III SA/Wr 595/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis, Sędzia WSA Maciej Guziński, , Protokolant Monika Mikołajczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 10 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Opisaną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania G. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dn. 09.03.2000 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu/ - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy, po przeanalizowaniu okresu i charakteru zatrudnienia, organ odwoławczy wskazał w motywach swego rozstrzygnięcia, że G. W. pracując w latach 1989 - 1999 na stanowisku nauczycielki wychowania przedszkolnego i nauczycielki - wychowawcy świetlicy szkolnej była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Pierwsze badanie zainteresowanej miało miejsce 10.02.1999 r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., który dnia 07.01.2000 r. zgłosił organowi I instancji brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Zdiagnozowano wówczas przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani. W treści wydanej opinii co do przypadku G. W. podano: "Z wywiadu zawodowego wynika, że przepracowała 9 lat i 8 miesięcy w zawodzie nauczycielskim, w tym wykorzystała 2 lata urlopu dla poratowania zdrowia. Ponadto z informacji o zatrudnieniu wynika, że wykonywała pracę nie wymagającą wysiłku głosowego. Charakter stwierdzonych zmian chorobowych oraz dane o przebiegu pracy zawodowej - nie uzasadniają rozpoznania choroby zawodowej. Od powyższej opinii pacjentka wniosła odwołanie i została skierowana do konsultacji w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Pismem z dn. 28.12.1999 r. znak [...] zostaliśmy powiadomieni, że pacjentka nie zgłosiła się na obserwację w terminie 22.11.1999 r. oraz poinformowała o rezygnacji z kolejnego terminu w dniu 11 stycznia 2000 r." Na podstawie wymienionego orzeczenia i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. dnia 09.03.2000 r. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu, którą G. W. zaskarżyła w toku instancji, składając odwołanie. Relacjonując w dalszej części uzasadnienia decyzji przebieg postępowania odwoławczego organ II instancji przytoczył, że pismami z 06.04.2000 r., 28,06.2000 r. i 09.01.2001 r. informowano stronę, iż jednostką rozstrzygającą sprawy sporne i wątpliwe jest Instytut Medycyny Pracy w S. Jednakże w związku z pismem zainteresowanej z dn. 29.01.2001 r., w którym prosiła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia leczenia laryngologicznego i kolejnego badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. dn. 09.02.2001 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej do czasu otrzymania orzeczenia lekarskiego z placówki pierwszego szczebla diagnostycznego. Po otrzymaniu kolejnego orzeczenia lekarskiego z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z 19.03.2004 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu organ odwoławczy podjął zawieszone postępowanie. Jak wynikało z otrzymanego orzeczenia lekarskiego - w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. po badaniach skarżącej przeprowadzonych w dniach 02.10.2003 r., 04.11.2003 r., 08.01,2004 r. rozpoznano przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej nosa, przewlekły prosty nieżyt błon śluzowych gardła, obrzęk krtani typu Reinckego z towarzyszącymi zaburzeniami głosu o charakterze czynnościowym typu dysfonii hyperkinetycznej. Zdaniem tej jednostki medycznej w trzykrotnym badaniu laryngologiczno-foniatrycznym, uzupełnionym o badanie videstroboskopowe stwierdzono w narządzie głosu i gardła zmiany, które tłumaczą występujące u pacjentki dolegliwości, jednak nie mają cech organicznej patologii wynikającej z nadmiernego wysiłku głosowego. Brak jest więc podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W związku z powyższym oraz zgodnie z orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do dwuinstancyjności orzeczeń lekarskich i oświadczeniem zainteresowanej z dn. 24.04.2004 r., w którym wyraziła zgodę na badania w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował G. W. na badania do tego Instytutu, celem wydania ostatecznej opinii w sprawie choroby zawodowej narządu głosu. Orzeczenie lekarskie nr [...] zostało wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu 19.09.2005 r. Na podstawie konsultacji laryngologicznej i foniatrycznej Instytut rozpoznał przewlekły nieżyt krtani, obrzęk typu Reinke obu fałdów głosowych, dysfonię o typie hyperfunkcjonalnym wskazując, iż "przeprowadzona aktualnie ocena wydolności głosowej krtani metodą videstroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są przekrwione, symetryczne ruchome przy fonacji i oddychaniu. Na obu fałdach głosowych obrzęki typu Reinke. Zwarcie fonacyjne nadmierne. Drgania fałdów głosowych niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne. Amplituda drgań zwiększona. Poziom fałdów głosowych równy. Nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. W chwili obecnej nie stwierdzono zmian organicznych fałdów głosowych w postaci guzków głosowych, zmian przerostowych bądź cech niedowładu fałdów głosowych, które uzasadniają rozpoznanie choroby zawodowej narządu głosu poz. 7 wykazu (według rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 18.11.1983 r. Dz. U. Nr 65 poz. 294 w sprawie chorób zawodowych). Poprzednie postępowania diagnostyczno-orzecznicze w 1999 r. i 2004 r. w WOMP we W. również nie dały podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu u p. G. W. Wnioskowanie w toczącym się postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym w trybie odwoławczym oparte jest o wyniki aktualnie przeprowadzonego badania laryngologicznego, foniatrycznego i videostrobokopowego oraz analizę całej dokumentacji dołączonej do skierowania w tym dokumentacji lekarskiej w Poradni Otolaryngologicznej we W. i wielokrotnych badań Poradni Foniatrycznej WOMP we W." Odnosząc się następnie do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. stwierdził, że do uznania choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § l ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, dwa warunki, tzn. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych oraz musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W ocenie organu odwoławczego w przypadku G. W. jeden z powyższych warunków, a dotyczący rozpoznania klinicznego choroby zawodowej narządu głosu, nie został spełniony. Placówki służy zdrowia upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych – tj. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. - nie rozpoznały u zainteresowanej zmian organicznych fałdów głosowych w postaci guzków głosowych, zmian przerostowych bądź cech niedowładu fałdów głosowych, które uzasadniają rozpoznanie choroby zawodowej narządu głosu ujętej w pozycji 7 wykazu. Schorzenia występujące u zainteresowanej nie figurują w wykazie chorób zawodowych i jako takie nie dają podstaw do stwierdzenia u strony postępowania choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji. Od tej ostatecznej decyzji G. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając między innymi, że orzekające organy Inspekcji Sanitarnej oparły się na orzeczeniach powołanych wyżej placówek medycyny pracy, a bezzasadnie pominęły prywatne badania videostroboskopowe przeprowadzone przez skarżącą w 1999 r. i 2000 r. - po skierowaniu jej przez Poradnię Otolaryngologiczną we W. - w Spółdzielni Lekarskiej A u prof. M. Zalesskiej-Kręcickiej, która rozpoznała przerost strun głosowych. Zdaniem skarżącej to właśnie badanie podważa w wystarczającym stopniu wiarygodność pierwszego orzeczenia lekarskiego WOMP we W. z lutego 1999 r. bowiem WOMP wykonał badanie metodą tradycyjną, zatem posiadana przez skarżącą dokumentacja medyczna potwierdza występowanie zmian chorobowych określonych pozycją 7 wykazu chorób zawodowych. Podając w wątpliwość wydane orzeczenia lekarskie skarżąca wyraziła również przekonanie, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. w istocie rozpoznał przerost obu fałdów głosowych choć nazywa je obrzękiem typu Reincke. Dodatkowo w piśmie procesowym z 3 maja 2006 r. strona skarżąca wniosła o dopuszczenie jako dowodu w sprawie zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dacie 1 maja 2006 r. z badania gardła, nosa i uszu przez doktor medycyny Yvonne Kowalik w Offenbach w Niemczech o treści, że skarżąca "ma od lat wyrazisty przerost więzadeł głosowych i trwale utrzymującą się dysfonię (chrypkę, upośledzenie głosu), która zwiększa się znacznie po obciążeniu głosu. Obustronny przerost więzadeł głosowych z pewnością nie jest następstwem tylko nadużywania nikotyny lecz również wieloletniego silnego zawodowego obciążania głosu. Diagnoza: Przewlekłe zapalenie krtani z obustronnym przerostem fałd głosowych. Podejrzenie obrzęku – Reincke obydwu fałd głosowych (...)". W odpowiedzi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie, podnosząc, że w obu placówkach medycznych zainteresowana miała wykonane badania videostroboskopowe, zaś dokumentacja medyczna z Poradni Otolaryngologicznej została uwzględniona i oceniona przez jednostki medyczne. Wyjaśnił nadto, iż obrzęk Reinckego różni się od zmian przerostowych fałdów głosowych obrazem morfologicznym (brak pogrubienia nabłonka, poszerzenia naczyń krwionośnych z wynaczynieniami, występowanie na nieograniczonej powierzchni). Na etiopatogenezę tego schorzenia mają wpływ czynniki alergiczne, choroby ogólne, czynniki fizyczne i chemiczne. Są to czynniki pozazawodowe, które podobnie jak rodzaj schorzenia wykluczają zawodową etiologię choroby. Ustosunkowując się do przedłożonego zaświadczenia lekarskiego (w uwierzytelnionym tłumaczeniu z języka niemieckiego) organ zauważył, iż wynika z niego, że obserwowane u skarżącej zaburzenia mają charakter czynnościowy, nieutrwalony i wiążą się z przewlekłym stanem zapalnym krtani, a więc wywołane są przyczyną pozazawodową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewidziano między innymi możliwość uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, jednakże tylko wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym uchybieniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem takie wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi stanowią unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zmianami). Stosownie do § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, chorobą zawodową jest jedna z chorób określonych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia pod warunkiem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Stwierdzenie zatem choroby zawodowej uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek : - jest to rodzaj choroby, która mieści się w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia; - choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Jak wynika z akt sprawy postępowanie administracyjne przed organami inspekcji sanitarnej prowadzono w kierunku schorzenia wymienionego w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych jako przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe). Z brzmienia tej pozycji wykazu chorób zawodowych wnosić bezsprzecznie należy, iż katalog wymienionych tamże schorzeń jest wyczerpujący. Nie mogą zatem być uznane za choroby zawodowe inne jednostki chorobowe związane z narządem głosu. W przedmiocie rozpoznawania chorób zawodowych obowiązuje dwustopniowy tryb orzekania. W myśl § 7 ust. 1 jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych. Wymienione jednostki wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej (§ 7 ust. 4). Stosownie do § 9 ust. 1 pracownik, który się nie zgadza z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej. Na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1). W niniejszej sprawie skarżąca wyczerpała pełny tok instancji, gdyż w tej mierze wypowiedziały się dwie uprawnione placówki medyczne – dwukrotnie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. W świetle przytoczonych unormowań orzeczenia lekarskie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł. są orzeczeniami jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia i tylko one mogą stanowić wyłączną podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że zakwalifikowanie danego schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Organ inspekcji sanitarnej jest nim związany, chyba że w wyniku przeprowadzonego przeciwdowodu moc dowodowa tego dokumentu zostanie podważona. Posiadając bowiem walor opinii biegłych, jakie wymienia art. 84 § 1 Kpa, stanowią one dowód w rozumieniu art. 75 § 1 Kpa, który - jak każdy inny dowód, podlega pełnej swobodnej ocenie organu orzekającego stosownie do art. 80 Kpa w zakresie jego wiarygodności, rzetelności. I choć organy te nie są uprawnione do odmiennego interpretowania wyników badań i diagnozowania choroby to mogą żądać wyjaśnień co do treści orzeczenia, uzupełnienia orzeczenia lub przeprowadzenia dodatkowych badań celem wyjaśnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1998 roku, sygn. akt I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150). Wobec powyższego – moc dowodowa danego orzeczenia jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych może być obalona za pomocą innego dowodu (przeciwdowodu; por. art. 76 § 3 Kpa), Kodeks postępowania administracyjnego bowiem przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych. Zatem strona, która zarzuca, że zawarte w orzeczeniu lekarskim twierdzenia nie odpowiadają rzeczywistości, powinna to udowodnić. W tej sprawie okoliczność taka jednak nie nastąpiła. Wbrew twierdzeniom skargi w wydanych opiniach lekarskich uwzględniono własną dokumentację skarżącej, o czym mowa w końcowej części orzeczenia Instytutu, co czyni zarzut o jej pominięciu bezzasadnym. Poza tym należy zauważyć, iż wyniki badań i zaświadczenia lekarskie, na które powołuje się strona skarżąca, dołączone w kserokopiach dodatkowo do skargi oraz znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dotyczą okresu najwcześniejszego, tj. pochodzą z lat 1999 i 2000. Zatem jeśli nawet by uznać, że obalają one moc dowodową orzeczenia WOMP, to należałoby przyjąć, że co najwyżej tylko pierwszego z tych orzeczeń z dnia 7 stycznia 2000 roku, zresztą sama skarżąca utrzymuje, że poddała się wówczas badaniom w celu weryfikacji tegoż orzeczenia, ponieważ zostało przeprowadzone metodą tradycyjną, a nie videostroboskopową. Z twierdzeń skarżącej i z akt administracyjnych nie wynika natomiast by podejmowała próby uzyskania dowodów skierowanych przeciwko orzeczeniom wydanym w toku postępowania odwoławczego – aktualnych na dzień wydania rozstrzygnięcia ostatecznego w sprawie skoro zostały wydane po kilku latach od pierwszego badania, a mianowicie w dniu 19 marca 2004 r. (po badaniach w październiku 2003 r., listopadzie 2003 r. i styczniu 2004 r.) a przez Instytut w dacie 19 września 2005 r. Jeżeli organ II instancji poczynił ustalenia dotyczące stanu faktycznego na podstawie uaktualnionej dokumentacji (opinii) – uzyskanej po przeprowadzeniu dalszych wszechstronnych badań diagnostycznych z wykorzystaniem metody videostroboskopowej, to skuteczne ich zakwestionowanie wymagało przeprowadzenia stosownego przeciwdowodu przez stronę toczącego się postępowania. Dowód taki nie został przeprowadzony, gdyż skarżąca nie podjęła już później takiej inicjatywy w toku postępowania administracyjnego cały czas posiłkując się posiadaną dokumentacją zebraną przed kilku laty. Z kolei przedłożenie zaświadczenia lekarskiego uzyskanego dopiero na etapie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego – wystawione przez niemieckiego lekarza medycyny – jest działaniem spóźnionym i bezskutecznym bowiem sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych, lecz rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu orzekania w drugiej instancji, tj. podjęcia decyzji ostatecznej w sprawie. W dacie zaś orzekania przez organ odwoławczy dowód ten nie istniał. Abstrahując wszakże od tych okoliczności nie sposób nie zauważyć, że w owym zaświadczeniu jest również mowa o zdiagnozowaniu w narządzie głosu zmian typu Reincke jako, cyt. "podejrzeniu obrzęku", co pozostaje w wyraźnej zbieżności z wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi uprawnionych jednostek. Orzeczenia lekarskie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z 19 marca 2004 r., a także Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z 19 września 2005 r. nie budzą zastrzeżeń, są wystarczająco i jasno umotywowane, ich moc dowodowa nie została obalona, zasadnie wobec tego stały się po myśli § 10 ust.1 rozporządzenia podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w administracyjnym toku instancji przed organami inspekcji sanitarnej. Twierdzenia i zarzuty strony skarżącej nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia żadnych norm postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a zaskarżona decyzja uznająca niespełnienie jednej z przesłanek unormowanych w przepisie § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, tzn. wskutek braku rozpoznania w przepisanym trybie przez uprawnione jednostki schorzenia pod postacią wymienioną w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych - jest prawidłowa, odpowiadając prawu. Z powołanych względów skarga podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.