III SA/Wr 61/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. L. o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia [...]r. o sygn. akt [...] oddala skargę. J. L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...]r. sygn. akt [...]. Podniósł zarzut nieważności postępowania na skutek naruszenia przepisów prawa, wskutek czego skarżący był pozbawiony możności działania i obrony swych praw (art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Podniósł także wykrycie okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 273 § 2 p.p.s.a.). W oparciu o powyższe podstawy skargi wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie skarżonej decyzji. Skarga dotyczy postępowania zakończonego Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r., którym oddalono skargę J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wyrok uprawomocnił się w dniu [...] r. Skarżący podkreślił, że działał w sprawie bez pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) i z tej przyczyny nie był w stanie sporządzić skargi kasacyjnej. Skarżącemu przyznano wprawdzie prawo pomocy, ale tylko w zakresie częściowym obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych. Pozbawiło go to możności obrony praw. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa do pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący okoliczność tę w pełni wykazał, a mimo to sąd przyznał mu pomoc w ograniczonym zakresie, a nadto nie pouczył go o możliwości zaskarżenia orzeczenia, przez co naruszył przepisy postępowania art. 140 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 i art. 259 ustawy. Skarżący podniósł, że w rozpatrywanej sprawie spór dotyczył zagadnienia prawnego, czy przewóz drogowy wykonywany przez skarżącego podlegał, czy nie podlegał opłacie za przejazd. Dla zapewnienia skarżącemu prawa do obrony, udział w postępowaniu przed sądem adwokata lub radcy prawnego był więc konieczny. Tym bardziej ustanowienie pełnomocnika było konieczne do sporządzenia skargi kasacyjnej, zgodnie wymogiem art. 175 § 1 ustawy. Sąd pouczając skarżącego o sposobie zaskarżenia wyroku nie udzielił skarżącemu wszystkich potrzebnych wskazówek w rozumieniu art. 6 ustawy przez to, że nie pouczył go o możliwości ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej. Na skutek wadliwego pouczenia przez Sąd skarżący nie mógł skorzystać z przysługujących mu uprawnień procesowych, a w szczególności nie wniósł skargi kasacyjnej. Według skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że istota sporu co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji sprowadza się do ustalenia, czy i w jakim zakresie organy celne mogły zastosować wobec osoby fizycznej nie będącej przedsiębiorcą przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że skoro skarżący wykonywał przewóz rzeczy zespołem pojazdów w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, to zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ciążył na nim obowiązek uiszczenia opłaty przewidzianej w art. 42 ust. 1 u.t.d. Skarżący wykrył jednak okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wynika z nich, że wykonywany przez niego przewóz nie był "przewozem drogowym" w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Pojęcie przewozu drogowego ma zasadnicze znaczenie, gdyż wiele przepisów ustawy o transporcie drogowym posługuje się takim pojęciem, jak np. art. 3 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 . Definicję określenia "przewóz drogowy" zawiera art. 4 ust. 6a ustawy o transporcie drogowym stanowiąc, że: "przewóz drogowy" - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 581/2006. Odesłanie to niewątpliwie odnosi się do wszystkich przepisów ustawy dotyczących przewozu drogowego. Według skarżącego, wprawdzie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. stanowi, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołem pojazdów, jeżeli dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony w transporcie drogowym oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, to jednak z jej art. 4 pkt 1 - 3 wynika, iż krajowy i międzynarodowy transport drogowy jest związany z działalnością gospodarczą, a także z działalnością pomocniczą w stosunku do działalności gospodarczej niespełniającej warunków, o których mowa w pkt 4. Oznacza to, że zwrot "o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy" nie odnosi się do niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy wykonywanego na potrzeby własne przez podmioty nie prowadzące żadnej działalności gospodarczej. W świetle odesłania z art. 4 ust. 6a u.t.d. zwrot zawarty w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wyłączający stosowanie przepisów ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o masie całkowitej nieprzekraczjącej 3,5 tony nie jest zharmonizowany z art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który stanowi, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu. Zatem jest to inny przewóz drogowy, o jakim mowa w art. 4 ust. 6a u.t.d., do którego ustawa nie ma zastosowania. W świetle powyższych wywodów, skarżący podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie miało ustalenie, czy wykonywany przez skarżącego przewóz był "przewozem drogowym" w rozumieniu ustawy, a nie jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, czy ustawa ma zastosowanie do osób fizycznych nie będących przedsiębiorcami. Wynika z tego, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy. Wskazana okoliczność mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Skarżący nie mógł skorzystać z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt [...], na skutek nieustanowienia dla niego pełnomocnika, a także niepouczeniu go przez Sąd, że skarżący może złożyć ponownie wniosek o ustanowienie pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej. Zatem zdaniem pełnomocnika skarżącego, bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął się najwcześniej od daty ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika. Sąd dodatkowo pismem z dnia [...] r., skierowanym do pełnomocnika skarżącego, aby wykazał zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania przez podanie momentu, w którym skarżący dowiedział się o zaistnieniu podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Pełnomocnik pismem z dnia [...] r. poinformował Sąd, że skarżący dowiedział się o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania w [...] r., to jest po zbadaniu przez pełnomocnika akt sprawy oraz stanu prawnego regulującego kwestie będące przedmiotem skargi, który następnie poinformował o tym skarżącego. Skarżący w piśmie z dnia [...] r. powołał się na wydany w podobnej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2008 r. Sygn. akt II SA/Rz 921/07, oparty o przepisy Rozporządzenia WE nr 581/2006 (Dz.U. UE L 102/1), w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Skarżący załączył do pisma wydruk powołanego wyroku oraz rozporządzenia nr 581/2006. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że zarzut nieważności postępowania skarżący kieruje do Sądu. Ustosunkowując się natomiast do wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, organ stwierdził, że stosownie do art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie ich zaistnienia. Powołane w skardze okoliczności faktyczne sprowadzają się natomiast wyłącznie do interpretacji przepisów prawnych. Nie jest to ani okoliczność faktyczna, ani środek dowodowy, o którym mowa w art. 273 § 2 (por. np. wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 471/07 z 30 stycznia 2008 r.). Nie może więc stanowić przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek Sąd ma obowiązek wniosek odrzucić. Na wstępie należy stwierdzić, że uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. Podkreślić przy tym należy, że skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje ona tylko od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, co uzasadnione jest koniecznością zapewnienia trwałości i stabilności prawomocnych orzeczeń sądowych. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), którym oddalono jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skoro zatem w sprawie zapadło prawomocne orzeczenie, a skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania, to należało ustalić, czy skarga ta opierała się o ustawową podstawę wznowienia i czy została wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a. Skarżący wskazał jako podstawy wznowienia postępowania art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a. W kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania istotny jest zarzut oparty o dyspozycję art. 271 pkt 2 p.p.s.a., czyli brak należytej reprezentacji skarżącego. Dla rozpatrzenia merytorycznego tego zarzutu należy przyjąć, że 3 miesięczny termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od poinformowania skarżącego o podstawie wznowienia postępowania przez jego pełnomocnika. Przyjmując zatem oświadczenie pełnomocnika skarżącego, że skarżący dowiedział się o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania w [...] r., należy uznać, że skargę o wznowienie postępowania wniesiono w terminie dnia [...] r. Pozytywne ustalenie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania, spowodowało w dalszej kolejności konieczność zbadania czy skarga wznowieniona była dopuszczalna, a więc czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowieniona była merytorycznie uzasadniona. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 p.p.s.a. Negatywny wynik wspomnianej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Istnienie natomiast przyczyny wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia, o ile treść zapadłego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę lub uchylenie uzasadniają okoliczności będące podstawą wznowienia. Rozpatrując zarzut objęty dyspozycją art. 271 pkt 2 p.p.s.a., należy powołać treść tego przepisu, który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Istotne w rozpatrywanej sprawie jest to, że skarżący w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zakończonym kwestionowanym wyrokiem z dnia [...] r., wnosił o przyznanie prawa pomocy. W toku postępowania o przyznanie pomocy prawnej skarżącego pooinformowano o przysługujących mu prawach. Postanowieniem z dnia [...] r. skarżący uzyskał jedynie prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżącego pouczono o przysługującym mu środku prawnym, lecz skarżący z niego nie skorzystał. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 258 § 2 pkt 6 i art. 259 ustawy. Skarżący uczestniczył w rozprawie dnia [...] r. oraz był obecny na ogłoszeniu wyroku. Po ogłoszeniu wyroku skarżący był także pouczony przez Sąd o przysługujących środkach prawnych, zgodnie z dyspozycją art. 140 § 1 p.p.s.a. Wynika to z protokołu rozprawy z dnia [...] r. Skarżący złożył wniosek o uzasadnienie pisemne ogłoszonego wyroku. Wyrok z uzasadnieniem doręczono mu dnia [...] r. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że skarżący korzystał skutecznie z przysługujących mu uprawnień procesowych. Skoro zatem skarżący brał czynny udział w postępowaniu przed Sądem, bezzasadny jest zarzut braku należytej reprezentacji skarżącego czy pozbawienie go możności działania. Z protokołu rozprawy z dnia [...] r. nie wynika natomiast, aby skarżącego pouczono o możności ubiegania się o przyznanie mu prawa pomocy związanego z wniesieniem skargi kasacyjnej, którą zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. może sporządzić tylko adwokat lub radca prawny. Jak już stwierdzono, skarżący ubiegając się o pomoc prawną był informowany o uprawnieniach, przysługujących mu w tym zakresie. Taki szczególny obowiązek sądu nie wynika z powołanego art. 140 § 1 p.p.s.a. Ustawowy wymóg informowania skarżącego przez sąd pełnomocnik skarżącego wywodzi z przepisu art. 6 p.p.s.a., według którego "Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań". Z takim stanowiskiem, oderwanym od konkretnych okoliczności sprawy, trudno się zgodzić. Ze sposobu uregulowania art. 6 p.p.s.a., który trzeba interpretować w kontekście innych przepisów tej samej ustawy konkretyzujących obowiązki sądu administracyjnego, nie sposób wywodzić normę, która nakazywałaby w sposób absolutny, nieograniczony szczegółowe instruowanie strony co do wszelkich możliwych jej zachowań oraz ich konsekwencji (zob. wyrok SN z dnia 13 lipca 2000 r., II UKN 639/99, OSNAPiUS 2002, Nr 3, poz. 78, który skład orzekający w pełni aprobuje). Pouczenie powinno być jedynie stosowne do tej konkretnej czynności procesowej, której dotyczy. W rozpatrywanej sprawie jest to uregulowane w art. 140 § 1 p.p.s.a. Gdyby nawet przyjąć, że kwestia ewentualnego naruszenia przez sąd art. 6 p.p.s.a. może budzić wątpliwości, z pewnością nie zachodzi druga z przesłanek, w ramach podstawy powołanej przez stronę skarżącą. Nie można bowiem twierdzić, że brak informacji co możności ubiegania się o przyznanie prawa pomocy pozbawiło skarżącego możności działania. Zgodnie z podstawowymi regułami wykładni, przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a., jako jeden z wyjątków dopuszczających wznowienie postępowania, musi być interpretowany ściśle, a nie rozszerzająco. Dla jego skutecznego wykorzystania nie wystarczy tylko wykazanie ewentualnego ograniczenia możności działania, a co najwyżej istnienia takiej właśnie sytuacji można byłoby ewentualnie dowodzić w rozpoznawanym przypadku. Niedopuszczalność wykładni rozszerzającej wykluczył jednoznacznie sam prawodawca, przewidując w dalszej części przywołanego przepisu, iż "nie można (...) jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała". Skład orzekający Sądu podziela w każdym razie pogląd dominujący w orzecznictwie i w piśmiennictwie, zgodnie z którym: "o pozbawieniu strony możności działania można mówić tylko wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z dnia 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSN 1980, Nr 11 poz. 250; wyrok SN z dnia 21 czerwca 1961 r., 3 CR 953/60, NP 1963, Nr 1, s. 122 z glosą S. Siedleckiego). W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie obrony, co nie uzasadnia wznowienia postępowania (zob. M. Sawczuk, Wznowienie postępowania cywilnego, Warszawa 1970, s. 155). Według Sądu, nie może budzić wątpliwości, że skarżący miał możność działania w sprawie i z możliwości tej skorzystał w sposób czynny. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał także art. 273 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W stosunku do tej przesłanki wznowienia postępowania trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego stwierdził, że skarżący dowiedział się o nowych okolicznościach mogących mieć wpływ na wynik sprawy po pouczeniu go o tym przez pełnomocnika. Nowe okoliczności czy środki dowodowe muszą mieć wpływ na wynik sprawy. Jako nowe środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w postępowaniu, skarżący przedstawił jedynie interpretację przepisów prawnych. Sąd podziela pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę, że nie jest to ani okoliczność faktyczna, ani środek dowodowy, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Stąd nie może to stanowić przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania - w ocenie Sądu - nie zatem była merytorycznie uzasadniona. W skardze podniesiono także kwestię braku harmonizacji powołanych jako podstawa kwestionowanego wyroku przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), wyłączających stosowanie przepisów ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, z art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który stanowi, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu. Skarżący wywodził, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] chodziło zatem o inny przewóz drogowy, do którego nie miały zastosowania przepisy stanowiące podstawę prawną tego wyroku. Sąd stwierdza, że przedmiot regulacji powołanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie obejmuje opłat za przejazdy po drogach krajowych, lecz zgodnie z jego art. 1, reguluje sprawy z zakresu ochrony pracy, a mianowicie czas prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób, w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego. Powyższy zarzut nie może jednak stanowić przedmiotu niniejszego postępowania, lecz przedmiot skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, uregulowanego przepisami Działu VII A. p.p.s.a. Uwzględniając wszystkie przywołane argumenty, skargę o wznowienie należało oddalić jako niezasadną. Wydając takie rozstrzygnięcie, Sąd kierował się utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, zgodnie z którym rozpoznanie zasadności podstaw skargi o wznowienie postępowania na rozprawie może prowadzić do jej oddalenia, a nie odrzucenia (zob. postanowienia SN z dnia 7 listopada 1996 r., I PKN 9/96, OSNAP 1997, Nr 11, poz. 196 i z dnia 21 grudnia 1999 r., I PKN 448/99, OSNAP 2001, Nr 15, poz. 487).