III SA/Wr 599/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi P.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 lipca 2014 r. skarżący wniósł skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego cofnął wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm..), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu (pkt I sentencji postanowienia). W punkcie II orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.