III SA/Wr 652/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu I instancji postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji organu I instancji Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji - Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. (w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej) - z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla skarżącej może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej. W ślad za wnioskiem o wstrzymanie przedłożono dokumentację źródłową odnoszącą się do sytuacji finansowej skarżącej (pismo z dnia [...] r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, iż prawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidział rozszerzenie możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. będą objęte akty administracyjne wydane w pierwszej instancji oraz akty administracyjne w stosunku, do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym albo w trybie nadzwyczajnym, które to akty zostały wydane w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 340). Regulacja taka pozostaje w związku z treścią art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, Sąd miał na uwadze, że art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania, gdy aktem zaskarżonym, jak w niniejszej sprawie, jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca. Postanowienie tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Sąd, uchylając postanowienie Dyrektora Izby Celnej, nie może na podstawie art. 135 p.p.s.a uchylić decyzji organu I instancji, a konsekwencją uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Brak jest zatem, co do zasady, podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu I instancji w sytuacji, gdy przedmiotem decyzji wydanej przez organ odwoławczy jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 685/11, LexPolonica nr 2806020, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 988/10, LexPolonica nr 2363913). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznał wniosek strony skarżącej za bezzasadny i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 135 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.