III SA/Wr 606/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T K, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W, z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wpisu postanawia: odrzucić skargę. W skardze wniesionej pismem z dnia [...] r. T K oświadczył, że skarży decyzję Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wpisu. Skarżący stwierdził, że nie składał wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie domagał się stwierdzenia nieważności wpisu do ewidencji działalności gospodarczej przez P W z dnia [...] r. pod numerem [...] i z tego powodu wykreślenia niniejszego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi T K powołał się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą decyzję P W z dnia [...] r. Nr [...] o wykreśleniu wpisu dokonanego w dniu [...] r. pod numerem [...] z ewidencji działalności gospodarczej, z dniem [...] r. i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę - wnosząc o jej odrzucenie - strona przeciwna podniosła zarzuty uchybienia wymogom art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmując, że pismo skarżącego z dnia [...] r. jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W, natomiast zgodnie z art. 157 k.p.a., organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji samorządowego kolegium odwoławczego jest ten organ. Dodatkowo SKO we W wskazało, że T K nie złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak więc gdyby przyjąć, że przedmiotem skargi T K z dnia [...] r. jest decyzja SKO we W także wniosek o jej odrzucenie jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Biorąc pod uwagę treść skargi T K z dnia [...] r., w szczególności jej uzasadnienie Sąd przyjął, że zamiarem skarżącego było zaskarżenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wpisu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, w myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże prawo wniesienia skargi uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego toku instancji. Stanowi o tym wprost art. 52 § 1, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, art. 52 § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast po myśli art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. tekst jednolity z 2000 r. Nr 98, poz. 117 ze zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie jednak strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący, pomimo otrzymanego wraz z decyzją SKO we W z dnia [...] r. Nr [...] stosownego pouczenia, przed wniesieniem skargi na tę decyzję nie zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W o ponowne rozpatrzenie sprawy. Warunki i tryb, o których mowa w treści w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., są bezwzględnie obowiązujące dla skuteczności wniesienia skargi i w tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie przytoczonych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.