III SA/Wr 633/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A Sp. z.o.o. w J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 633/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A Sp. z.o.o. w J.G. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: uchylić postanowienie o odrzuceniu skargi. Pismem z [...] r. strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na decyzję Dyrektora D. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie 2 odpisów skargi oraz dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Niniejsze wezwanie zostało doręczone (w trybie art. 73 p.p.s.a) pełnomocnikowi strony skarżącej [...] r. (k. 24 akt sądowych). Postanowieniem Sądu z [...] r. odrzucono skargę z uwagi na to, że strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik spółki podnosząc, iż wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało skutecznie doręczone, wobec czego termin do wykonania zobowiązania nie zaczął biec. Wskazał, że zarówno w treści i stopce skargi, jak i treści i stopce udzielonego pełnomocnictwa podał jako adres Kancelarii, właściwy do doręczeń — ul. S. [...] we W. Niestety przedmiotowe wezwanie zostało wysłane na stary adres siedziby Kancelarii, który nigdy w niniejszej sprawie nie był adresem właściwym, bowiem pełnomocnik przystąpił do sprawy długo po zmianie siedziby. Adres ten nigdy nie został podany w toku niniejszego postępowania. Wobec tego należy przyjąć, iż termin do uzupełnienia braków formalnych nie zaczął w ogóle biec. Pełnomocnik wskazał ponadto, że wystosował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, dokonując przy tym stosownych czynności, do których pismem z dnia [...] r. wezwał ją wskazany Sąd. We wskazanym wniosku udowodniono, iż zostały spełnione wszelkie przesłanki pozwalające na skorzystanie przez Sąd z instytucji przywrócenia terminu. Podniósł, że z powodu odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., strona skarżąca została pozbawiona możliwości kontroli wydanej wobec niego decyzji administracyjnej pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem. Uchybienie związane z brakiem uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi nie było przez stronę zawinione. Spółka nie powinna ponosić konsekwencji błędów popełnionych przez pracowników sekretariatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Złożone w sprawie zażalenie jest w pełni uzasadnione, ponieważ pełnomocnik strony skarżącej wykazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało wysłane na niewłaściwy adres, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Zatem przedmiotowe wezwanie nie mogło zostać uznane za skutecznie doręczone w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.