III SA/Wr 621/16

Wrocław, dnia 29 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia[...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry bez wymaganej koncesji postanawia: odrzucić skargę. Wobec stwierdzenia braków formalnych w zakresie reprezentacji skargi "A"sp. z o.o. w B. (dalej jako spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry bez wymaganej koncesji, spółka została wezwana zarządzeniem sędziego z dnia 23 czerwca 2016 r., w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, do złożenia dokumentu pełnomocnictwa potwierdzającego, że na dzień wniesienia skargi (dzień 18 kwietnia 2016 r.) adwokat D.W. posiadał umocowanie do reprezentacji spółki. W razie niemożności wykonania zarządzenia sędziego w tym zakresie, spółka została zobowiązana do podpisania skargi przez osobę upoważnioną do jej reprezentacji. Doręczenie wezwania nastąpiło wobec spółki w dniu 14 lipca 2016 r., zatem zakreślony termin do usunięcia stwierdzonego braku formalnego upłynął wraz z dniem 21 lipca 2016 r. (czwartek). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, o którym mowa powyżej, jest terminem ustawowym, który nie może być przedłużany ani skracany. W sytuacji więc, gdy strona w tym terminie nie usunie braków formalnych skargi sąd zobligowany jest do jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i jednoznacznie sformułowanemu wezwaniu, spółka nie uzupełniła braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa; skarga nie została także podpisana przez osobę upoważnioną do reprezentacji spółki. W tym miejscu wskazać należy, że wezwanie zostało doręczone w trybie art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Wskazane przepisy stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma osobie uprawnionej do reprezentowania osoby prawnej lub pracownikowi uprawnionemu do odbioru pism, pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte. Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni, od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej W niniejszej sprawie próby doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi miały miejsce w dniach 30 czerwca i 8 lipca 2016 r. Natomiast czternastodniowy termin na odebranie pisma, liczony od dnia pierwszego awiza - 30 czerwca 2016 r., upłynął w dniu 14 lipca 2016 r. (czwartek). Z tym dniem należało uznać jego doręczenie za skuteczne. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji postanowienia, kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając zatem powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia.