III SA/Wr 621/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności bezpośredniej na rok [...] z sankcjami wieloletnimi postanawia: zawiesić postępowanie. W formalnym piśmie, datowanym na dzień [...] stycznia 2014 r., pełnomocnik strony skarżącej wszechstronnie i obszernie uargumentował swoje twierdzenie zgłoszone na posiedzeniu Sądu w dniu [...] grudnia 2013 r., iż w rozpoznawanej sprawie istnieją podstawy do zawieszenia przez Sąd postępowania, wymienione w art. 125 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach jako "p.p.s.a." Strona skarżąca upatruje faktycznej podstawy do zawieszenia postępowania sądowego w piśmie Prokuratora Rejonowego w D. z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie którego przekazuje on – według właściwości – sprawę [...] dotyczącą oszustwa w związku z uzyskaniem dopłat unijnych dla grup producenckich, tj. o czyn z art. 297 § 1 k.k. albowiem "ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy wniosek o udzielenie dopłat dla grup producenckich został złożony w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wraz z fałszywym oświadczeniem o dzierżawie gruntów rolnych znajdujących się na terenie działania Prokuratury Rejonowej w S.." W ocenie autorki pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2014 r., ujawnienie czynu, o którym wspomina Prokurator przekazujący sprawę karną, którego ustalenie w drodze karnej, mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie podjęte przez skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie, stanowi przesłankę zawieszenia postępowania sądowego, określoną w art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Orzeczenie wydane przez sąd w sprawie karnej można też – zdaniem pełnomocnika skarżącego – uznać za prejudykat, w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 tej samej ustawy, w szerokim rozumieniu tego określenia (przywołano poglądy doktryny i judykatury opowiadające się za potrzebą szerokiego ujęcia prejudykatu, o którym mowa w ostat-nio wymienionym przepisie). Nawiązując dodatkowo do zasady związania sądów administracyjnych ustaleniami wydanych w postępowaniu karnym, prawomocnych wyroków skazujących, wyrażoną w art. 11 p.p.s.a., oraz celowością, jaką powinien kierować się Sąd podejmując decyzję w przedmiocie zawieszenia postępowania (ewentualny, skazujący wyrok karny mógłby stanowić podstawę do wznowienia postępowania sądowego w niniejszej sprawie), pełnomocnik skarżącego sformułował ostateczną konkluzję o istnieniu obu podstaw zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Obecny na rozprawie poprzedzającej wydanie niniejszego postanowienia pełnomocnik organu przyznał istnienie w sprawie podstawy określonej w art. 125 1 pkt 2 p.p.s.a., pozostawiając jednak w gestii Sądu kwestię ewentualnego zawieszenia postępowania na tej podstawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu między innymi wówczas, gdy "ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej ... mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej". W ocenie składu orzekającego, zależność tego rodzaju ma ewidentnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Istnieje mianowicie podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., i to – jak wynika z treści wspomnianego pisma Prokuratora Rejonowego w D. z dnia [...] grudnia 2013 r. o – podejrzenie uzasadnione już zgromadzonym (w toku dotychczasowych czynności prokuratorskich) materiałem dowodowym. Tymczasem istota zawisłego przed tutejszym Sądem sporu polega właśnie na ustaleniu, kto (strona skarżąca w niniejszej sprawie, czy też grupa producentów rolnych) miała w posiadaniu sporne grunty, o dopłaty do których wnioskowano. Wynika z tego w sposób oczywisty, że ewentualne ustalenie w drodze karnej wspomnianego czynu miałoby ewidentny wpływ na kierunek rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd w niniejszej sprawie. Wobec zaistnienia podstawy, określonej w art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i biorąc dodatkowo pod rozwagę zasadę związania sądów administracyjnych ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa (art. 11 p.p.s.a.), sąd uznał za celowe zwieszenia postępowania. W opisanych realiach, nie można bowiem wykluczyć wydania wyroku skazującego. Skład orzekający Sądu nie podziela natomiast zapatrywania strony skarżącej o istnieniu w rozpoznawanej sprawie innej jeszcze podstawy zawieszenia postępowania – tzn. prejudykatu, w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Co do ujęcia istoty prejudykatu, występują w doktrynie prawnej i w judykaturze znaczne rozbieżności. Sąd podziela zaś to stanowisko, podług którego ustawowy zwrot "rozstrzygnięcie sprawy zależy (celowe podkreślenie składu orzekającego) od wyniku innego postępowania..." powinien być rozumiany dosłownie (wąsko). W niniejszej sprawie brak zaś tak ścisłej zależności, o której mowa w ostatnio przywołanym przepisie.