III SA/Wr 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca), Protokolant referent Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi G. S. na czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację operacji: "[...]" oddala skargę w całości. W dniu [...] grudnia 2016 r. Gmina S. (zwana dalej: skarżąca, strona, strona skarżąca) złożyła wniosek o przyznanie pomocy dla przedsięwzięcia pn. "[...]" w ramach operacji typu "[...]", poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich" objętego PROW na lata 2014 - 2020. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. ([...]) Zarząd Województwa D., działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349, zwana dalej: ustawą) odmówił skarżącej przyznania pomocy na realizację ww. operacji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016r. sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie usunął braków w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym właściwy organ samorządu województwa informuje, w formie pisemnej, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, podając przyczyny odmowy przyznania pomocy. Organ przypomniał, że zgodnie z § 4 pkt 13 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r., pomoc jest przyznawana na operację jeśli dla planowanej operacji wydano ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli jest wymagana. Organ wskazał, że w realiach niniejszej sprawy strona skarżąca dwukrotnie została wezwana do przedłożenia ostatecznej decyzji środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2013r. poz. 1235 ze zm.). Pierwsze pismo [...], dotyczące wezwania do usunięcia braków zostało wysłane w dniu 13 lutego 2017 r. Natomiast drugie pismo zostało wysłane w dniu 31 marca 2017 r. Organ zaznaczył, że zgodnie z otrzymanym zwrotnym potwierdzeniem odbioru pismo dotyczące ponownego wezwania do usunięcia braków, zostało doręczone w dniu 4 kwietnia 2017 r., w związku z powyższym Wnioskodawca miał obowiązek usunięcia braków w terminie do 18 kwietnia 2017 r. Organ wyjaśnił, że strona przedłożyła co prawda decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: "[...]", nie zawierającą jednak klauzuli ostateczności. Organ wyraźnie podkreślił, że decyzja mogła stać się ostateczna dopiero [...] kwietnia 2017 r. czyli po upływie terminu na złożenie usunięcie przez stronę braków do wniosku o płatność. Pismem z [...] lipca 2017 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa podnosząc, że na dzień złożenia wniosku dla tej inwestycji nie wydano ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skutkiem przedłużających się procedur administracyjnych, Burmistrz Miasta i Gminy S. nie wydał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie mógł przesłać jej w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do uzupełnienia wniosku. Dnia [...] kwietnia 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił warunki środowiskowe dla przedmiotowej realizacji, na podstawie których, tego samego dnia, Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję tą przesłano do Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. Strona wyjaśniła, że by móc dochować warunków formalnych określonych w § 4 pkt. 13 ww. rozporządzenia tj. dysponować ostateczną decyzją środowiskową, Burmistrz Miasta i Gminy S. dokonał powiadomienia stron wydanej decyzji poprzez osobiste jej dostarczenie. Na decyzji strony złożyły oświadczenie o treści: "Zgadzamy się z treścią niniejszej decyzji i nie będziemy składać odwołania". Gmina S. podkreślił, że przesyłając w dniu 18 kwietnia 2017 r. odpowiedź na drugie wezwanie do uzupełnienia wniosku, przesłała decyzję mającą status decyzji ostatecznej. Wywiązała się tym samym z warunków określonych w § 4 pkt. 13 ww. rozporządzenia, który mówi, że pomoc jest przyznawana w przypadku, gdy "dla planowanej operacji wydano decyzję ostateczną o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana". Gmina zaznaczyła, że żaden z dokumentów programowych, tj. ww. rozporządzenie ani instrukcja wypełniania wniosku o przyznanie pomocy nie wskazywały obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej z pieczęcią, a jedynie decyzję posiadająca status ostateczności. Gmina zauważyła, że nadawanie klauzuli ostateczności decyzji organu pierwszej instancji jest czynnością materialno - techniczną i nie jest przewidziana w regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego. Czynność organu nadania decyzji takiej klauzuli jest owszem istotna, ale ma jedynie walor techniczny i deklaratoryjny. Gmina przywołała fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w myśl którego waloru ostateczności decyzji nie nadaje pieczęć, stwierdzająca jej ostateczność, ale okoliczność, że od decyzji nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. W opinii Gminy zebranie oświadczeń od wszystkich stron postępowania stwierdzające brak woli złożenia odwołania niewątpliwie stanowi o tym, że decyzja stała się ostateczna. W odpowiedzi Zarząd Województwa D. pismem z dnia 25 lipca 2017 r. poinformował Gminę o zmianach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., a które dotyczą sposobu zaskarżania odmowy przyznania pomocy do sądów administracyjnych. W tym zakresie organ wskazał, iż ustawodawca zrezygnował z konieczności wezwania organu do naruszenia prawa i przyjął, iż skargę na odmowę przyznania pomocy należy wnieść w terminie 30 dni od dnia, w którym podmiot ubiegający się o pomoc dowiedział się o odmowie jej przyznania. Złożenie zaś wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie wstrzymuje biegu terminu na wniesienie przez podmiot skargi do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na odmowę przyznania pomocy na realizację opisanego zamierzenia, o której to została poinformowana pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.naruszenie § 4 pkt. 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno - ściekowa w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez jego niezastosowane 2. naruszenie § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno - ściekowa w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014—2020 poprzez jego zastosowanie 3. rażące naruszenie art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 t.j. z dnia 8 czerwca 2017r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) Dz. U. z dnia Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Nadto zauważył, że skarżący dwukrotnie był wzywany do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ zaznaczył, że skarżąca Gmina dołączają wymagana decyzję po powtórnym wezwaniu do jej dostarczenia nie przedłożyła żadnych wyjaśnień odnośnie przyjęcia, że ma ona walor ostateczności. Na tę okoliczność skarżąca Gmina powołała się dopiero w piśmie z 19 lipca 2017 r. wzywającym organ do usunięcia naruszenia prawa oraz w niniejszej skardze, a więc po upływie terminu do złożenia ponownych uzupełnień. Wraz z tym pismem skarżący przedłożył również decyzję, z której wynikało, iż stała się ona ostateczna z dniem 17 kwietnia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy przyjął, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast w myśl § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r., poz. 562 ze zm., dalej zwana ustawą). Zgodnie bowiem z jej art. 35 ust. 2 ustawy, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rezultacie rzeczą sądu administracyjnego w badanej sprawy, która dotyczy odmowy przyznania Gminie S. pomocy dla przedsięwzięcia pn. "[...]" było ustalenie, czy dokonujący oceny wniosku o przyznanie pomocy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Zaskarżona czynność jest kontrolowana przez Sąd pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje ww. ustawy oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2016, poz. 1182). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny zasadności odmowy przyznania skarżącej wnioskowanej przez nią pomocy z uwagi na zaniechanie usunięcia w terminie braków formalnych wniosku. W tym zakresie Sąd podzielił twierdzenia organu co do zasadności podjętej odmowy z uwagi na brzmienie § 14 ust. 3, 4 i 5 przywołanego wyżej rozporządzenia. Sąd podzielając ww. stanowisko organu przypomina, że zgodnie z § 4 pkt 13 rozporządzenia pomoc jest przyznawana na operację, która, oprócz warunków określonych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanej dalej "ustawą", spełnia następujące warunki: dla planowanej operacji wydano decyzję ostateczną o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana. Bezspornym jest, że skarżąca Gmina przystępując o dofinasowanie spornego projektu znała obowiązek wynikający z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz bezspornym jest, że składając wniosek takiej ostatecznej decyzji nie dostarczyła. Oceniają niniejsza sprawę, Sąd podkreślił również, że stosownie do § 8 ust. 4 powołanego rozporządzenia wzór formularza wniosku o przyznanie pomocy udostępnia na stronie internetowej właściwy organ samorządu województwa albo samorządowa jednostka nie później niż w dniu podania do publicznej wiadomości ogłoszenia o naborze wniosków o przyznanie pomocy - tj. nie później niż 14 dni i nie wcześniej niż 30 dni przed dniem planowanego rozpoczęcia terminu składania tych wniosków (§ 8 ust. 4 w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia). Z kolei, jak wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia, do wypełnionego wniosku na formularzu ustalonym w trybie przepisu § 8 ust. 4 dołącza się dokumenty niezbędne do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy (albo ich kopie), których wykaz zawiera formularz wniosku. Są to dokumenty niezbędne do przyznania pomocy, w tym między innymi informacje o dołączonych do wniosku dokumentach potwierdzających spełnienie warunków przyznania pomocy (por. § 9 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia). Wypełniony formularz wniosku wraz z wymaganymi dla danej operacji załącznikami - stanowi zatem jednolitą dla wszystkich ubiegających potencjalnych beneficjentów podstawę do dalszego procedowania przez właściwy organ. Jeżeli jednak w wyniku przeprowadzenia kontroli administracyjnej okaże się, że wniosek o przyznanie pomocy zawiera braki, to wówczas zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia właściwy organ samorządu województwa wzywa, w formie pisemnej, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy do usunięcia tych braków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, a jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nie usunął wszystkich braków, wzywa się go ponownie, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych braków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (§ 14 ust. 4). Stosownie zaś do § 14 ust. 5 cyt. rozporządzenia jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie usunął braków w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym właściwy organ samorządu województwa informuje, w formie pisemnej, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, podając przyczyny odmowy przyznania pomocy. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że pismem z 10 lutego 2017 r. Gmina S. została wezwana do uzupełnienia braku wniosku o dofinansowanie, w piśmie tym wskazano między innymi na konieczność przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt 9 Lp. 6 pisma). Skarżąca w odpowiedzi na powyższe wezwanie, doręczone w sposób prawidłowy, nie odniosła się w żaden sposób do tego konkretnego wymogu. W tej sytuacji organ wezwał ponownie stronę pismem z 29 marca 2017 r. o dostarczenie ww. decyzji ( pkt 9 LP.6 pisma),. Ponowne wezwanie Gmina odebrała w 4 kwietnia 2017 r. i odpowiadając dostarczyła 18 kwietnia 2017 r. decyzję z [...] kwietnia 2017 r. Burmistrza Miasta i Gminy S. ustalającą środowiskowe uwarunkowania w realizacji przedsięwzięcia pn.; "[...]". Bezspornie z dostarczonej decyzji nie wynikało, aby była ona decyzją ostateczną. Sąd stwierdza również, że skarżąca Gmina w żaden sposób nie wyjaśniła na tym etapie postępowania konkursowego w jakim stadium jest postępowanie administracyjne w sprawie środowiskowych uwarunkowań spornej inwestycji. Sąd wskazuje ponadto (wynika to z akt adm.), że Gmina dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, t.j. 19 lipca 2017 r., wskazała, że strony zrezygnowały z odwoływania się od wygnanej decyzji i dołączyła odpis tej decyzji ze stwierdzeniem, że stała się ostateczna z dniem 17 kwietnia 2017 r. Sąd stwierdza, że powyższe wyjaśnienia (nie odnosząc się do ich słuszności) Gmina złożyła więc po upływie terminu do uzupełnia wniosku o dofinansowanie wynikającego z cytowanego § 14 ust. 3, 4 .rozporządzenia. Z przytoczonych względów zasadnym więc była – w myśl § 14 ust. 5 cyt. rozporządzenia - odmowa przyznania pomocy i poinformowania o tym fakcie strony skarżącej pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Z pewnością skarżąca Gmina mogła się spodziewać, że prawnie oznaczoną sankcją zaniechania usunięcia braku wniosku, pomimo dwukrotnego wezwania, będzie nie przyznanie pomocy. Wynika ona bowiem nie tylko z przywołanego § 14 ust. 5 cytowanego rozporządzenia, ale także została oznaczona w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020. Wśród zaleceń ogólnych wspomnianej Instrukcji wskazano bowiem m.in., że w przypadku gdy wniosek zawiera braki, wnioskodawcy przysługuje prawo do dwukrotnego ich usunięcia (uzupełnienia) w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli zaś wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełni w terminie braków, nie zostanie mu przyznana pomoc, o czym to zostanie poinformowany na piśmie (pkt. 7 i 8). Co więcej, nie można także nie zauważyć, iż skarżąca Gmina już na etapie składania wniosku miała świadomość obowiązujących regulacji w zakresie przyznawania niniejszej pomocy. Podpisała bowiem zawarte w samym wniosku oświadczenie, że znane jej są zasady przyznawania pomocy określone w przywoływanym rozporządzeniu, ustawie oraz wspomnianej Instrukcji. Tym samym świadoma była spoczywającego na niej również między innymi obowiązku, o którym mowa w cytowanym § 9 ust. 2 rozporządzenia. Skarżąca Gmina ubiegając się o wsparcie finansowe zobligowana była do wystąpienia o nie za pomocą przyjętego przez organ samorządu województwa wzoru wniosku zawierającego konieczne dane do jej przyznania oraz dołączenia dokumentów niezbędnych do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy (albo ich kopii), których wykaz zawiera wspomniany formularz. Przede wszystkim Sąd stwierdza ponownie, że wymóg dostarczenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikał wobec charakteru ocenianego przedsięwzięcia wprost z treści rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2016 r., a to z cytowanej treści § 4 pkt 13 tego rozporządzenia. Z tego powodu zarzut błędnego zastosowania § 14 ust. 5 rozporządzenia nie można uznać za uzasadniony. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej Gminy odnośnie błędnego niezastosowania § 4 pkt 13 rozporządzenia: po pierwsze podkreślić należy, że wszelkie wyjaśnienia odnośnie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] kwietnia 2017 r. Gmina sformułowała dopiero w piśmie z 9 lipca 2017 r. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a nie w odpowiedzi na ponowne wezwanie o uzupełnienie braków wniosku o dofinansowania z dnia 18 kwietnia 2017 r., czyli po terminie do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. Po wtóre w postępowaniu administracyjnym strona nie mogła skutecznie zrzec się prawa do zaskarżenia decyzji organu I instancji i tak długo jak nie upłynie termin do złożenia od niej odwołania, określony w art. 129 § 2 kodeksu postepowania administracyjnego, nie można stwierdzić, że decyzja ta stała się ostateczna. Strona ma bowiem prawo uchylić się od wcześniejszego oświadczenia, że nie będzie składała odwołania od nieostatecznej decyzji przez fakt złożenia odwołania w terminie do jej zaskarżenia. Dopuszczalne jest bowiem odwołalność czynności procesowych. Sąd zgadza się z cytowanym przez Gminę w fragmentem uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że waloru ostateczności decyzji nie nadaje pieczęć, stwierdzająca jej ostateczność, ale okoliczność, że od decyzji nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpatrywanej sprawie, bowiem data wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jednoznacznie wskazywała, że w dniu 14 kwietnia 2017 r., to jest w dniu jej doręczenia organowi nie płynął jeszcze 14 dniowy termin do odwołania się od tego rozstrzygnięcia.. Dodatkowo Sąd stwierdza, że ciężar dowodu co do spełnienia warunków przyznania pomocy spoczywał na wnioskodawcy. Gmina nie wykazała spełnienia warunków przyznania pomocy, podczas gdy powinna zachować należytą staranność, przygotowując wniosek i uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy jest postępowaniem konkursowym. Wynika z tego, że aplikujące o pomoc finansową podmioty muszą spełnić wszelkie określone przepisami prawa wymagania, które obowiązują każdy z tych podmiotów. Tym samym zaakceptowanie przez organ niespełnienia przez występującą o dofinansowanie Gminę przesłanek z § 4 pkt 13 rozporządzenia stanowiłoby w konsekwencji potraktowanie tej Gminy w sposób wyjątkowy i szczególny, co naruszyłoby także podstawową zasadę prawa wspólnotowego, jaką jest w procedurach konkursowych zasada równego traktowania, niedyskryminacji oraz przejrzystości procedur. W tym miejscu uzasadnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach poddziałania wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i oszczędzanie energii nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosuje się tu odpowiednio art. 27 ust. 1 i 2, zgodnie z którymi w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Ustawa wprowadza nadto rozwiązanie, zgodnie z którym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stosownie do wskazanych regulacji Sąd stwierdza, że ustawodawca przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Op 344/16). W ocenie Sądu organ dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy, rozporządzenia oraz Instrukcji i w realiach badanej sprawy dwukrotnie wezwał stronę do usunięcia stwierdzonych we wniosku braków, a w wyniku zaniechania przedłożenia wymaganej ostatecznej decyzji odmówił przyznania pomocy wskazując w treści pisma z dnia [...] czerwca 2017 r. przyczyny takiego działania. Tym samym skoro sama skarżąca Gmina zaniechała przedłożenia wymaganej ostatecznej decyzji o uwarunkowanych środowiskowych, czy chociażby próby wyjaśnienia, przyczyn nie wypełnienia wymagań stawianych w rozporządzeniu w terminie określonym w § 14 ust.3 i 4 rozporządzenia, to organ nie mógł postąpić inaczej niż to uczynił - odmawiając przyznania pomocy. Jedynie marginalnie Sąd chciałby nadmienić – odnosząc się do zarzutu błędnego pouczenia strony o środkach zaskarżenia - że niniejsza okoliczność, przyznana zresztą przez organ, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż nie spowodowała po stronie negatywnych konsekwencji chociażby w postaci uchybienia terminu do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Podsumowując, uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.