III SA/Wr 601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. - obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS w S. organ egzekucyjny) z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], którym organ ten uznał za nieuzasadnione podniesione przez S. K. (dalej: skarżący, zobowiązany) zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Wskazany wyżej tytuł egzekucyjny został wystawiony przez wierzyciela - Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej i obejmował nieuregulowane przez skarżącego należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres [...]. W dniu [...] czerwca 2015 r. NUS w S. jako organ egzekucyjny nadał przedmiotowemu tytułowi wykonawczemu klauzulę o jego skierowaniu do egzekucji i wszczął postępowanie egzekucyjne wobec mienia zobowiązanego, doręczając w dniu [...] sierpnia 2015 r. odpis tytułu wykonawczego. Zobowiązany, pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.)- dalej: u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku i niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. oraz brak adnotacji, o której mowa w art. 26b § 1 i 2 u.p.e.a. Podniósł, że Poczta Polska S.A. nie wykonała obowiązku dostarczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Ponadto stwierdził również, że okres dochodzonych należności pieniężnych jest ograniczony i zawiera się od dnia wprowadzenia ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w wersji zawartej w Dz.U. z 2014r. poz. 1619 oraz od daty wprowadzenia nowego wzoru tytułu wykonawczego TW-1 do dnia dzisiejszego pod warunkiem istnienia tego zobowiązania dokonanego poprzez rejestrację odbiornika w placówce operatora pocztowego, jakim jest Poczta Polska. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego, a wniesione zarzuty przekazał wierzycielowi w celu zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskie S.A. w dniu [...] lutego 2016 r. jako wierzyciel wydał postanowienie nr [...], w którym postanowił uznać zarzuty zobowiązanego w zakresie nieistnienia obowiązku i niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wierzyciel powiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., że postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie stanowiska odnośnie zarzutów zostało zobowiązanemu doręczone dnia [...] lutego 2016 r. i stało się ostateczne, gdyż zobowiązany nie wniósł na nie zażalenia do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. organ egzekucyjny uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wskazał, że w kwestii nieistnienia obowiązku był przy rozstrzyganiu związany stanowiskiem wierzyciela, który zarzut ten ocenił jako bezzasadny. Nie uwzględnił również zarzutów dotyczących wad tytułu egzekucyjnego, wskazując, że spełnia on wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Organ nadzoru, po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego z dnia [...] listopada 2016 r. skarżonym obecnie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia zaznaczył, że związanie stanowiskiem wierzyciela w kwestii nieistnienia obowiązku dotyczy to także organu nadzoru. Odnosząc się w tym kontekście do argumentów zobowiązanego, że nie miał o obowiązku opłacania abonamentu, gdyż Poczta Polska nie udowodniła doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonenta, organ wyjaśnił, że zwolnienie od opłaty abonamentowej przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty to potwierdzające. Chcąc zatem uwolnić się od obowiązku ponoszenia opłaty abonamentowej skarżący był zobowiązany powiadomić Urząd Pocztowy, między innymi, o zaprzestaniu używania odbiornika. W tym zakresie organ odwołał się do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 141 poz. 1190), § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342 – dalej: rozporządzenie w sprawie warunków i trybu rejestracji) oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Wskazał, że z wyjaśnień wierzyciela wynika, iż na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia został do skarżącego w dniu [...] września 2008 r. skierowany na adres ul. K., [...] S., tzw. "pakiet startowy", zawierający zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ([...]) oraz dodatkowo imienne formularze polecenia przelewu/gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat za abonament rtv. Nie odnotowano zwrotu pakietu, zatem wierzyciel uznał, iż nastąpiło prawidłowe doręczenie korespondencji. Zgodnie zaś z powołanym przez wierzyciela wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r. (sygn. akt l S.A./Gl 518/14), dla skutecznego nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Nieuregulowanie istniejących zaległości spowodowało, że w dniu [...] maja 2014 r. Poczta Polska S.A. wysłała do zobowiązanego upomnienie z wezwaniem do dobrowolnego uregulowania zobowiązania, którego odbiór został potwierdzony w dniu [...] maja 2014 r. Konsekwencją zaprzestania wnoszenia opłat abonamentowych w terminie określonym w upomnieniu było przekazanie w dniu [...] lutego 2015 r. do realizacji przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W odniesieniu do zarzutu braku dopełnienia przez Pocztę Polską obowiązku nałożonego rozporządzeniem w sprawie warunków i trybu rejestracji organ wyjaśnił, że Poczta Polska realizując określone w tym rozporządzeniu zalecenia przez wysłanie do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Jako niezasadny organ egzekucyjny ocenił wobec tego zarzut nieistnienie obowiązku, wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W kwestii podniesionego w zarzutach na postępowanie egzekucyjne i zażaleniu zarzutu prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł egzekucyjny niespełniający wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. organ przywołał wskazane w tym przepisie warunki i stwierdził, że sporny tytuł wykonawczy spełnia okręcone w art. 27 u.p.e.a. wymagania. Podkreślił, że zawarte w zażaleniu argumenty dotyczące braku w tytule wykonawczym adnotacji, o jakiej mowa w art. 26b § 1 i 2 u.p.e.a. nie dotyczą braków formalnych objętych regulacją art. 27 u.p.e.a. Wbrew przy tym twierdzeniom zobowiązanego, przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o prawie wniesienia zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organ, odnosząc się ponadto do stwierdzenia zawartego w zarzutach z dnia [...] sierpnia 2015 r. , iż "okres dochodzonych należności pieniężnych jest ograniczony i zawiera się od dnia wprowadzenia ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z 2014 r. poz. 1619 oraz od daty wprowadzenia nowego wzoru tytułu wykonawczego TW-1 do dnia dzisiejszego pod warunkiem istnienia tego zobowiązania dokonanego poprzez rejestrację odbiornika w placówce operatora pocztowego, jakim jest Poczta Polska" wyjaśnił, że należności z tytułu opłat abonamentu TV mają charakter publicznoprawny, zbliżony do obciążeń podatkowych, co oznacza, że w razie ich nieuiszczenia kierowane są do egzekucji administracyjnej. Ze względu na taki ich charakter brak jest podstaw prawnych do takiego ograniczenia w czasie prawa do dochodzenia tych należności, na jakie powołuje się skarżący, podobnie jak nie ma również podstaw do podważenia prawa wystawiania tytułów wykonawczych przez Pocztę Polską S.A., obejmujących należności z tytułu opłat abonamentu rtv. Jednocześnie organ zauważył, że tak sformułowany zarzut nie mógł być rozumiany jako zarzut przedawnienia przedmiotowych należności czy też inny zarzut, wymieniony w art. 33 § 1 u.p.e.a., gdyż skarżący w piśmie z dnia [...] września 2015 r., złożonym do Urzędu Skarbowego w S. w toku niniejszego postępowania jednoznacznie wskazał, iż organ egzekucyjny w swoim piśmie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] (kierowanym do wierzyciela) podał "błędną podstawę zarzutów poprzez wskazanie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jako przedawnienie obowiązku, podczas gdy zgodna ze stanem faktycznym i zawarta w moim piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. podstawa zarzutu to art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie zobowiązania". W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzuty wyartykułowane już wcześniej w zażaleniu oraz w swoim piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. podniósł obrazę przez organ I instancji przepisów prawa materialnego przez uznanie jego zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oraz wskazał, że nie otrzymał pisma organu egzekucyjnego z dnia [...] września 2015 r. o znaku [...]. Podniósł, że postanowienie organu egzekucyjnego jest bezprzedmiotowe, bowiem jedynie powiela argumenty wierzyciela – Poczty Polskiej S.a.. Zarzucił, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzone jest egzekucja "nie jest wersją zmienionego tytułu wykonawczego według rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. , poz. 650 ponieważ w myśl tego rozporządzenia wierzyciel zobligowany jest do zawarcia w nim wszystkich elementów, które zawiera art. 27 § 1 u.p.e.a. . Zmieniony tytuł wykonawczy musi obowiązkowo mieć zakreślone w poz. 3 pole 2" i wówczas ma do niego zastosowanie drugie zdanie zawarte w jego pouczeniu, tj. że w przypadku zmienionego tytułu wykonawczego nie przysługuje prawo wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Brak zakreślenia kwadratu 2 (zmieniony tytuł wykonawczy) w pozycji 3 powoduje wadliwość tego tytułu i sprawie , że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nie jest dokumentem urzędowym. Skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku dochodzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego wskazując, że nie zostało mu doręczone zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zarzucił także naruszenia art. 133 k.p.a. poprzez przekazanie przez organ egzekucyjny zażalenia do organu nadzoru z przekroczeniem 7-dniowego terminu, co powinno powodować, stosowanie do treści art. 134 k.p.a. oraz art. 85 p.p.s.a , bezskuteczność tej czynności. Nadto, zdaniem skarżącego, organ nadzoru rażąco naruszył prawo nie rozpoznając jego zażalenia w terminie 14 dni od jego złożenia tj. od dnia [...] listopada 2016 r. Konkludował, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone , gdyż: 1) Poczta Polska jest spółką prawa handlowego, do której zastosowanie maja przepisy kodeksu cywilnego, 2) postanowienia Poczty Polskiej S.A> z [...] lutego 2016 r. zostało sporządzone na podstawie nieistniejącego pisma z dnia [...] września 2015 r. , 3) tytuł wykonawczy nr [...] jest bezprzedmiotowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r. poz. 1269 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z powołanym art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Wskazać w tym miejscu należy, że w związku ze zmianą brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wydane przez wierzyciela w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest jednak uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Rozstrzygając w tym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec podniesionego przez skarżącego na rozprawie argumentu odnośnie związania Sądu że przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy wyrokiem WSA we Wrocławiu, zapadłym w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 1309/15 wyjaśnić należy, że wyrok dotyczył postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie powołanego na wstępie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Będąca w tamtym postępowaniu przedmiotem rozważań i rozstrzygnięcia kwestia dopuszczalności stwierdzenia przez organ egzekucyjny w formie postanowienia, że doszło do zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w związku z wniesieniem przez zobowiązanego zarzutów na podstawie art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a., jest bez znaczenia dla oceny legalności skarżonego w niniejszej sprawie postanowienia w przedmiocie zasadności zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego w warunkach wskazanych w art. 35 § 1 u.p.e.a., niezależnie od tego, czy fakt ten został stwierdzony przez organ w postanowieniu, przez następuje z mocy prawa od dnia wniesienia zarzutów i ma jedynie ten skutek, że zostaje wstrzymana egzekucja administracyjna do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie zarzuty zostały przekazane wierzycielowi - Poczcie Polskiej S.A. pismem z dnia [...] września 2015 r, uzupełnionym pismem z dnia [...] września 2015 r. , zaś w dniu [...] lutego 2016 r. wierzyciel wydał postanowienie o uznaniu za niezasadne zarzutów zobowiązanego, wniesionych na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Postanowienie to stało się ostateczne wobec nie wniesienia przez skarżącego zażalenia, co otwarło drogę do wydania przez organ egzekucyjny w dniu [...] listopada 2016 r. postanowienia zawierającego merytoryczną ocenę zarzutów. W świetle zatem regulacji u.p.e.a. oraz w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy wydanie przez WSA we Wrocławiu powołanego wyroku o sygn. akt III SA/Wr 1309/15 uchylającego postanowienie DIS we W. z dnia [...] października 2015 r. w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie warunkowało w żadnym razie ani sposobu procedowania w przedmiocie zarzutów, ani tym bardziej ich merytorycznej oceny. Zarzut podniesiony w tym zakresie przez skarżącego jest zatem bezzasadny. Trafnie ponadto wskazuje organ nadzoru, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego co do braku umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. z uwagi na przekroczenie terminu 12 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania zawieszenia postępowania na żądanie wierzyciela. Nie tylko zarzut ten nie mieści się w granicach przedmiotu rozpoznawanej sprawy, która nie dotyczy umorzenia postępowania egzekucyjnego na powyższej podstawie, ale ponownie podkreślić trzeba, że w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów nie doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela, lecz z mocy prawa na podstawie przepisu art. 35 § 1 u.p.e.a. w związku z czym powoływany przez skarżącego termin nie miał zastosowania. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ww. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Odnosząc się na wstępie do zarzutów niedochowania przez organ wymogów, określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd zauważa, że - jak trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu - w myśl art. 26 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionych przez niego tytułów wykonawczych, sporządzonych według ustalonego wzoru. W myśl art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny po otrzymaniu wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, obowiązany jest zbadać dopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz poprawność formalną tytułu wykonawczego. Wymienione we wskazanym przepisie czynności poprzedzają wszczęcie egzekucji. Sąd podziela stanowisko organów, że tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i 2 ww. ustawy. Tytuł ten nie jest "zmienionym tytułem wykonawczym" o którym pisze skarżący w skardze i zawiera wszystkie elementy wskazane w powyższym przepisie, w także tym pouczenie, o jakim mowa w pkt 9 tj, o prawie wniesienia w ciągi 7 dni zarzutów do organu egzekucyjnego – z czego skarżący skorzystał. W myśl art.34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Zgodnie z treścią art.34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami zauważyć dodatkowo należy, że pismo organu egzekucyjnego, przekazujące wierzycielowi zarzutu celem zajęcia przez niego stanowiska, nie podlega zaskarżeniu przez zobowiązanego i organ nie ma obowiązku mu takiego pisma doręczać. W świetle powyższych regulacji, pozyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela w kwestii podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zarzutów, jest koniecznym wymogiem w postępowaniu egzekucyjnym. W przypadku oparcia zarzutów na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest przy tym wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny, a za nim organ nadzoru, podzieliły stanowisko wierzyciela co do niezasadności podniesionego przez zobowiązanego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Orzekający w obecnym składzie Sąd w pełni akceptuje i podziela to stanowisko. Przede wszystkim wskazać należy, iż tezy o braku obowiązku uiszczania abonamentu rtv nie można opierać na zarzucie niedoręczenia skarżącemu informacji o nadaniu mu indywidualnego numeru abonenta. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak wskazano trafnie w zaskarżonym postanowieniu, zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst. jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226), uchylone przez obowiązującą obecnie ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników rtv, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. ( Dz. U. 2013 nr 0 poz. 1676 ) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników rtv, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Co ważne, w obowiązek zawiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zaprzestaniu użytkowania odbiorników rtv ciążył na użytkowniku także w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. (§ 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Również w myśl wcześniej obowiązującego § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. W świetle powyższego, należy przyjąć, że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z dnia 21.04.2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Powyższe stanowisko było wyrażane już w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16 , WSA w Gliwicach dnia 9.12.2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13). Jak obszernie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru, na podstawie przepisów powołanego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników Poczta Polska została zobowiązana do dnia 13 grudnia 2008 r. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego i dostarczenia zawiadomienia o nadaniu takiego numeru. W wykonaniu tego obowiązku Poczta Polska wysłała do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, potwierdzające fakt wcześniejszego zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dotychczasowe dowody zarejestrowania w formie imiennych książeczek. Rację ma organ wskazując, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było jednak tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń wierzyciela wynika, że był on zarejestrowanym użytkownikiem odbiorników rtv, nie zgłosił faktu zaprzestania użytkowania odbiorników oraz nie zgłosił podstaw do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych, przewidzianych w ustawie. Jak wskazał ponadto wierzyciel, w dniu [...] września 2008 r. został skierowany do skarżącego tzw. "pakiet startowy", zawierający zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ([...]) oraz dodatkowo imienne formularze polecenia przelewu/gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat za abonament rtv. Przesyłka została wysłana do skarżącego na jego adres, zaś brak jej zwrotu nadawcy wskazuje na to, że została odebrana. Tym niemniej zgodzić się, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego, zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażane w orzecznictwie (por. wyroki NSA z 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14, z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, dostępne na stronie internetowej CBONSA), a przytoczone przez wierzyciela, że prawodawca nakazał operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie zawiadomienia. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.), tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. W konsekwencji brak było podstaw do podważania przez skarżącego obowiązku zapłaty przedmiotowych należności. Skarżący został powiadomiony przez Pocztę Polską S.A. o istnieniu zaległości w opłatach upomnieniem skierowanym do niego w dniu [...] maja 2014 r., którego odbiór został potwierdzony w dniu [...] maja 2014 r., wzywającym go do dobrowolnego uregulowania zobowiązania w terminie 7 dni oraz zawierającym pouczenie, że w przypadku nieuregulowania należności zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej. W tym miejscu odnosząc się do podniesionego na rozprawie, a wcześniej w toku postępowania argumentu, że (cyt) "okres dochodzonych należności pieniężnych jest ograniczony i zawiera się od dnia wprowadzenia ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z 2014 r. poz. 1619 oraz od daty wprowadzenia nowego wzoru tytułu wykonawczego TW-1 do dnia dzisiejszego pod warunkiem istnienia tego zobowiązania dokonanego poprzez rejestrację odbiornika w placówce operatora pocztowego, jakim jest Poczta Polska" Sąd wskazuje ponownie, że na podstawie przywołanych na wstępie (str. 10 niniejszego wyroku) regulacji opłaty z tytułu abonamentu rtv ciążyły na użytkowniku odbiorników rtv od momentu ich zarejestrowania i kolejne zmiany stanu prawnego nie zmieniły powyższej zasady. Regulacje ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zmiany w zakresie wzorów tytułów wykonawczych nie mogły natomiast wpłynąć na to, za jakie okresy powstał obowiązek uiszczania opłaty z tytułu abonamentu rtv. Ograniczenia w dochodzeniu tych należności, wynikające z u.p.e.a, wiążą się m.in. z okresem ich przedawnienia – co do którego to zarzutu skarżący wprost stwierdził w piśmie z dnia [...] września 2015 r., że nie był to zarzut przez niego podniesiony. Również wierzyciel, wypowiadając się w wiążącym dla organu egzekucyjnego stanowisku z dnia [...] lutego 2016 r. nie wskazał na taką podstawę nieistnienia obowiązku. Biorąc pod uwagę jednak, że przedawnienie jest jedną z okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazać tylko można za organem nadzoru, że należności z tytułu abonamentu rtv mają charakter publicznoprawny a nie cywilnoprawny, bowiem obowiązek ich uiszczania wynika z ustawy, a nie ma charakteru umownego, zatem podlegają egzekucji administracyjnej, przewidzianej dla należności pieniężnych. Do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 o.p. - zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Abonament radiowo-telewizyjny, zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu powołanego przez wierzyciela wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 roku, sygn. akt K 24/08, jest powszechnym, przymusowym, bezzwrotnym, ustalanym jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego, w celu realizacji zadań publicznych, świadczeniem publicznoprawnym, rodzajem daniny publicznej, którą od pozostałych danin odróżnia jedynie celowy charakter. Przedmiotowy obowiązek został przez ustawodawcę nałożony na wszystkie podmioty, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Jako bezpodstawny należało ocenić zarzut przekazania przez organ egzekucyjny organowi nadzoru zażalenia skarżącego po upływie 7 dni. Jak trafnie wskazuje organ nadzoru w odpowiedzi na skargę, jest to czynność o charakterze materialno-technicznym, która w postepowaniu przed sądem administracyjnym może podlegać ocenie najwyżej w kontekście przewlekłego prowadzenia postępowania – o czym w żaden sposób nie może świadczyć przekazanie przez organ egzekucyjny do organu nadzoru w dniu [...] grudnia 2016 r. zażalenia skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. organ odwoławczy załatwił zażalenie zobowiązanego z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art..35 § 3 k.p.a. tj w ciągu miesiąca od otrzymania zażalenia. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.