III SA/Wr 598/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, , Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA (sprawozdawca), Bogumiła Kalinowska, , Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "A" spółka jawna D., W. S. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia należności celnych oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] r. strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako "uchwyty meblowe ścienne metalowe pod sprzęt RTV (telewizory LCD i plazmy)", klasyfikując go według kodu TARIC 9403 20 80 90. Zgłoszenie przyjął organ celny bez weryfikacji. Towar zwolniono do wnioskowanej procedury bez rewizji celnej. W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych kontroli prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, dokonanej po zwolnieniu towaru w oparciu o art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powstała wątpliwość w zakresie zadeklarowanej przez stronę klasyfikacji towaru. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął w sprawie postępowanie z urzędu, a następnie stwierdził, że strona nieprawidłowo zaklasyfikowała zgłoszony towar według kodu 9403 20 80 90. W związku z tym wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], którą określił prawidłową wysokość podatku od towarów i usług, klasyfikując przedmiotowe uchwyty według kodu TARIC 7326 90 98 90 oraz orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności celnych. Od decyzji strona złożyła odwołanie, zarzucając organowi celnemu naruszenie: - art. 121 Ordynacji podatkowej, - art. 122 Ordynacji podatkowej, to jest naruszenie zasady prawdy obiektywnej, - art. 180 § 1 i art. 188 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie przez organ klasyfikacji towarów z pominięciem opinii biegłego, mimo sporu co do zastosowania uchwytów, ich przeznaczenia oraz funkcji. Ponadto strona zarzuciła organowi niewłaściwą klasyfikację towarów, pomimo dysponowania opinią potwierdzającą zasadność działania strony w zakresie klasyfikacji taryfowej. Z uwagi na te zarzuty strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji. W postępowaniu odwoławczym strona wyraziła uwagi odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego oraz dołączyła opinię z dnia [...] r., sporządzoną przez inż. J. Z., rzeczoznawcę z branży meble i stolarka meblowa. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił żądaniu strony powołania rzeczoznawcy na okoliczność stwierdzenia, że uchwyty ścienne meblowe są elementami mebli, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podtrzymując argumentację odwołania oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza: 1) niewłaściwą wykładnię przepisów taryfy celnej, 2) art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 220 ust. 2 lit b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez przyjęcie, że zaszły przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Mając to na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał klasyfikację spornego importowanego towaru dokonaną w postępowaniu celnym. Organ wyjaśnił, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy prawa celnego oraz Ordynacji podatkowej. Klasyfikacji taryfowej dokonuje się w oparciu o przepisy Taryfy celnej, Noty Wyjaśniające do Taryfy celnej oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Taryfa celna stanowiąca załącznik nr I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celne (Dz. Urz. WE L 256), w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 31 października 2006 r.), przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację. Oznacza to, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przepisy odnoszące się do podpozycji CN. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Według reguły 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł ORINS, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Co do zarzutu niewłaściwej wykładni przepisów Wspólnotowej Taryfy Celnej, organ II instancji stwierdził, że w sprawie jest bezsporny przedmiot importu. Były to towary opisane w załączonej do zgłoszenia celnego fakturze nr [...] z dnia [...] r., jako LCD, PLASMA MOUNT o symbolach [...] oraz [...], stanowiące konstrukcję spawaną z blach giętych lub tłoczonych, z metalu nieszlachetnego. Służą one do mocowania odbiorników telewizyjnych plazmowych lub LCD na płaskich powierzchniach, np. na ścianie, kolumnie, płycie mebla. Do mocowania uchwytu do tych powierzchni, a następnie odbiornika do uchwytu służą, znajdujące się w komplecie, elementy mocujące, czyli kołki rozporowe, wkręty, śruby. Konstrukcja uchwytu umożliwia pochylanie oraz obracanie odbiornika w ograniczonym zakresie. Wyroby te zależnie od wielkości różnią się udźwigiem, np. 30 kg, 60 kg. Umożliwiają odpowiednio do tego parametru mocowanie do nich różnej wielkości odbiorników telewizyjnych, np. 26"- 37", 37" - 50". Występują w opakowaniach jednostkowych zawierających uniwersalny uchwyt wraz z zestawem montażowym i instrukcją. Uchwyty te skarżąca ujęła w kodzie 9403 20 80 90. Odnośnie tego kodu organ stwierdził, że pozycje od 9401 do 9403 obejmują wszelkie meble, stanowiące jakiekolwiek artykuły "przemieszczalne" (nieobjęte bardziej szczegółową pozycją nomenklatury), charakteryzujące się przystosowaniem do umieszczania na podłodze lub podłożu, głównie przeznaczone do wyposażenia prywatnych mieszkań, hoteli, teatrów, kin, biur, kościołów, szkół, kawiarni, restauracji, laboratoriów, szpitali, gabinetów dentystycznych itp. lub statków, samolotów, wagonów kolejowych, pojazdów mechanicznych, turystycznych przyczep mieszkalnych lub podobnych środków transportowych. Artykuły meblowe mogą być wykonane z dowolnego materiału (drewno, łozina, bambus, trzcina, tworzywa sztuczne, metale nieszlachetne, szkło, skóra wyprawiona, kamień, ceramika itp.). W dalszych wywodach organ powołał uwagę 2. do działu 94, precyzującą rodzaj artykułów będących meblami, która stanowi: "Artykuły (inne niż części) określone w pozycjach od 9401 do 9403 klasyfikowane są do tych pozycji tylko wtedy, gdy są przystosowane do umieszczenia na podłodze lub na ziemi. Następujące artykuły należy jednak klasyfikować do wyżej wymienionych pozycji nawet wówczas, gdy są one zaprojektowane do wieszania, umocowania na ścianie lub do ustawiania jedne na drugich: (a) kredensy, biblioteczki i pozostałe meble półkowe i zestawy meblowe; (b) sprzęt do siedzenia i spania.". Organ wywiódł z treści tej uwagi, że nomenklatura taryfowa, jako wyjątek w grupie artykułów uznanych za meblowe traktuje wyroby zaprojektowane do wieszania, umocowania na ścianie lub do ustawiania jedne na drugich i jednocześnie w powołanych punktach (a) i (b) określa zamknięty katalog takich artykułów. Zatem według organu, prócz wskazanych wyjątków, artykuły przystosowane do umieszczenia na innym meblu lub półce lub do wieszania na ścianie lub na suficie nie są "meblami". Stąd przedmioty ścienne, takie jak np.: wieszaki na okrycia na czapki itp., wieszaki na klucze, na gazety, a także np. małe artykuły stolarki meblowej i małe wyroby meblowe z drewna, pudełka segregacyjne, pojemniki na dokumenty, osłony na kaloryfery itp. - nie będąc meblami w myśl powołanej uwagi 2. do działu 94, nie są objęte pozycjami od 9401 do 9403. Organ II instancji wyjaśnił, że żadna z pozycji opisujących meble w pozycjach CN od 9401 do 9403 nie zawiera terminu "przechowywanie", na który powołała się skarżąca twierdząc, że "uchwyty ścienne meblowe służą do przechowywania odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz elementów zestawów radiowo telewizyjnych". Zdaniem organu, "przechowywanie" różnych przedmiotów jest z natury rzeczy przynależne meblom, ale nie jest to kryterium decydujące o uznaniu jakiegoś wyrobu za mebel. Nie ma także wpływu na klasyfikację wyrobów będących faktycznie meblami. Według organu, błędny jest wniosek skarżącej wyprowadzony z tego, że skoro stolik pod sprzęt RTV jest meblem, to spełniający taką samą rolę uchwyt jest częścią mebla. Organ stwierdził, że uchwyt jest wyrobem skonstruowanym do pełnienia samodzielnej funkcji i nie jest identyfikowalny jako część przeznaczona wyłącznie lub głównie do artykułów meblowych czy jakichkolwiek innych wyrobów. Bez względu na to, czy uchwyt zostanie przymocowany do ściany, płyty lub mebla, nie staje się automatycznie składnikiem muru, częścią płyty bądź mebla. Przyjmując tok rozumowania skarżącej, samodzielny, metalowy lub plastikowy hak przymocowany do szafy należałoby uznać za część szafy. Organ stwierdził, że sporne uchwyty nie posiadają cech półek meblowych. Nie ma bowiem możliwości postawienia telewizora na uchwycie. Uchwyty przeznaczone są do mocowania do nich wyłącznie odbiorników telewizyjnych (LCD lub plazmowych) w taki sposób, że odbiornik pozostaje na uchwycie zawieszony. Jest on więc wieszakiem dla telewizora. Z taką nazwą tego wyrobu można się spotkać w języku potocznym. Zatem wbrew twierdzeniu skarżącej nie ma możliwości przechowywania na tych uchwytach odbiorników radiowych oraz elementów zestawów radiowo - telewizyjnych. Uwzględniając dokonane ustalenia, według organu, prawidłowym kodem dla przedmiotowych towarów jest kod TARIC 7326 90 98 90. Pozycja 7326 obejmuje bowiem wszystkie wyroby z żelaza lub stali otrzymane w procesie kucia lub wyciskania, odcinania lub tłoczenia bądź też w innych procesach jak zwijanie, montaż, spawanie, toczenie, frezowanie lub perforowanie, inne niż wyroby objęte poprzednimi pozycjami działu 73 lub objęte uwagą 1. do sekcji XV, lub też objęte działem 82 lub 83 lub opisane bardziej szczegółowo w innym miejscu nomenklatury. Klasyfikacja uchwytów zgodna jest z postanowieniami reguły 1. i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, brzmieniem pozycji 7326, obejmującej m.in. pozostałe artykuły ze stali. Jest też zgodna z treścią podpozycji 7326 90 98 90. Z uwagi na to, że zgłaszany towar znajdował się w stanie niezmontowanym, przy jego klasyfikacji należało uwzględnić regułę 2a), według której: "wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym". Biorąc pod uwagę okoliczność, że uchwyty występowały łącznie z zestawem montażowym i instrukcją (komplety), ich klasyfikacja podlega również postanowieniom reguły 3 b), według której do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 lit. a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. Klasyfikacja na podstawie reguły 3 a) nie może być natomiast w tej sprawie przeprowadzona, gdyż z jej postanowień wynika określony sposób zachowania się, tj. konieczność dokonania klasyfikacji w oparciu o regułę 3 b) w przypadku m.in., gdy dwie lub więcej pozycji (a taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie) odnosi się tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny. Organ II instancji odniósł się do zarzutu skarżącej, że "organ nie wskazał żadnych argumentów, które przemawiałyby za stwierdzeniem, że uchwyty będące przedmiotem importu nie miały cech tożsamych z tymi, które posiadają towary, których dotyczył np. WIT [...] z dnia [...] r.". Organ nie podzielając tego poglądu stwierdził, że na str. 4 zaskarżonej decyzji towar został opisany w powołanej przez skarżącą Wiążącej Informacji Taryfowej w kontekście importowanych przez Stronę skarżącą towarów jak i przedłożonych w postępowaniu dokumentów. Organ II instancji podkreślił, że na mocy stosownych przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego wiążąca informacja taryfowa jest decyzją wydawaną w indywidualnej sprawie, wiążącą organy celne oraz osobę, której została udzielona. Chociaż skarżąca nie jest adresatem powołanych przez nią WIT, organ nie widzi przeszkód, by w dążeniu do prawidłowego zaklasyfikowania towarów mogła ona czerpać wiedzę również z takich dokumentów. Jednakże towar, dla którego wystawiona jest wskazaną przez skarżącą Wiążąca Informacja Taryfowa to półki metalowe mocowane do ściany (sama skarżąca to zauważa). Przedmiotem importu były natomiast uchwyty, których nie można uznać za "meble półkowe", co już wykazano. Mimo to skarżąca konsekwentnie odwołuje się do tego WIT-u, pomijając zupełnie inne WIT-y, odnoszące się do takiego samego rodzaju uchwytów, jak będące przedmiotem rozpatrywanej sprawy ([...] i [...]), w tym WIT, którego adresatem jest Skarżąca ([...]) (wydruk z Systemu ISZTAR - zał. nr 1 do skargi oraz wydruk z Bazy EBTI-PL - zał. 2). Według organu, takie działanie Skarżącej jest wybiórczym powoływaniem dowodów. Stoi to w sprzeczności ze stanowiskiem skarżącej, że to organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów i w sposób dowolny dokonał oceny zgromadzonego materiału. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej, że pismo z dnia [...] r. stanowiące jedynie polemikę funkcjonariusza celnego z ustaleniami protokołu kontrolnego, może być uznane jako potwierdzenie sporu co do tożsamości i funkcji importowanych uchwytów. W rozpatrywanej sprawie niesporne jest bowiem, że przedmiotowe towary są uchwytami, na których mocowane są telewizory. Nie ma zatem wątpliwości, co było przedmiotem importu. Tym samym organ celny dokonał klasyfikacji taryfowej w oparciu o stan faktyczny towaru i obowiązujące przepisy prawa, a nie na podstawie własnego przekonania, jak twierdzi skarżąca. W konkluzji organ zauważył, że pismo z dnia [...] r. nie ma charakteru wiążącej opinii klasyfikacyjnej czy decyzji, której rozstrzygnięcie byłoby wiążące. Nie jest nawet skierowane do skarżącej. Jest tylko wewnętrznym pismem sporządzone w postępowaniu wyjaśniającym. Według organu, na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że przedmiotowe stanowisko przedstawione zostało w dniu [...] r., to znaczy po dokonaniu przez skarżącą importu spornych towarów, objętych kontrolą postimportową. Organ II instancji podtrzymał więc stanowisko co do klasyfikacji taryfowej importowanych towarów i zasadności retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uznaje za zgodne z prawem stanowisko organu II instancji, że w rozpatrywanej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające weryfikację zgłoszenia celnego poprzez przeprowadzenie kontroli postimportowej w trybie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Stwierdzone nieprawidłowości stanowiły podstawę do podjęcia działania w trybie art. 23 ust. 4 Prawa celnego i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Tym samym Sąd uznaje za chybione zarzuty skargi co do naruszenia przez organy orzekające art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 220 ust. 2 lit b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zaszły przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. W rozpatrywanej sprawie jest niesporne, że przedmiotem zgłoszenia celnego był towar określony jako "uchwyty meblowe ścienne metalowe pod sprzęt RTV (telewizory LCD i plazmy)". Sporne jest zaklasyfikowanie towaru. Skarżąca zaklasyfikowała towar według kodu TARIC 9403 20 80 90. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o klasyfikacji, na podstawie analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, doszedł do tych samych wniosków co organ I instancji. Organy celne przyjęły mianowicie, że decydującym kryterium klasyfikacji towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru, a nie opinia rzeczoznawcy z branży meble i stolarka meblowa, przedstawiona przez skarżącą. Uznając zgodnie ze zgłoszeniem celnym, że przedmiotem zgłoszenia celnego były uchwyty meblowe ścienne metalowe pod sprzęt RTV (telewizory LCD i plazmy), organ II instancji przyjął, że zastosowanie w sprawie ma kod TARIC 7326 90 98 90. Organ II instancji trafnie przyjął, że wskazywany w zgłoszeniu celnym (w odniesieniu do procedury dopuszczenia do obrotu) kod towaru, to kod TARIC, obejmujący, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87, dodatkowe podziały wspólnotowe konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Taryfikację towarów organ ustalił zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Organ prawidłowo przyjął, zgodnie z regułą 6 ORINS, że klasyfikację towarów do podpozycji tej samej pozycji powinno się przeprowadzać zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł ORINS, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Sąd nie podziela zatem stanowiska skarżącej, że organy dokonały niewłaściwej wykładni przepisów Wspólnotowej Taryfy Celnej, polegającej na objęciu towarów kodem CN 7326 90 98 90. Sąd uznaje bowiem za prawidłowy tok rozumowania organów orzekających, opartych o rzeczywiste cechy importowanego towaru, jako konstrukcji spawanej z blach giętych lub tłoczonych, z metalu nieszlachetnego, która służy do mocowania odbiorników telewizyjnych plazmowych lub LCD na płaskich powierzchniach np., ścianie, kolumnie, płycie mebla. Organy stwierdziły zgodnie ze stanem faktycznym, że do mocowania uchwytu do wskazanych powierzchni, a następnie odbiornika telewizyjnego do uchwytu służą elementy mocujące (kołki rozporowe, wkręty, śruby), znajdujące się w komplecie. Konstrukcja uchwytu umożliwia pochylanie oraz obracanie odbiornika w ograniczonym zakresie. Wyroby te, zależnie od wielkości różnią się udźwigiem i w zależności od tego parametru umożliwiają mocowanie do nich różnej wielkości odbiorników telewizyjnych. Występują w opakowaniach jednostkowych zawierających uniwersalny uchwyt wraz z zestawem montażowym i instrukcją. Odnosząc się tego kodu 9403 20 80 90, przyjętego przez skarżącą, organ trafnie stwierdził, że pozycje od 9401 do 9403 obejmują wszelkie meble, stanowiące jakiekolwiek artykuły "przemieszczalne" (nieobjęte bardziej szczegółową pozycją nomenklatury), charakteryzujące się tym, że są przystosowane do umieszczania na podłodze lub podłożu i są głównie przeznaczone do wyposażenia prywatnych mieszkań, hoteli, teatrów, kin, biur, kościołów, szkół, kawiarni, restauracji, laboratoriów, szpitali, gabinetów dentystycznych itp. lub statków, samolotów, wagonów kolejowych, pojazdów mechanicznych, turystycznych przyczep mieszkalnych lub podobnych środków transportowych. Artykuły meblowe mogą być wykonane z dowolnego materiału (drewno, łozina, bambus, trzcina, tworzywa sztuczne, metale nieszlachetne, szkło, skóra wyprawiona, kamień, ceramika itp.). Sąd podkreśla, że istotna w rozpatrywanej sprawie jest powołana uwaga 2. do działu 94, która precyzując rodzaj artykułów będących meblami, stanowi że: "Artykuły (inne niż części) określone w pozycjach od 9401 do 9403 klasyfikowane są do tych pozycji tylko wtedy, gdy są przystosowane do umieszczenia na podłodze lub na ziemi. Do wyżej wymienionych pozycji należy jednak zaklasyfikować następujące artykuły nawet wówczas, gdy są one zaprojektowane do wieszania, umocowania na ścianie lub do ustawiania jedne na drugich: (a) kredensy, biblioteczki i pozostałe meble półkowe i zestawy meblowe; (b) sprzęt do siedzenia i spania.". Organ opierając się o treść tej uwagi trafnie przyjął, że nomenklatura taryfowa określa jako wyjątek w grupie artykułów uznanych za meblowe wyroby zaprojektowane do wieszania, umocowania na ścianie lub do ustawiania jedne na drugich, ustalając w powołanych punktach (a) i (b) zamknięty katalog takich artykułów. Wynika z tego, jak trafnie wywiódł organ, że prócz wskazanych w punktach (a) i (b) wyjątków, artykuły przystosowane do umieszczenia na innym meblu lub półce lub do wieszania na ścianie lub na suficie nie są "meblami". Przedmioty mocowane do ścian, takie jak np.: wieszaki na okrycia na czapki itp., wieszaki na klucze, na gazety, a także np. małe artykuły stolarki meblowej i małe wyroby meblowe z drewna, pudełka segregacyjne, pojemniki na dokumenty, osłony na kaloryfery itp. - nie będąc meblami w myśl powołanej uwagi 2. do działu 94, nie mogą być objęte pozycjami od 9401 do 9403. Organ II instancji wyjaśnił też trafnie, że żadna z pozycji obejmujących meble w pozycjach CN od 9401 do 9403 nie posługuje się terminem przechowywanie, na który powołała się skarżąca, według której "uchwyty ścienne meblowe służą do przechowywania odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz elementów zestawów radiowo telewizyjnych". Zdaniem organu, "przechowywanie" różnych przedmiotów jest przynależne meblom. Nie jest to jednak kryterium decydujące o uznaniu jakiegoś wyrobu za mebel. Nie ma także wpływu na klasyfikację wyrobów będących meblami. Według organu, błędny jest wniosek skarżącej, wyprowadzony z tego, że skoro stolik pod sprzęt RTV jest meblem, to spełniający taką samą rolę uchwyt jest częścią mebla. Organ stwierdził trafnie, że uchwyt jest wyrobem skonstruowanym do pełnienia samodzielnej funkcji i nie jest identyfikowalny jako część przeznaczona wyłącznie lub głównie do artykułów meblowych lub jakichkolwiek innych wyrobów. Bez względu na to, czy uchwyt jest przymocowany do ściany, płyty lub mebla, nie staje się bowiem automatycznie składnikiem muru, częścią płyty bądź mebla. Organ trafnie stwierdził, że sporne uchwyty nie posiadają cech półek meblowych. Nie ma bowiem możliwości postawienia telewizora na uchwycie. Uchwyty te przeznaczone są do mocowania do nich wyłącznie odbiorników telewizyjnych (LCD lub plazmowych) w taki sposób, że odbiornik jest na uchwycie zawieszony, czyli jest wieszakiem dla telewizora. Nie ma więc możliwości przechowywania na tych uchwytach odbiorników radiowych oraz elementów zestawów radiowo - telewizyjnych. Na podstawie dokonanych ustaleń, biorąc pod uwagę rodzaj materiału, sposób wykonania i wynikający z konstrukcji sposób ich wykorzystania oraz funkcję, organ prawidłowo ustalił dla przedmiotowych towarów kod TARIC 7326 90 98 90. Pozycja 7326 obejmuje bowiem wszystkie wyroby z żelaza lub stali otrzymane w procesie kucia lub wyciskania, odcinania lub tłoczenia bądź też w innych procesach jak zwijanie, montaż, spawanie, toczenie, frezowanie lub perforowanie, inne niż wyroby objęte poprzednimi pozycjami działu 73 lub objęte uwagą 1. do sekcji XV, lub też objęte działem 82 lub 83 lub opisane bardziej szczegółowo w innym miejscu nomenklatury. Klasyfikacja spornych uchwytów dokonana przez organ jest zgodna z postanowieniami reguły 1. i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, z brzmieniem pozycji 7326, obejmującej m.in. pozostałe artykuły ze stali. Jest też zgodna z treścią podpozycji 7326 90 98 90. Zgłaszany towar znajdował się w stanie niezmontowanym, przy jego klasyfikacji organ prawidłowo uwzględnił regułę 2 a), według której: "wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym". Z uwagi na to, że uchwyty występowały łącznie z zestawem montażowym i z instrukcją (komplety), ich klasyfikacja podlegała postanowieniom reguły 3 b), według której do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 lit. a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. Klasyfikacja na podstawie reguły 3 a) nie może być natomiast w tej sprawie przeprowadzona, gdyż z jej postanowień wynika określony sposób zachowania się, tj. konieczność dokonania klasyfikacji w oparciu o regułę 3 b), w przypadku m.in., gdy dwie lub więcej pozycji (a taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie) odnosi się tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny. Biorąc pod uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ II instancji wykazał, dlaczego kod wskazany przez skarżącą nie może mieć zastosowania, przedstawiając przyczyny, dla których importowane towary winny być ujęte w pozycji 7326, Sąd stwierdza, że zarzut skarżącej co do braku uzasadnienia dla przyjętej przez organ I instancji klasyfikacji organ II instancji uznał trafnie za chybiony. Organ II instancji nie podzielając poglądu skarżącej, że "organ nie wskazał żadnych argumentów, które przemawiałyby za stwierdzeniem, że uchwyty będące przedmiotem importu nie miały cech tożsamych z tymi, które posiadają towary, których dotyczył np. WIT [...] z dnia [...] r.", stwierdził trafnie, że na str. 4 zaskarżonej decyzji towar opisany w powołanej przez skarżącą Wiążącej Informacji Taryfowej w kontekście importowanych przez Stronę skarżącą towarów jak i przedłożonych w postępowaniu dokumentów. Sąd podziela stanowisko organu, że na mocy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wiążąca informacja taryfowa jest decyzją wydawaną w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę, której została udzielona. Skarżąca niebędąca adresatką powołanych WIT, dążąc do prawidłowego zaklasyfikowania towarów mogła wprawdzie czerpać wiedzę również z takich dokumentów, ale – jak trafnie zauważył organ - towar, dla którego wystawiono wskazaną Wiążącą Informację Taryfową, to półki metalowe mocowane do ściany. Przedmiotem importu skarżącej były jednak uchwyty, których nie można uznać za "meble półkowe". Nietrafne jest więc odwoływanie się przez skarżącą do tego WIT-u, która pomija inne WIT-y, odnoszących się do takiego samego rodzaju uchwytów, jak będące przedmiotem tej sprawy, wymienione przez organ. Sąd przyjął, że organ zasadnie nie podziela stanowiska strony co do wiążącego charakteru pisma z dnia [...] r. Jest to bowiem pismo wewnętrzne, nieskierowane do skarżącej, wyrażające stanowisko funkcjonariusza celnego odnośnie ustaleń protokołu kontrolnego, świadczące o różnicy poglądów co do tożsamości i funkcji importowanych uchwytów. Oceniając argumentacje zawartą w tym piśmie Sąd stwierdza, że nie ma ona stanowczego charakteru, natomiast wniosek jest stanowczy. Sąd stwierdza zatem niespójność argumentacji z wnioskami. Towary te są niespornie uchwytami, na których mocowane są telewizory. Nie ma więc wątpliwości, co do cech przedmiotu importu. Oceniając ustalenia dokonane w kontrolowanym postępowaniu celnym Sąd stwierdził, że organ celny dokonał klasyfikacji taryfowej w oparciu o stan faktyczny towaru i obowiązujące przepisy prawa, a nie na podstawie subiektywnej oceny, jak twierdzi błędnie skarżąca. Ponadto organ trafnie przyjął, że pismo z dnia [...] r. nie ma ani charakteru wiążącej opinii klasyfikacyjnej, ani wiążącego rozstrzygnięcia. Zostało ono sporządzone w dniu [...] r., po dokonaniu przez skarżącą importu spornych towarów, objętych kontrolą postimportową. Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej naruszenia przez organy celne art. 122 Ordynacji podatkowej, czyli niepodejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Sąd stwierdza bowiem, że w postępowaniu celnym zebrano niezbędny materiał dowodowy w postaci dokumentów. Ustosunkowano się do opinii biegłego. Cechy spornego towaru określono prawidłowo. Stan faktyczny oceniono z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa celnego. Według Sądu, takie postępowanie organów celnych jest zgodne z wymogami prawa. W konsekwencji Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przez organy celne art. 191 Ordynacji podatkowej o niedokonaniu oceny dowodów z przekroczeniem granic ustawowej swobody i wydanie decyzji bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Organ sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji, powołując podstawy prawne, wskazał fakty, o które oparł się wydając decyzję oraz odnosząc się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Sąd uznał więc za bezzasadny zarzut naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.