III SA/Wr 640/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi S. J. , na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] kwietnia 2014 r., postanawia: odmówić wstrzymania wykonania ww. postanowień. Pismem z [...] sierpnia 2014 r. S. J. (zwany dalej wnioskodawcą, skarżącym lub stroną), wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji (Dyrektora Izby Celnej we W.) z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych rozstrzygnięć wierzyciela co do zgłoszonych przez stronę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zakresem zastosowania wskazanej instytucji objęte są wyłącznie te akty i czynności, które mogą zostać wykonane, co donosi się do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania się lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Z powyższego stwierdzenia wynika zatem m.in., że nie można wstrzymać wykonania aktów lub czynności, które odmawiają przyznania danego prawa bądź uchylenia nałożonego na stronę zobowiązania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 399/13). Przedmiotem wniosku, skarżący uczynił postanowienia wydane przez Dyrektora Izby Celnej we W., działającego w charakterze wierzyciela, uznające podniesione, w toku postępowania egzekucyjnego, zarzuty za nieuzasadnione. Po przeanalizowaniu zaskarżonych postanowień należy stwierdzić, że nie spełniają one kryteriów aktów nadających się do wykonania. Podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie przez wierzyciela kwestii zasadności zarzutów podnoszonych w postępowaniu egzekucyjnym jest działaniem wyłącznie procesowym, nie zawierających w istocie żadnej wartości materialnej, którą dałoby się wykonać w drodze dopuszczalnych środków egzekucyjnych (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt. II SA/Sz 1336/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 126/14). Stąd też kwestionowane postanowienia kwalifikują się do przywołanej już kategorii aktów i czynności nie nadających się do realizacji, w stosunku do których nie ma możliwości orzeczenia o wstrzymaniu ich wykonania. Mając powyższe na uwadze należało uznać wniosek skarżącego za nieuzasadniony i na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.