III SA/Wr 637/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody o z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej, w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenia pobytu czasowego, wniosku B. M. o zawieszenie postępowania postanawia: odmówić zawieszenia postępowania. B. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewody z dnia [...]. o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] we Wr.. W skardze zawarła też wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia Krzyków postępowania z jej powództwa o zobowiązanie Gminy W. do złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy najmu wymienionego lokalu. W uzasadnieniu wniosku wywodziła, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zameldowania ma charakter wtórny w stosunku do postępowania cywilnego, bowiem w przypadku korzystnego dla niej wyniku procesu z Gminą W., uzyska prawo do spornego mieszkania i zrealizowane zostaną przesłanki do zameldowania jej w tym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Celowość zawieszenia postępowania na podstawie powołanego przepisu należy oceniać z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do ewentualnego wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Będzie to uzasadnione jedynie wtedy, gdy orzeczenie, które zapadnie w innym postępowaniu będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd uznał, że taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, dlatego wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Sprawa cywilna, na którą powołuje się strona, dotyczy bowiem ustalenia ewentualnego uprawnienia do lokalu. Tymczasem kwestia praw do lokalu – od czasu wejścia do obrotu prawnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 – nie ma znaczenia przy ocenie zasadności zameldowania w tym lokalu. Godzi się dodatkowo zauważyć, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest czynność materialno-techniczna, w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenia pobytu czasowego skarżącej. Badając zatem legalność anulowania przez organy tej czynności, Sąd musi poddać ocenie stan faktyczny, który istniał w dacie zameldowania. Później podjęte działania przez zainteresowaną (w tym wniesienie powództwa, na które powołuje się w skardze) pozostają bez wpływu na tę ocenę. Wydając niniejsze orzeczenie Sąd miał na uwadze i to, że w przypadku korzystnego dla skarżącej wyniku postępowania sądowego, strona, po zamieszkaniu w spornym lokalu, będzie mogła ponownie zgłosić pobyt i zostać tam zameldowana.