: NSA w postanowieniu z 8 lipca 2015 r., I GZ 397/15, publ.: j/w). Ponadto spółka, poza wspomnianą dokumentacją, nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą - aktualną (podkreślenie Sądu) - sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych. Trzeba poza tym podkreślić, że spółka winna liczyć się z okolicznością, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która - sama w sobie - uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określona w art. 61 u.p.p.s.a. Reasumując, skoro spółka nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia "znacznej" szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę. Spółka nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.