III SA/Wr 642/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia kary pieniężnej na majątku spółki i określenia przybliżonej kwoty kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia gier na automacie poza kasynem gier (wszczętego postanowieniem z dnia [...] r.) ustalono, że strona – "A" z o.o. (dalej jako "strona skarżąca") - posiada zaległości z tytułu kar pieniężnych w łącznej kwocie 36.000 zł, w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Ponadto materiał dowodowy wskazuje na fakt trwałego nieregulowania w wymaganych terminach zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Mając na względzie powyższe okoliczności, Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznając, że istnieją uzasadnione obawy co do realizacji kary pieniężnej - po wszczęciu postępowania podatkowego - wydał w dniu [...] r. decyzję (nr [...]), w której dokonał - zgodnie z art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa - zabezpieczenia kary pieniężnej przed wydaniem decyzji wymierzającej ją stronie skarżącej, określając jednocześnie przybliżoną kwotę tejże kary w wysokości 12.000 zł. W odwołaniu strona skarżąca zaskarżyła decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 2 § 1 pkt 1, art. 3 pkt 3 lit. c i pkt 8, art. 33 § 2 pkt 1 i § 4 pkt 1, art. 200 § 2 pkt 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez bezzasadne zastosowanie wskazanych regulacji w niniejszej sprawie, wbrew istotnemu stanowi rzeczy. Podniosła, że: nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy mowy o obawie, jakoby zobowiązanie podatkowe miało zostać nie wykonane, organ w odniesieniu do zabezpieczonej kary pieniężnej, wskazanej w pkt 1 zaskarżonej decyzji, nie wydaje decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, nie ma również mowy w odniesieniu do zabezpieczonej kary pieniężnej, o przybliżonej wysokości kwoty zobowiązania podatkowego, w odniesieniu do zabezpieczonej kary pieniężnej, nie ma możliwości jej wymierzenia stronie skarżącej. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z treścią obowiązujących przepisów, organ nie wydaje decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, lecz jeżeli chodzi o karę pieniężną za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry - wymierza ją. Tym samym dopiero w toku danego postępowania badana jest kwestia, czy można wymierzyć danemu podmiotowi karę pieniężną. Podniesiono, że nie może być wymierzona kara pieniężna za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, bowiem strona skarżąca nie urządzała gier na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, jak również nie ma regulacji wywołującej skutek w postaci zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Podniesiono, że nie można zabezpieczyć wykonania zobowiązania podatkowego, które w ogóle nie może powstać, a tym samym wywołać jakiekolwiek skutki prawne. Ostateczną decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że zgodnie z art. 33 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwałe nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wskazał, że zgodnie z art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu podniesiono, że powyższe warunki zostały w sprawie spełnione. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że strona skarżąca posiadała na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaległości o charakterze publicznoprawnym, tj. zaległości z tytułu kar pieniężnych dotyczące naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, w łącznej kwocie 60.000 zł. Powyższe okoliczności dają zatem podstawę do stwierdzenia, że strona skarżąca może nie wykonać zobowiązania podatkowego w przyszłości. Natomiast zasadniczym celem instytucji zabezpieczenia jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest bowiem celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Wskazano następnie, że w trybie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest także zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Najpierw zatem musi być wszczęte postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa, a dopiero po tym można dokonać zabezpieczenia. Podniesiono, że w sprawie także te przesłanki zostały spełnione. Na podstawie ustaleń z kontroli organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w zakresie wymierzenia kary pieniężnej. Natomiast zgodnie natomiast z art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do zarzutów o braku możliwości dokonania zabezpieczenia przyszłej kary – podkreślono, że zgodnie z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Natomiast w przypadku kar pieniężnych, o których mowa w rozdziale 10 ustawy o grach hazardowych, mają zastosowanie także m.in. te przepisy Ordynacji podatkowej, które umożliwiają zabezpieczenie takich przyszłych kar na majątku podatnika w razie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 33 tejże ustawy (Ordynacji podatkowej). W kontekście powyższego, nie zasługują także, zdaniem organu, na uznanie zarzuty strony skarżącej co do niemożności dokonania przedmiotowego zabezpieczenia z uwagi na różnice w zakresie literalnego brzmienia terminów użytych w przepisie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, tj.: "ustalanie" i "określanie" zobowiązania podatkowego oraz terminu "wymierzanie" kary pieniężnej użytego w przepisie art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Wskazane bowiem przez ustawodawcę w następnym przepisie (art. 91 ustawy o grach hazardowych) "odpowiednie" stosowanie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, m.in. dla celów dokonania zabezpieczenia - zrównuje znaczenie tych terminów. Odnośnie do zarzutu nie urządzania przez stronę skarżącą kiedykolwiek gier na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych oraz braku regulacji wywołującej skutek w postaci zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podniesiono w uzasadnieniu, że będą mogły być one stawiane w odniesieniu do decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeśli taka zostanie wydana. W skardze, podobnie jak w odwołaniu, zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 2 § 1 pkt 1, art. 3 pkt 3 lit. c i pkt 8, art. 33 § 2 pkt 1 i § 4 pkt 1, art. 200 § 2 pkt 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez bezzasadne zastosowanie wskazanych regulacji w niniejszej sprawie, wbrew istotnemu stanowi rzeczy. Podniosła w tym zakresie, że: nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy mowy o obawie, jakoby zobowiązanie podatkowe miało zostać nie wykonane, organ w odniesieniu do zabezpieczonej kary pieniężnej, nie wydaje decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, nie ma również mowy w odniesieniu do zabezpieczonej kary pieniężnej, o przybliżonej wysokości kwoty zobowiązania podatkowego, w odniesieniu do zabezpieczonej kary pieniężnej, nie ma możliwości jej wymierzenia stronie skarżącej. Wskazano, że jeżeli chodzi o karę pieniężną za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry, organ - wymierza ją. Tym samym dopiero w toku danego postępowania badana jest kwestia, czy można wymierzyć danemu podmiotowi karę pieniężną. Nie ma zatem mowy w tym postępowaniu o ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego, lecz o badaniu w ogóle okoliczności sprawy pod kątem wymierzenia stałej i niezmiennej kwoty kary pieniężnej. Ponadto podniesiono, że strona skarżąca nie urządzała gier na automacie, w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, że nie ma regulacji wywołującej skutek w postaci zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zdaniem strony skarżącej nie można zabezpieczyć wykonania zobowiązania podatkowego, które w ogóle nie może powstać. Swoją argumentację strona skarżąca wsparła tezami z wyroku NSA – OZ w Łodzi, z 7 marca 2003 r., sygn.. akt I SA/Łd 478/2001. Wskazując na powyższe rażące uchybienia, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości wydanych w obu instancjach decyzji, ewentualnie o ich uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. poz. 270, z 2012 r., ze zm. – przywoływanej dalej jako "p.p.s.a."). W przeciwnym razie Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest, wydana na podstawie art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012 r. Nr 749 ze zm.), decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie dokonania zabezpieczenia kary pieniężnej na majątku strony skarżącej oraz określającą przybliżoną kwotę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 12.000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2 art. 89). Natomiast zgodnie natomiast z art. 91 ustawy o grach hazardowych, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, odesłanie to nie zostało zawężone do określonych tylko przepisów Ordynacji podatkowej, lecz dotyczy Ordynacji podatkowej w ogólności, a tym samym oznacza to również objęcie kar pieniężnych reżimem ich zabezpieczania na warunkach określonych tą ustawą. W tej sytuacji, w przypadku kar pieniężnych, o których mowa w art. 91 ustawy o grach hazardowych, mają zastosowanie także m.in. te przepisy Ordynacji podatkowej, które umożliwiają zabezpieczenie takich przyszłych kar na majątku podatnika w razie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 33 tejże ustawy (Ordynacji podatkowej). Kary pieniężne winny być w tym zakresie traktowane jak podatki (art. 3 pkt 3c w związku z pkt 8 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). W myśl art. 33 § 2 tej ustawy, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Zabezpieczeniu mogą podlegać - na podstawie § 2 powyższego artykułu, zarówno zobowiązania, które jeszcze nie powstały, ponieważ nie została doręczona decyzja ustalająca zobowiązanie (tzn. decyzja o skutku konstytutywnym) bądź zobowiązania, które powstały z mocy prawa, a których wysokość nie została jeszcze określona w decyzji (mającej walor decyzji deklaratoryjnej). To "przyszłe" zobowiązanie może być zabezpieczone jeszcze przed dniem wydania decyzji wymierzającej lub określającej podatek, z tym, że stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Najpierw zatem musi być wszczęte postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa, a dopiero po tym można dokonać zabezpieczenia przed wydaniem decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie, takie postępowanie (kontrolne) zostało wszczęte w stosunku do strony skarżącej. Ustalenia kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Celnego wykazały, że zachodzi uzasadnione podejrzenie prowadzenia gier hazardowych poza kasynem gry, na urządzeniu do gry o nazwie HOT SPOT o określonym numerze, że właścicielem urządzenia jest strona skarżąca, która czerpie zyski z tytułu jego eksploatacji. Jednocześnie w wyniku przeprowadzonego eksperymentu na przedmiotowym urządzeniu ustalono, iż jest to urządzenie elektromechaniczne, które umożliwia grę wyłącznie po uiszczeniu opłaty, a gra ma charakter losowy, w której wynik zależy od przypadku. Na podstawie tych ustaleń z kontroli organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w zakresie wymierzenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zatem, wbrew stanowisku strony skarżącej, organy celne nie naruszył w niniejszej sprawie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej. W kontekście odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej w sprawach kar pieniężnych, nie zasługuje na uznanie zarzut skargi co do niemożności dokonania przedmiotowego zabezpieczenia z uwagi na różnice w zakresie literalnego brzmienia terminów użytych w przepisie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, tj.: "ustalanie" i "określanie" zobowiązania podatkowego oraz terminu "wymierzanie" kary pieniężnej, użytego w przepisie art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Podzielić należy stanowisko, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dla celów dokonania zabezpieczenia - zrównuje znaczenie tych terminów, zwłaszcza, że w kontekście § 2 art. 33 O.p. ustawodawca wymienia – jako podlegające zabezpieczeniu – dwa rodzaje zobowiązań, to znaczy - zobowiązania "określane" decyzją, a więc powstające z mocy prawa, jak i "ustalane" mocą decyzji, tj. powstające z chwilą doręczenia takiej decyzji. Jak już wskazano, zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, powyższe zobowiązanie przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwałe nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował tu podstawowej przesłanki stosowania zabezpieczenia, to jest pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane", niemniej jednak zobrazował w sposób przykładowy okoliczności, co do których ustalenie, że zaistniały, pozwala na kwalifikację stanu faktycznego, jako spełniającego wymogi z art. 33 § 1 o.p. Wynika z tego jednoznacznie, że chodzi zarówno o działania podatnika, które wpływają na jego stan majątkowy zmniejszając ten majątek nie tylko przez zagrożenie udaremnienia egzekucji, ale i przez utrudnienie tej egzekucji, jak również trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Użyty w powołanym przepisie zwrot: "w szczególności" wskazuje, że wyliczenie to nie jest wyczerpujące, a zatem inne niewymienione w nim przypadki mogą uzasadniać zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed terminem płatności. Tym samym nie można przyjąć poglądu, iż dokonanie zabezpieczenia możliwe jest jedynie wówczas, gdy w postępowaniu zostaną zgromadzone dowody świadczące, że zobowiązanie może zostać niewykonane. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 o.p. stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. W tym kontekście NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08 (dostępny www. orzeczenia.nsa.gov.pl), zwrócił uwagę na trudności przy stosowaniu klasycznych, tradycyjnych środków dowodowych dla wykazania stanu obawy. Jak podkreślono, odnosząc się do charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia, z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi); ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów; trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy; jeśli z kolei przyjąć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego, jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane; w odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko NSA. W związku z czym należy stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych, organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla strony. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy, organy trafnie przyjęły, że została spełniona omawiana przesłanka dokonania zabezpieczenia. Świadczą o tym dowody wskazujące na fakt, że strona skarżąca posiadała na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaległości o charakterze publicznoprawnym. Organ I instancji ustalił bowiem najpierw, że strona skarżąca posiadała zaległości z tytułu kar pieniężnych dot. naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych w łącznej kwocie 36.000 zł (decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w W.: z dnia [...] r. nr [...]; z dnia [...]r. nr [...]; z dnia [...] r. nr [...], w których organem egzekucyjnym jest Dyrektor Izby Celnej w G. (tytuły wykonawcze z dnia [...]r. nr [...], z dnia [...]r. nr [....], z dnia [...]r. nr [...]). Następnie, uzupełniająco także organ II instancji ujawnił w toku postępowania, że wobec skarżącej wydano nadto decyzję z [...] r. nr [...] na kwotę 24.000 zł, z uregulowaniem której strona skarżąca zalega. W tej sytuacji organy celne trafnie uznały, że okoliczności sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że strona może nie wykonać zobowiązania podatkowego w przyszłości - istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, gdyż podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Stosownie do § 4 art. 33 Ordynacji podatkowej, zasadnie także określono w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, w kwocie 12 tys. zł. Nie zasługują wiec na uwzględnienie zarzuty strony skarżącej o braku podstaw prawnych dokonania w przedmiotowej sprawie zabezpieczenia kary pieniężnej oraz o braku przesłanek takiego zabezpieczenia. Tym samy nie można uznać naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Natomiast zarzuty nie urządzania przez stronę skarżącą gier na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych i braku regulacji wywołującej skutek w postaci zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, jak zasadnie wskazano, mogą być stawiane w odniesieniu do decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeśli taka zostanie wydana. Z kolei powołany wyrok NSA OZ w Łodzi zapadł w sprawie o innym stanie faktycznym i nie może być odnoszony do sprawy niniejszej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.