III SA/Wr 626/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 z nałożeniem sankcji postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu uzasadniając, że nie posiada żadnego majątku ani dochodów. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Do rozpoznania przedmiotowego wniosku przyjęte zostały dane znane z urzędu, to jest ze sprawy o sygn. akt III SA/Wr 595/12, w której skarżący, ubiegając się o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że syn udostępnił mu budynek mieszkalny, w którym jest tylko jedna izba – za mieszkanie nie płaci. Z kolei żywność zapewniają mu znajomi rolnicy, środki czystości i odzież pozyskuje z pomocy Świadków Jehowy. Powyższe okoliczności uzasadniają żądanie przedmiotowego wniosku. Stosownie do treści art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z wniosku, skarżący nie ma żadnych środków do życia, nie ma też jakiegokolwiek majątku, z którego mógłby pozyskać środki finansowe, a i takie musiałyby w pierwszej kolejności być przeznaczone na własne niezbędne utrzymanie. Wnioskodawca tymczasem utrzymuje się przede wszystkim dzięki pomocy osób trzecich. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.