III SA/Wr 630/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii B, C, D wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. R. O. (zwany dalej "skarżącym", "wnioskodawcą") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nadto w niniejszej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jako zawodowy kierowca, będąc pozbawionym prawa jazdy nie będzie mógł obecnie znaleźć zatrudnienia przez co pogorszeniu ulegnie dalej jego sytuacja zarówno życiowa, zawodowa jak i materialna. Wskazał, że "żyje na granicy ubóstwa, nie posiada dochodów, egzystuje tylko dzięki pomocy znajomych." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z opisaną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie istotnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji winno wskazywać konkretne okoliczności świadczące o tym, że uwzględnienie tego wniosku procesowego w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. W niniejszej sprawie uzasadnienie przedmiotowego wniosku w praktyce sprowadza się do ogólnych twierdzeń wnioskodawcy, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu znalezienie zatrudnienia i spowoduje pogorszenie jego sytuacji zawodowej, życiowej i materialnej. Warto w tym miejscu podkreślić, że wywody zawarte we wniosku powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09 – niepubl.). To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 – niepubl.). Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty żadnymi dokumentami odnoszącymi się do kondycji finansowej skarżącego. Jakkolwiek Sąd z urzędu przeanalizował dane i dokumenty załączone do rozpoznanego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy to informacje te nie mogły jednak stanowić podstawy do udzielenia tymczasowej ochrony sądowej. Z przedłożonej na wezwanie referendarza sądowego dokumentacji dotyczącej sytuacji finansowej wnioskodawcy wynika, że nie posiada on żadnych dochodów ani jakiegokolwiek majątku, utracił krótkotrwały status osoby bezrobotnej, nie wykonuje prac dorywczych sezonowych i nie korzysta z pomocy społecznej. Ponadto posiada znaczne zadłużenie z tytułu alimentów i obciążenie alimentami bieżącymi. W tym miejscu zauważyć należy, że przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie odpowiadają tym dla przyznania prawa pomocy. Spełnienie bowiem przesłanek dla przyznania prawa pomocy nie przesądza automatycznie o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by w sprawie zaszła którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca podał jedynie, że jako zawodowy kierowca, będąc pozbawionym prawa jazdy nie będzie mógł wykonywać swojego zajęcia zarobkowego. Do wniosku nie dołączył żadnych dokumentów wskazujących, że w istocie jego jedynym źródłem utrzymania jest wykonywanie zawodu kierowcy. Wskazać przy tym należy, iż zatrzymanie prawa jazdy nie jest równoznaczne z całkowitą utratą możliwości uzyskania zatrudnienia. Oczywiście trzeba się zgodzić ze stanowiskiem, że posiadanie prawa jazdy ułatwia poszukiwanie pracy, jednak jego pozbawienie nie łączy się automatycznie z "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a takie tylko przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Dlatego przyjmując nawet, że w wyniku utraty uprawnienia do prowadzenia pojazdów możliwości zarobkowania skarżącego zostaną ograniczone, to okoliczności tej nie można uznać za dostateczną przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie z dnia 19 maja 2010 r., w sprawie o sygn. akt I OZ 360/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Utrata prawa jazdy może tylko w szczególnych okolicznościach wiązać się z niebezpieczeństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mogłoby to ewentualnie mieć miejsce np. w przypadku, gdyby odebranie prawa jazdy w konkretnych okolicznościach miało spowodować bezpośrednio utratę posiadanego stanowiska pracy albo uniemożliwiało całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej, a takich okoliczności skarżący nie wskazał. Sąd jednocześnie nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności Sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 p.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.