III SA/Wr 637/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Maciej Guziński, Marcin Miemiec (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania oddala skargę. A sp. z o.o. złożyła wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013 (RPO WD). Pismem z dnia [...] r. D. Instytucja Pośrednicząca (DIP) poinformowała spółkę o wpisaniu wniosku na listę projektów nierekomendowanych do dofinansowania z uwagi na niespełnianie kluczowego kryterium oceny merytorycznej oraz nieosiągnięcie wymaganego progu minimum 25% punktów możliwych do zdobycia na podstawie kryteriów merytorycznych. Spółka odwołała się od tego rozstrzygnięcia do Zarządu Województwa D.- Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013 (IZ RPO WD), która w swym rozstrzygnięciu nie uwzględniła żądania odwołania. Od rozstrzygnięcia odwołania spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wskazując na następujące naruszenia oceny w zakresie kryterium merytorycznego: Sekcja 2 Metodologia/jakość zarządzania projektem/cel projektu: -Kryterium 2 - Logika interwencji Projektu, naruszenie oceny kryterium merytorycznego, -Kryterium 5 - Poprawność harmonogramu rzeczowo finansowego, naruszenie oceny kryterium merytorycznego, -Kryterium 6 - Zagrożenia realizacji projektu, naruszenie oceny kryterium merytorycznego. Sekcja 4 Kontekst projektu: -Kryterium 2 - Wpływ realizacji projektu na politykę równych szans, naruszenie oceny kryterium merytorycznego, -Kryterium 3 - Wpływ realizacji projektu na politykę środowiskową. Skarżąca zarzuciła także naruszenie oceny kryterium sektorowego nr 4 - Współpraca w zakresie realizowanego projektu. W szczegółowym uzasadnieniu skargi spółka podniosła błędną i dowolną ocenę merytoryczną projektu przez organy orzekające w zakresie wskazanych wyżej pięciu kryteriów merytorycznych i jednego kryterium sektorowego. Według skarżącej korzystanie z usług cateringowych nie wyklucza możliwości realizacji projektu, ani nie podważa luksusowego charakteru planowanej inwestycji. W ocenie wniosku całkowicie pominięto lub nie przypisano wagi temu, że celem projektu jest adaptacja obiektu na apartamenty, w których będą podawane posiłki zamówione przez klientów. Nie można więc podzielić stanowiska organu, że spółka nie przewidziała pomieszczenia do spożywania posiłków. W jej planach jest natomiast wydzielenie w adaptowanym budynku pomieszczenia gospodarczego, w którym nastąpi dystrybucja dostarczonych posiłków. Według spółki konieczną wymianę okien w budynku można przeprowadzić poza projektem. Spółka podniosła że przeprowadziła już wstępne konsultacje z konserwatorem zabytków odnośnie poglądów tego organu na planowaną inwestycje, wobec której organ ten nie wyraził zastrzeżeń. Spółka stwierdziła, że brak zamiaru poddania kategoryzacji obiektów turystycznych nie może być posłanką negatywną, gdy regulamin konkursu nie przewidywał takiego wymogu. Zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. 1997 r., Nr 133 poz 884 z późn. zm.), usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt. 2 ustawy oraz wymagania z ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Skarżąca miała więc prawo wyboru takiej formy świadczenia usług turystycznych. Obiekt spółki będzie się więc zaliczał do kategorii "inne obiekty świadczące usługi turystyczne", o których jest mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych, gdzie jest możliwa i dopuszczalna realizacja projektu. Potwierdza to dokonanie oceny projektu w sposób całkowicie dowolny i błędny oraz w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa o świadczeniu usług turystycznych, z odwołaniem się do bliżej nieokreślonych subiektywnych kryteriów, które nie mogą stanowić podstawy oceny przedmiotowego projektu. Skarżąca zarzuciła błędna ocenę harmonogramu rzeczowo-finansowego, który jej zdaniem, jest realny do wykonania do końca 2013 r. Powołała się na akceptację planowanego zamierzenia przez konserwatora zabytków. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w kwestii naruszenia Sekcji 2 Metodologia/jakość zarządzania projektem/cel projektu - Kryterium 6 - Zagrożenia realizacji projektu. Dokonała bowiem prawidłowej oceny zagrożeń realizacji projektu już na etapie planowania inwestycji. Wprawdzie składając wniosek o dofinansowanie skarżąca była przekonana, że nie będzie konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenie robót budowlanych, ale uważa, że uzyskanie wszystkich pozwoleń, w tym pozwolenia konserwatora na planowane prace, nie zagrozi terminowej realizacji projektu. Według skarżącej nie są to okoliczności, które podważałyby racjonalność lub terminowość zaplanowanych rozwiązań. Trudno jest zatem mówić o jakichkolwiek zagrożeniach realizacji projektu. Spółka zarzuciła, że organ całkowicie dowolnie ocenił, że rozwiązania projektu nie wpływają na likwidację barier zatrudnienia młodych matek w sytuacji. Zamierzony elastyczny czas pracy i praca zdalna czynią bowiem zadość temu postulatowi. Są adekwatne do stanowisk pracy przewidzianych w projekcie. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie oceny kryterium sektorowego nr 4 - Współpraca w zakresie realizowanego projektu - poprzez dowolne uznanie, że przedstawiona wraz z wnioskiem umowa zawarta przez A sp. z o.o. ze spółką B Sp. z o.o., która nie została opatrzona podpisem skarżącego, stanowi jednostronną deklarację, która w ogóle nie powinna być przedmiotem oceny. Powołała się na art. 78 § 1 k.c., który stanowi, że do zawarcia umowy wystarczy wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczenia woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron. Zatem przedstawienie przez stronę egzemplarza umowy podpisanego przez drugą stronę z powołaniem się na fakt zawarcia umowy, według skarżącej stanowi wystarczający dowód na okoliczność, że umowę skutecznie zawarto. Trudno jest ten dokument kwalifikować jako jednostronne oświadczenie woli, który jako umowa powinien zostać oceniony przez organ II instancji, wychodzący z błędnego założenia, w ogóle nie dokonał wykładni postanowień tej umowy w kontekście stanowiska organu I instancji. Jest zatem uprawnione stwierdzenie, że organ II instancji nie rozpoznał odwołania w pełnym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi. W kwestii sposobu adaptacji budynku organ stwierdził, że według pkt IV 1 wniosku nieruchomość ma być zaadaptowana na apartamenty (parter, I i II piętro) recepcję, hol oraz salę konferencyjną, a w piwnicy ma być centrum Wellness & SPA. Skarżąca nie przewidziała jednak pomieszczenia do podawania posiłków, niezbędnego dla gości niekorzystających z usług room service. Planowany pobyt w budynku grup zorganizowanych wymaga większego pomieszczenia, gdzie można wspólnie zjeść posiłek. Nie ma go w projekcie. Tacy klienci planują pobyty w ośrodkach turystycznych głównie w celach integracyjnych, konferencyjnych i szkoleniowych. Jest to więc niekorzystne dla założonego luksusowego charakteru obiektu przewidzianego głównie dla klientów biznesowych. Przewidziano wyposażenie pokoi jedynie w niewielkie stoliki. Powstaje więc pytanie, gdzie w pokoju goście będą mogli spożyć posiłek? Organ stwierdził, że usługi cateringowe nie są wykorzystywane na rynku turystycznym w taki sposób, jak zakłada skarżąca. Chodzi o to, że w projekcie nie przewidziano urządzeń do podgrzewania dostarczanych posiłków. Niedostatki te wskazują stwierdzony przez oceniających brak logiki i spójności w projekcie, o którego dofinansowanie ubiega się skarżąca. Jeśli idzie o zarzut niewłaściwej oceny harmonogramu rzeczowo-finansowego, organ stwierdził, że kwestią wątpliwą jest i było zakończenie projektu do końca 2013 r. Skarżąca w toku postępowania sama przyznała, że o wpisie obiektu do rejestru zabytków dowiedziała się z oceny wniosku o dofinansowanie przeprowadzonej przez DIP. W takich okolicznościach oceniający eksperci nie uznali harmonogramu za realny. Organ uznał za całkowicie nieuzasadnione i niepoparte żadnymi dokumentami przeprowadzone wstępne uzgodnienia z konserwatorem zabytków. Takie uzgodnienia nie mogą być podstawą zgody konserwatora zabytków na przeprowadzenie planowanej inwestycji na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Według organu powoływanie się na to świadczy o nieznajomości przez skarżącą procedury wydawania takiego pozwolenia. Brak też dowodu na przeprowadzenie tych nieoficjalnych rozmów. Skarżąca więc bezpodstawnie zakłada, że pozwolenia uzyska w założonym przez czasie. Nie uwzględniła natomiast ewentualnych opóźnień, jakie mogą powstać w trakcie prowadzonych postępowań administracyjnych. Organ podkreślił, że ocena realności harmonogramu rzeczowo-finansowego dokonywana była w oparciu o harmonogram przedstawiony przez wnioskodawcę w dokumentacji wniosku, a nie o później wskazane możliwości i środki. Organ zgodził się ze skarżącą, że zgodnie z ustawą o z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zm.) usługi te mogą być świadczone w innych obiektach niż skategoryzowane. Ocena projektów, na które mają być wydatkowane pieniądze publiczne, jest jednak również dokonywana z punktu widzenia kategoryzacji i standardu usług. Oceniający porównali kwoty dofinansowania w wysokości [...] mln zł z 70 innymi miejscami noclegowymi oraz 7 zatrudnionymi pracownikami (a nie, jak uważa skarżąca, że dokonali oceny w sposób dowolny) uznając, że zależność między zadaniami, produktami i rezultatami nie jest spójna i logiczna. Organ podkreślił, że analiza potencjału turystycznego w Koncepcji Subregionalnego Produktu Turystycznego Kraina Grodów Odrzańskich wskazuje na niedostatek obiektów skategoryzowanych, świadczących usługi noclegowe, a także obiektów, które oferują usługi gastronomiczne. Zdaniem organu oceniający wskazując na brak kategoryzacji mieli rację co do braku logicznej spójności projektu. Kategoryzacja obiektu ma bowiem znaczenie marketingowe jako informacja dla klientów o poziomie jakości obsługi i standardzie obiektu. Brak kategoryzacji świadczy o niespójności założeń spółki, która z jednej strony planuje wykonanie wysokiej klasy luksusowego obiektu, a z drugiej wskazuje na spełnianie przez obiekt jedynie minimalnych wymogów. Organ wskazał, że według art. 39a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych możliwe jest uzyskanie przyrzeczenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju i kategorii, które następnie można dołączyć do projektu. Organ stwierdził zatem, że zgodnie z kryterium oceny całości projektu (Sekcja 2 Metodologia/jakość zarządzania projektem/cel projektu -Kryterium 2 - Logika interwencji Projektu) oceniający zweryfikowali, czy z uwagi na cel projektu przyjęto logiczne środki do jego osiągnięcia. W wyniku tego stwierdzono, że w projekcie wykazano się dużym brakiem logiki i spójności, a ocena złożonego wniosku o dofinansowanie została dokonana poprawnie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia Sekcji 2 Metodologia/jakość zarządzania projektem/cel projektu - Kryterium 6 - Zagrożenia realizacji projektu organ stwierdził, że nie można uznać prawidłowości oceny zagrożeń realizacji projektu na etapie planowania inwestycji. Skarżąca w odwołaniu przyznała, że składając wniosek o dofinansowania była przekonana, iż planowane prace nie będą wymagały pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia robót budowlanych. Dopiero w trakcie rozpatrywania sprawy spółka została poinformowana o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca zatem przyznaje się do niewłaściwej oceny zagrożeń realizacji projektu. Oceniający słusznie nie przyznali punktu w ramach tego kryterium oceny merytorycznej. Co do zarzutu Sekcja 4 Kontekst projektu - Kryterium 2 - Wpływ realizacji projektu na politykę równych szans, organ stwierdził, że podkreślenia wymaga, że oceniający i organy administracyjne dokonują oceny wniosku o dofinansowanie poprzez informacje znajdujące się we wniosku lub jego załącznikach, a nie informacje, które skarżąca przytacza na etapie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ stwierdził już w rozstrzygnięciu odwołania, że w projekcie przewidującym uruchomienie 70 miejsc noclegowych i usług Welness&Spa przewidziano zatrudnienie 7 osób, w tym 4 osoby do obsługi recepcji, 2 osoby do obsługi pokoi oraz 1 osobę do obsługi rekreacyjnej, rehabilitacyjnej i technicznej. Przy wykonywaniu tego typu obowiązków nie ma możliwości świadczenia pracy zdalnej, ani w ramach elastycznego wyboru czasu pracy w granicach określonych przez pracodawcę. Przytoczone przez Skarżącą wykonywanie innych czynności niż przewidziane w projekcie i we wniosku o dofinansowanie, nie mogą być podstawą do uznania, że organ dokonał oceny wniosku w sposób niewłaściwy. Ustosunkowując się do zarzutu nieprawidłowej oceny wpływu projektu na politykę środowiska z Sekcji 4 Kontekst projektu, organ podkreślił. że deklaracja zainstalowania na dachu budynku paneli słonecznych może pozytywnie wpłynąć na politykę środowiska. Spółka powinna jednak udowodnić praktyczny i rzeczywisty pozytywny wpływ zastosowania takiego rozwiązania na środowisko w stopniu wyższym, niż przewidziany przez wymogi dotyczące ochrony środowiska. Należało przedstawić zużycie energii w okresie ostatnich 12 miesięcy jako wartości bazowej wskaźnika i wartości prognozowanych zużycia energii po wykonaniu prac adaptacyjnych. Inaczej deklarowany pozytywny wpływ na politykę środowiska można pozostawić jedynie w sferze przypuszczeń wnioskodawcy. Skarżąca uchybiła obowiązkowi, sformułowanemu w Instrukcji wypełniania wniosku, przedstawienia stosownych wskaźników realizacji projektu. Zatem zdaniem organu nie można zarzucać oceniającym niewłaściwej oceny projektu w kontekście tego kryterium. Według organu w postępowaniu szczegółowo, precyzyjnie i wyczerpująco, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w sprawie dokonano prawidłowej oceny złożonego wniosku o dofinansowanie. Niespełnienie przez wnioskodawcę kluczowego kryterium Logiki interwencji projektu jest niewątpliwe, a także nieuzyskania przez wniosek minimalnych 25 % punktów możliwych do zdobycia. W konkluzji organ stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem i powinno zostać utrzymane w obrocie prawnym, a zarzuty podniesione przez Skarżącą są bezzasadne. Stąd skarga powinna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Artykuł 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz.1658 ze zm., zwanej dalej ustawą), stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c ustawy. Według art. 30c ust. 3 ustawy po rozpatrzeniu skargi sąd administracyjny może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w tak zakreślonych granicach Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena projektu przedstawionego przez skarżącego przeprowadzona została w sposób nie naruszający prawa. Wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności: - wypełnianie obowiązków z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260 (art. 26 pkt 1ustawy), - przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, których mowa w art. 35 ust. 3 pkt. 1 (art. 26 ustawy pkt 2), - przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (art. 26 ustawy pkt 3), - wybór w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt. 3, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego (art. 26 pkt 4 ustawy). Z powołanej regulacji wynika, iż instytucja zarządzająca po spełnieniu warunków przewidzianych w przepisach ustawy określa zasady (kryteria) oceny i dofinansowania projektów w ramach danego programu operacyjnego. Reguły te powinny być jasne i czytelne, dostępne dla wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie w ramach danego programu i jednakowo stosowane (interpretowane) wobec każdego z wnioskodawców. Wynika to z art. 26 ust. 2 ustawy, według którego instytucja zarządzająca wykonując zadania powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w II instancji Instytucja Zarządzająca - Zarząd Województwa D., a w I instancji Instytucja Pośrednicząca, były właściwe do oceny projektów złożonych w ramach naboru wniosków do Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. na lata 2007 - 2013, zgodnie z ustalonymi kryteriów wyboru i zasad wynikających z powołanych przepisów. W świetle powołanych uregulowań szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WD na lata 2007-2013 istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny spełnienia przez wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu "Nabycie i adaptacja obiektu pod kątem wprowadzenia nowych usług turystycznych" wymaganych kryteriów oceny merytorycznej. Sąd podziela stanowisko Instytucji Zarządzającej oparte o jednoznaczne opinie ekspertów, którzy stwierdzili niespełnienie omawianych kryteriów merytorycznych, przedstawiając wyczerpujące uzasadnienie. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu skarżącego podnoszącego dowolność tej oceny. Sąd stwierdza trafność oceny przez organy orzekające projektowanego sposobu adaptacji budynku. Brak jest w nim bowiem pomieszczeń do podgrzewania i podawania posiłków. Przewidziane wyposażenie pokoi w małe stoliki także uniemożliwia spożywanie na nich posiłków. Korzystanie z przez spółkę z usług cateringowych nie zwalnia jej od zaplanowania wskazanego urządzenia adaptowanego budynku. Jeśli idzie o zarzut niewłaściwej oceny harmonogramu rzeczowo-finansowego, organ stwierdził, że kwestią wątpliwą jest i było zakończenie projektu do końca 2013 r. Skarżąca w toku postępowania przyznała, że o wpisie obiektu do rejestru zabytków dowiedziała się z oceny wniosku o dofinansowanie przeprowadzonej przez DIP. W takich okolicznościach oceniający eksperci nie uznali harmonogramu za realny. Trafne są zastrzeżenia organu do realności planu rzeczowo-finansowego. Opracowując ten harmonogram spółka zakładała jedynie konieczność zgłoszenia robót budowlanych. Okazało się natomiast, że będzie konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę oraz z uwagi na zabytkowy charakter budynku przewidzianego do przebudowy – także uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Sąd zwraca uwagę na to, że zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243 1623 ze zm.). prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Z tej regulacji prawnej wynika, że dopiero po uzyskaniu pozwolenia konserwatora można wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Obydwa postępowania administracyjne nie mogą się zatem toczyć równolegle, ale po sobie. Przedłuża to znacznie termin rozpoczęcia robót budowlanych. Skarżąca spółka nie uwzględniła tych okoliczności w przedstawionym harmonogramie, który stał się przez to nierealny do wykonania. Spółka trafnie przyjmuje, a organ tego nie kwestionuje, że według ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zm.) usługi turystyczne mogą być świadczone także w obiektach nieskategoryzowanych. Projekty finansowane ze środków publicznych mogą być jednak oceniane także z punktu widzenia kategoryzacji i standardu usług, tym bardziej, że spółka deklaruje wybudowanie obiektu o charakterze luksusowym. Poddanie kategoryzacji tego projektu umożliwiłoby weryfikację cechy luksusowości. Oceniający wzięli pod uwagę założenia Koncepcji Subregionalnego Produktu Turystycznego Kraina Grodów Odrzańskich, która wskazuje na niedostatek obiektów skategoryzowanych, świadczących usługi noclegowe, a także obiektów, które oferują usługi gastronomiczne. Projekt takich wymogów nie spełnia. Sąd stwierdza zatem, że trafne jest stanowisko organu oparte o ocenę ekspertów, że brak jest logicznej spójności projektu spółki, która z jednej strony zamierza wykonać wysokiej klasy luksusowy obiekt, a z drugiej wskazuje na spełnianie przez obiekt jedynie minimalnych wymogów. Według Sądu organ zatem trafnie stwierdził, że zgodnie z kryterium oceny całości projektu (Sekcja 2 Metodologia/jakość zarządzania projektem/cel projektu -Kryterium 2 - Logika interwencji Projektu) oceniający zweryfikowali, czy z uwagi na cel projektu przyjęto logiczne środki do jego osiągnięcia, a następnie wykazali brakiem logiki i spójności projektu. Oceny wniosku o dofinansowanie w tym zakresie dokonano zatem poprawnie. Jeśli idzie o zarzut naruszenia Sekcji 2 Metodologia/jakość zarządzania projektem/cel projektu - Kryterium 6 - Zagrożenia realizacji projektu organ trafnie przjął, że nie dokonano na etapie planowania zamierzenia prawidłowej oceny zagrożeń realizacji projektu. Spółka bowiem przyznała, że nie przewidywała ani konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, ani konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego. Jest to dowód na niewłaściwą ocenę zagrożeń realizacji projektu. W konsekwencji prawidłowo nie przyznano punktu w ramach tego kryterium oceny merytorycznej. Jeśli idzie o zarzut odniesiony do Sekcji 4 Kontekst projektu - Kryterium 2- Wpływ realizacji projektu na politykę równych szans, organ trafnie uznał, że w projekcie świadczącym luksusowe usługi noclegowe oraz usługi im towarzyszące nie ma możliwości świadczenia pracy zdalnej, ani pracy w ramach elastycznego wyboru czasu pracy w granicach określonych przez pracodawcę. Trafne jest zatem stanowisko organu co do braku możliwości świadczenia pracy przez młode matki w ramach planowanego przedsięwzięcia. Ocena w tym zakresie została więc dokonana prawidłowo. Stąd zarzuty spółki są bezzasadne. Przytoczone przez Skarżącą wykonywanie innych czynności niż przewidziane w projekcie i we wniosku o dofinansowanie, nie mogą być podstawą do uznania, że organ dokonał oceny wniosku w sposób niewłaściwy. Trafne są także uwagi organu do nieudokumentowania przez spółkę w ramach oceny wpływu projektu na politykę środowiska z Sekcji 4 Kontekst projektu, że deklaracja zainstalowania na dachu budynku paneli słonecznych może pozytywnie wpłynąć na politykę środowiska. Spółka nie udowodniła bowiem rzeczywistego pozytywnego wpływu zastosowania tego rozwiązania na środowisko w stopniu wyższym, niż przewidziany przez wymogi dotyczące ochrony środowiska, poprzez przedstawienie odpowiednich wyliczeń zużycia energii. Nie można więc stawiać w tym zakresie zarzutu niewłaściwej oceny projektu z punktu widzenia tego kryterium. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że w postępowaniu I i II instancji w sposób zgodny z prawem, w oparciu o dostępny materiał dowodowy, prawidłowo oceniono przedmiotowy wniosek o dofinansowanie. Ustalenie, czy spółka zawarła skuteczną umowę o współpracy, czy złożono tylko jednostronną deklarację w tym zakresie, a w konsekwencji czy naruszono (nie spełniono) Kryterium sektorowe nr 4 – Współpraca w zakresie realizowanego projektu, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zważając na wykazane uchybienia merytoryczne przedstawionego przez spółkę projektu. Sąd podziela zatem trafność oceny projektu w toku postępowania przed DIP i Instytucją Zarządzającą. Postępowanie przeprowadzono w sposób nienaruszający przepisów prawa. W szczególności organy orzekające nie naruszyły wskazanych w skardze merytorycznych kryteriów oceny przyjętych w ramach RPO WD na lata 2007-2013, opierając podjęte rozstrzygnięcia na opinii ekspertów. Ocena wniosku odbyła się zgodnie z "Kryteriami wyboru operacji finansowanych w ramach RPO WD na lata 2007-2013" – Kryteriami oceny merytorycznej, zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący RPO WD, przez ekspertów, w sposób rzetelny i bezstronny, jasny i przejrzysty, zgodnie z przyjętym kryteriami merytorycznymi. Bezzasadne są zatem zarzuty postępowania w sposób naruszający te kryteria. Całokształt przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy spowodował zatem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zasadności argumentacji skargi i oddalił skargę działając w oparciu o przepis art. 30c ust 3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z zm.).