III SA/Wr 603/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w składkach na ubezpieczenia społeczne, zażalenia skarżącej na zarządzenie z dnia [...] r. (sygn. akt III SA/Wr 603/10) o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: umorzyć postępowanie wszczęte zażaleniem. Zarządzeniem z dnia [...] r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek T.K. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu [...] r. skarżąca wywiodła zażalenie na powyższe zarządzenie, ponownie wnosząc o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego dnia [...] r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzono postępowanie w pozostałym zakresie, jako bezprzedmiotowe. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu, pismem z dnia [...] r. cofnął zażalenie skarżącej z dnia [...] r., wskazując, że wobec uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt. 1 i 2 powołanego przepisu. Nie budzi wątpliwości fakt, iż cofnięcie wniesionego środka zaskarżenia, pozostaje czynnością dyspozytywną strony, której skuteczne podjęcie powoduje bezprzedmiotowość postępowania w zakresie cofniętej czynności. Z art. 60 p.p.s.a. wynika, iż badając dopuszczalność cofnięcia skargi, sąd bada, czy czynność nie prowadzi do obejścia prawa, lub czy umorzenie nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z braku natomiast odmiennych regulacji, uznać należy, że tożsame przesłanki podlegają ocenie sądu przy cofnięciu innych pism niż skarga. W świetle materiału zebranego w sprawie, cofnięcie zażalenia nie budzi – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości, skoro przyczynę dokonania tej czynności proceduralnej stanowiło postanowienie uwzględniające żądanie skarżącej, czyli niweczące wszelkie negatywne dla strony skutki zaskarżonego zażaleniem zarządzenia. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem zażalenia podlegało umorzeniu.