III SA/Wr 601/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 8 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2021 r. nr BP.501.12.2021.2033.DL1.21416 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD) z 2 listopada 2020 r. w przedmiocie nałożenia na J. M. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. - dalej: u.t.d.) oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Kara ta stanowiła konsekwencję: wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że 29 września 2020 r. przeprowadzono we Wrocławiu przy ul. [...] kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] (kontrolę przeprowadzili inspektorzy TD). Skontrolowanym pojazdem kierował J. C. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażerkę. Kurs zamówiony został przez aplikację UBER. Za wykonaną usługę zgodnie z aplikacją została pobrana kwota 23,03 zł z konta pasażerki. Kontrolowany pojazd nie został oznaczony jako taksówka (nie posiadał koguta "TAXI" nie posiadał też numeru bocznego, cennika oraz taksometru). Kierowca okazał do kontroli m.in. w formie elektronicznej licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ważną do 17 lipca 2033 r. oraz wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przedsiębiorcy do dnia 26 marca 2035 r. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Stwierdzono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co oznacza, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., tj. że dopuścił się naruszenia sankcjonowanego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Pismem z 2 października 2020 r., DWITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania, DWITD wydał – 2 listopada 2020 r. - decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W wyniku wniesionego odwołania organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jako niebudzące wątpliwości ocenił GITD okoliczności dotyczące wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Jak stwierdzono, pojazd, którym wykonywano przewóz jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą (potwierdza to protokół kontroli drogowej oraz dokumentacja fotograficzna), co jest niezgodne z art, 18 ust. 4a u.t.d. przewidującym, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Do kwalifikacji przewozu jako taksówkowego konieczne jest właściwe oznaczenie i wyposażenie pojazdu. GITD potwierdził również, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, co wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. Wskazał organ odwoławczy na ustalenia, że kierowca przewoził jedną pasażerkę. Z zeznań kierowcy wynikało, że przez aplikację Uber otrzymał zlecenie na wykonanie przewozu osób na trasie z ul. [...] na ul. [...] we W. Przewóz osób kierowca wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonaną usługę zgodnie z aplikacją została pobrana kwota 23,03 zł z konta pasażerki. Pasażerka kontrolowanego kursu w tym przedmiocie, nie zawarła z kierowcą pojazdu żadnej umowy. Kierowca zeznał ponadto, że posiada umowę na świadczenie usług transportowych z firmą strony, z którą rozlicza się każdego tygodnia jednorazowo. Zdaniem organu kontrolowany pojazd nie był oznakowany ani wyposażony jako taksówka, co oznacza że strona wykonywała przewóz okazjonalny a nie transport taksówką. Według GITD powyższe uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1. art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji DWITD i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ I instancji, a następnie organ odwoławczy błędnie ustalił, iż przedmiotowy przewóz nie był przewozem taxi lecz krajowym transportem drogowym w zakresie przewozu osób samochodem osobowym - zdefiniowanym w art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d. co doprowadziło do nałożenia kary na podstawie art. 18 ust 4a u.t.d. b pkt 2 u.t.d. oraz nieuwzględnienie, że pojazd posiadał aplikację mobilną spełniającą wymagania z art. 13b u.t.d.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 5b ust 1 pkt 3, art. 6, art. 11, art. 12, art. 13b, art. 92a ust. 1,7,11 i zał. nr 3 l.p. 2.11 do u.t.d., art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym o § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez ich nieprawidłowa wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że o charakterze przewozu decyduje odpowiednie oznakowanie i wyposażenie pojazdu nie zaś posiadanie odpowiedniej licencji i wypisu z licencji, podczas gdy żaden z ww. przepisów nie uzależnia zakwalifikowania przewozu jako taxi od spełnienia wymogów dotyczących wyposażenia i oznakowania; b) naruszenie art. 40 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym przez nieprawidłowe przyjęcie, iż może on stanowić podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej w przypadku ewentualnego uchybienia aktom prawa miejscowego wydanym na podstawie art. 40 ust. 1,2 i 3, art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 15 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe - w trybie postępowania administracyjnego, podczas gdy art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż za naruszenie przepisów porządkowych wydanych przez radę gminy mogą być przewidziane kary grzywny wymierzane w trybie i na zasadach określonych w prawie o wykroczeniach; c) naruszenie art. 50 u.t.d. przez nieprawidłowe przyjęcie, iż organy ITD. są uprawnione do egzekwowania przepisów prawa miejscowego wydanych w oparciu o art. 40 ust. 1,2 i 3, art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 15 ust. 5 ustawy Prawo przewozowe. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, z uwagi na wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenie sankcjonowane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadą - wynikającą z przytoczonego wyżej art. 5 ust. 1 u.t.d. - jest, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (co - zgodnie z art. 4 pkt 3 w zw. z pkt 1 i 2 u.t.d. - oznacza podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy /.../) wymaga odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji - odrębnej od pozostałych, udzielenie której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określona art. 6 u.t.d. Regulacja art. 12 ust. 2 u.t.d., w myśl której, licencja na krajowy transport drogowy osób m.in. samochodem osobowym nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Potwierdza to istnienie podziału przewozów na okazjonalne i wykonywane taksówką. Zgodnie z tytułem ustawy, wszystkie wskazane w niej formy i odmiany przewozu stanowią transport drogowy. Zatem przewóz okazjonalny nie jest czymś innym niż transport drogowy lecz stanowi jedną z jego uregulowanych ustawą form. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym protokołu kontroli) wynika, że kurs zamówiony został przez aplikację UBER. Za wykonaną usługę zgodnie z aplikacją została pobrana kwota z konta pasażerki. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Stwierdzono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co oznacza, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Powyższe oznacza, że skarżący dopuścił się naruszenia sankcjonowanego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d Sąd podziela zatem stanowisko GITD, że sporny w sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, który nie spełniał wymogów wykonywania tego przewozu, określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., tj. nie był wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, warunki tego przewozu (wykonywanego w dniu kontroli) nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (umowa na przejazd została zawarta przez aplikację UBER) a przewóz został opłacony przelewem z konta pasażerki. Zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji UBER nie stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b) u.t.d., który wprost wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa. Skoro zatem materiał dowodowy potwierdza, że przejazd nie był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d., pojazdem, który był wyłącznie własnością skarżącego, to zasadne było wymierzenie stronie skarżącej, w imieniu i na rzecz której sporny przewóz był wykonywany, kary pieniężnej za naruszenie sankcjonowane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Bez znaczenia przy tym jest, że przed rozpoczęciem wykonywania przewozu pasażer otrzymał wycenę usługi, gdyż dla spełnienia ustawowych warunków przewozu okazjonalnego wymagane jest zrealizowanie wszystkich w/w warunków, w tym - przede wszystkim - zawarcie umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, co w sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutów skargi, że kontrolowany pojazd wykonywał usługę transportu drogowego taksówką wskazać należy, że z protokołu kontroli wynika, że kontrolowany pojazd nie został oznaczony jako taksówka (nie posiadał koguta "TAXI" nie posiadał też numeru bocznego, cennika oraz taksometru). Kierowca okazał do kontroli m.in. w formie elektronicznej licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ważną do 17 lipca 2033 r. Ponadto w toku postępowania administracyjnego przedłożono wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej przedsiębiorcy do dnia 26 marca 2035 r. Powyższa licencja dotyczyła pojazdu, którym wykonywany był przewóz drogowy osób w momencie zatrzymania do kontroli. Z przepisu art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.) wynika, że taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Z kolei przepis § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) określa obowiązkowe wyposażenie taksówki. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów; 3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz; 4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów; 5) (uchylony); 6) apteczkę doraźnej pomocy; 7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre); 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, c) (uchylona), d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. Dopuszcza się uzupełnienie światła, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, o dwa światła migające barwy żółtej samochodowej, umieszczone po obu stronach lampy we wspólnej obudowie. Światła te mogą być włączane i wyłączane odrębnym wyłącznikiem przez kierowcę taksówki w razie zagrożenia jego bezpieczeństwa (ust. 2). Dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom: 1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej i z prawej strony światła z napisem "TAXI"; 2) barwa: biała lub żółta samochodowa; 3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności napisu "TAXI"(ust. 3). Dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego (ust. 4). Zasadnie organ podnosi, że ww. przewóz nie był realizowanym w ramach usługi transportu drogowego osób taksówką (w rozumieniu art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym), ponieważ nie spełniał warunków przewidzianych dla tego rodzaju przewozu, stosownie do § 24 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.). Stwierdzono bowiem brak koguta "TAXI", numeru bocznego, cennika, taksometru oraz brak użycia aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. Opłata za przewóz taksówką musi być ustalona na podstawie taksometru, w który pojazd jest wyposażony zgodnie z warunkami technicznymi dla taksówki albo, jeżeli nie ma taksometru, kierowca musi używać odpowiedniej aplikacji spełniającej warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób z dnia 28 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 954). W związku z tym, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy osób pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, ustala jednak opłatę za tę usługę na podstawie aplikacji, która nie spełnia zakreślonych prawem warunków np. brak funkcji kasy rejestrującej sprzężonej z aplikacją, zostaje naruszony art. 13b ust. 1 u.t.d., a wykonywany przewóz nie może być uznany za przewóz drogowy taksówką, lecz przewóz okazjonalny, który z kolei wymaga odrębnego uprawnienia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przewóz był wprawdzie wykonywany pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, jednak niewyposażonym w koguta "TAXI", taksometr i bez użycia aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone przepisami prawa. Ponadto przewóz został zamówiony telefonicznie i nie był wykonywany na linii komunikacyjnej w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, a zatem także nie był przewozem regularnym ani przewozem wahadłowym. Odnosząc się do zarzutów skargi, że pojazd posiadał zamiast taksometru aplikację mobilną wskazać należy, że wymagania dotyczące ww. aplikacji mobilnej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz. U. z 2020 r. poz. 954). Zgodnie z jego § 5 aplikacja zapewnia m.in. funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania spełniającą wymagania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2020 r. poz. 957). Strona ani w toku postępowania ani w skardze nie przedstawiła dowodów świadczących o fakcie spełniania przez aplikację Uber w dniu kontroli wymagań określonych dla aplikacji mobilnej, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Tym samym uznać należy, że strona wykonywała przewóz okazjonalny osób pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Reasumując, jako nieuzasadnione, Sąd ocenił postawione w skardze zarzuty, zarówno natury materialnej, jak i procesowej. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.