III SA/Wr 656/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. D. P. (dalej skarżący) wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z wnioskiem o umorzenie prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za lata [...] i [...], do zapłaty których został zobligowany decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r., uległy przedawnieniu. Postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. odmówił wnioskowanego umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, a o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego skarżący został powiadomiony w dniu [...] r., skutkiem czego doszło do przerwania biegu przedawnienia dochodzonych w drodze postępowania egzekucyjnego zobowiązań w podatku dochodowym od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za lata [...] i [...] r. Organ egzekucyjny wskazał ponadto, że w dniu [...] r. dokonano zajęcia samochodu osobowego marki [...], na poczet realizacji zadłużeń skarżącego za lata [...], objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] i [...]. W konsekwencji przedmiotowe zobowiązania nie uległy przedawnieniu i są w dalszym ciągu wymagalne. W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł także, że w sprawie nie występują inne przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które skutkowałyby koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie podstawowych zasad postępowania wynikających zarówno z ustawy Ordynacja podatkowa, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że z treści postanowienia wynika sugestia jakoby wydający je organ działał jako wierzyciel a nie egzekutor należności. Dalej podniósł, że organ egzekucyjny nie powiadomił skarżącego o cofnięciu pierwotnych tytułów wykonawcze, ponadto nastąpiło to bez jakiejkolwiek przyczyny. Okoliczność ta natomiast ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem w oparciu o wycofane tytuły wykonawcze zostało wystawione skuteczne zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego skierowane do Banku "A" w L., w którym posiadał konto. Postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), Dyrektor Izby Skarbowej we W.: uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] i umorzył postępowania egzekucyjne zmierzające do przymusowej realizacji objętego w/w tytułem zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za [...] r.; utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał, że wobec nieuregulowania przez skarżącego - w terminie płatności [...] r. - zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od dochodów za lata [...] i [...] nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, Urząd Skarbowy w L. - wierzyciel przedmiotowych należności - wystawił w dniu [...] r. tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...]. W świetle uregulowań art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku, stanowiącego, iż: " Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku", ustawowym terminem przedawnienia zobowiązań był dzień [...] r. Dalej organ wskazał, że w dniu [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. sporządził zawiadomienie numer [...] o zajęciu prawa majątkowego skrzącego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, skierowane do Banku "A" w L. Niemniej z powodu braku potwierdzenia doręczenia zajęcia dłużnikowi zajętej wierzytelności i odpowiedzi banku na zajęcie i braku realizacji zajęcia przez bank, organ uznał, że nie doszło do zastosowania środka egzekucyjnego. W tej sytuacji wierzyciel - Urząd Skarbowy w L. (a nie organ egzekucyjny, jak sugeruje skarżący ) pismami z dnia [...] r. wycofał tytuły wykonawcze z dnia [...] r., zastępując je tytułami z dnia [...] r. o numerach [...], [...] i [...]. Zdaniem organu te działania były neutralne z punktu widzenia wymagalności zobowiązań i wpływu na bieg terminu przedawnienia. Następie w uzasadnieniu organ wskazał, że zawiadomieniem z dnia [...] r. (nr [...]) o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, Naczelnik Urzędu skarbowego w L. dokonał w dniu [...] r. zajęcia rachunku skarżącego w Banku "B" S.A. [...] w B., o czym skarżący został powiadomiony. W tej sytuacji, zdaniem organu, zgodnie z obowiązującym z dniem 1. 09. 2005 r. przepisem art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, stanowiącym, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, że po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, nowy termin przedawnienia rozpoczął swój bieg w dniu [...] r. Niemniej w dniu [...] r. organ egzekucyjny zastosował kolejny środek egzekucyjny - zajęcie ruchomości w postaci, stanowiącego skarżącego własność, samochodu osobowego marki [...] z roku [...], na poczet realizacji zaległości podatkowych za lata [...] i [...], co spowodowało, że bieg terminu przedawnienia został ponownie przerwany i w odniesieniu do zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] i [...] rozpoczął swój nowy, pięcioletni bieg w dniu [...] r. W tym stanie faktycznym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa, egzekwowany obowiązek wynikający z podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok [...] uległ przedawnieniu. Natomiast nie uległy przedawnieniu zobowiązania skarżącego z podatku za lata [...] i [...], bowiem w dniach [...] r. i [...] r. organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne, które przerwały bieg terminów przedawnienia tychże zobowiązań i skutkowały rozpoczęciem nowego biegu terminów przedawnień. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w części utrzymującej w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...] i [...] wystawione na zaległości w podatku dochodowym od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za lata [...] i [...], wnosząc o jego uchylenie w tej części. Postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego i materialnego, tj.: 1) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie swobodnej interpretacji przepisów, a nie ich faktycznej treści; 2) art. 7 k.p.a. i 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie kwestii zajęcia konta bankowego na podstawie zawiadomienie z dnia [...] r.; 3) art. 8 k.p.a. i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie niektórych okoliczności i opieranie swoich rozstrzygnięć na domniemaniach; 4) art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez błędne twierdzenie, iż każdorazowo zajęcie rzeczy czy konta przerywa bieg przedawnienia należności podatkowej W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł, że obowiązek zapłaty zobowiązań za lata [...] i [...] winien przedawnić się z dniem [...] r., zgodnie z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Wobec niego został zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia [...] r., skutkiem czego bieg terminu przedawnienia został przerwany, rozpoczynając się na nowo z dniem [...] r., a innego późniejszego zawiadomienia nie otrzymał i nie został w żaden sposób o nim zawiadomiony. Zdaniem skarżącego nie jest natomiast możliwe kilkakrotne przerywanie biegu przedawnienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał na fakt nie odniesienia się przez organy obu instancji do kwestii różnicy kwot należności głównej widniejących w tytułach wykonawczych z [...] r. i [...] r. Ponadto w uzasadnieniu skarżący zakwestionował fakt zastosowania przez organ w dniu [...] r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia samochodu osobowego. Podniósł, że w świetle art. 1a i 12 b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ilekroć jest mowa o środku egzekucyjnym, rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym miedzy innymi odebranie rzeczy ruchomej, do którego w przedmiotowej sprawie nie doszło. Zdaniem skarżącego sam wpis do dowodu rejestracyjnego, jaki został dokonany nie jest tożsamy z odebraniem samochodu, co zdaniem skarżącego skutkuje tym, że nie doszło do przerwania biegu przedawnienia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zapisy ustawy dotyczące zagadnienia zawiadamiania przez organ egzekucyjny o zastosowaniu środka egzekucyjnego są niejednoznaczne, wobec powyższego winny być interpretowane na korzyść strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że argumentacja skarżącego opiera się na błędnej interpretacji i powołaniu przepisów prawa nie mających zastosowania w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że różnicy kwot zobowiązania skarżącego z tytułu podatku dochodowego od dochodów za rok [...] nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, w tytule wykonawczych nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r., wynika z faktu, iż w zeznaniu podatkowym za rok [...] wystąpiła nadpłata, którą zarachowywano na poczet przedmiotowej zaległości. Dalej organ podniósł, że w związku z zawiadomieniem z dniu [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, doszło do czynności egzekucyjnej zdefiniowanej w art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954). Niemniej w dokumentacji sprawy brak jest jednak potwierdzenia, iż zawiadomienie takie dotarło do dłużnika zajętej wierzytelności, jak również brak jest odpowiedzi dłużnika na dokonane zajęcie. Ponadto, zdaniem organu w oparciu o art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r., nie doszło do przerwania biegu przedawnienia, gdyż termin w ogóle nie rozpoczął swego biegu. Natomiast w wyniku nowelizacji przepisów z dniem 1 stycznia 2003 r. bieg terminu przedawnienia ulega przerwaniu już nie wskutek zastosowania czynności egzekucyjnej, ale zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Wobec zastosowania takiego środka (zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. O czym skarżący został powiadomiony w dniu [...] r.), termin przedawnienia rozpoczął swój nowy bieg z dniem [...] r. Wobec zastosowania w dniu [...] r. kolejnego środka egzekucyjnego (zajęcie ruchomości), o którym skarżący został zawiadomiony, nastąpiło ponowne przerwanie biegu terminu przedawnienia i ponowne jego rozpoczęcie. W odpowiedzi organ podniósł także, że nietrafny jest zarzut, że wobec nieodebrania pojazdu zajętego w dniu [...] r. nie doszło do zastosowania środka egzekucyjnego, gdyż w sprawie idzie o egzekucje obowiązków o charakterze pieniężnym a nie o charakterze niepieniężnym. Ponadto podniósł, że godnie z obowiązującym o 1 września 2005 r. przepisami Ordynacji podatkowej, możliwe jest kilkakrotne przerywanie biegu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w tym także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno postanowienia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Jeśli jednak sąd nie stwierdzi naruszenia prawa procesowego ani prawa materialnego, oddala skargę, kierując się dyspozycją art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, zaległości skarżącego za lata [...] i [...] są wymagalne, zasadnie organy odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie z tytułu przedawnienia. W świetle art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Postępowanie egzekucyjne może więc zostać umorzone jeżeli zobowiązanie podatkowe straciło przymiot wymagalności na skutek przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego jaki i w dacie orzekania przez orany administracyjne, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W świetle uregulowań art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, wobec powstania obowiązku podatkowego z tytułu dodatku dochodowego od dochodów za lata [...] i [...] nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychody, z decyzji Urzędu Kontroli Skargowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r., zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał za ustawowy terminem przedawnienia zobowiązań dzień [...] r. Należy wskazać, że tej okoliczności nie kwestionuje skarżący. Powstaje kwestia, czy w sprawie wystąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej w brzemieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., bieg terminu przedawnienia był przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Wskazać należy, że stosownie do postanowień wskazanego wyżej art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, termin przedawnienia liczony był od końca roku w którym upłynął termin płatności (w sprawie od końca [...] r.). W tym stanie, wobec faktu, że decyzje wymiarowe w przedmiotowej sprawie wydane zostały w [...] r., zatem w tym roku nie mogło dojść do przerwania biegu przedawnienia, gdyż termin biegu przedawnienia, o którym mowa art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, nie rozpoczął jeszcze swego biegu. Wskazać należy także, że wprawdzie organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie z dniu [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, a więc podjął czynność egzekucyjną, niemniej nie zawiadomił o tym dłużnika zajętej wierzytelności, jak również nie dokonano zajęcia. W tej sytuacji, organ drugiej instancji zasadnie uznał, że wycofane tytuły wykonawcze z dnia [...] r. i podjęte czynności egzekucyjne nie wywołały skutków w przedmiotowej sprawie. Natomiast z dniem 1 styczna 2003r. dokonano nowelizacji przepisów art. 70 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2002 r. nr 169, poz. 1387), wprowadzono z dniem 1 stycznia 2003 r. zapis w art. 70 § 4, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 20 ustawy zmieniającej z 2002 r., do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym nową ustawą, z zastrzeżeniem, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Analizując brzmienie przepisów dotyczących zasad i terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych, obowiązujących tak przed, jak i po nowelizacji przepisów Ordynacji podatkowej, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., należy stwierdzić, że dla podatnika korzystniejsze są przepisy nowe, poprzez wprowadzenie dla przerwania biegu terminu przedawnienia warunku zastosowanie środka egzekucyjnego i powiadomienie o tym podatnika, w miejsce warunku podjęcie pierwszej czynności egzekucyjnej. W tym stanie, w rozpatrywanej sprawie, w wyniku nowelizacji przepisów z dniem [...] r. bieg terminu przedawnienia ulegał przerwaniu wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegł terminu przedawnienia biegnie od nowa od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Taki środek w rozpatrywanej sprawie w dniu [...] r. zastosowano. Ponadto należy wskazać, że nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U, 2005 r. Nr 143, poz.1199), wprowadzono zmianę w art. 70 § 4, polegającą na tym, że po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, a nie w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie w konsekwencji powyższej nowelizacji z dnia 30 czerwca 2005 r., skreślony został § 5 art. 70, w brzmieniu, "Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia". Natomiast stosownie do postanowień art. 21 tej ustawy zmieniającej, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia jej w życie, ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy w brzmieniu nadanym zmieniającą ustawą. Z kolei, zgodnie z art. 25 powyższej ustawy, w sprawach wszczętych i niezakończonych przez organy podatkowe przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy w brzmieniu ustalonym ustawą zmieniającą. W tej sytuacji, stosownie do art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu uwzględniającym nowelizację przepisu dokonaną z dniem 1 stycznia 2003 r. i z dniem 1 września 2005 r. w rozpatrywanej sprawie, bieg terminu przedawnienia mógł zostać przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Ponadto w rozpatrywanym stanie, wobec powyższego brzmienia art. art. 70 § 4 i skreślenia § 5 art. 70 Ordynacji podatkowej, także zastosowanie kolejnego środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia. Nie uzasadniony jest więc zarzut skrzącego odnośnie tej ostatniej kwestii, że zastosowanie kolejnego środka egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia. Jak wynika z akt sprawy, wierzyciel - Urząd Skarbowy w L. - pismami z dnia [...] r. wycofał tytuły wykonawcze z dnia [...] r. i zastąpił je tytułami z dnia [...] r. o numerach [...] - na zaległość podatkową za [...] r. , [...] - na zaległość podatkową za [...] r. i [...] - na zaległość podatkową za [...] r. Następie, w związku z powyższymi tytułami wykonawczymi, zawiadomieniem z dnia [...] r. (nr [...]) o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, Naczelnik Urzędu skarbowego w L. dokonał w dniu [...] r. zajęcia rachunku skarżącego w Banku "B" S.A. [...] w B. O powyższym zajęciu skarżący, wbrew twierdzeniu, został zawiadomiony. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru powyższego zawiadomienia, adresowanego na skarżącego, przez dorosłego domownika dniu [...] r. W tej sytuacji, zasadnie organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, że zgodnie z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok [...] i [...], że nowy termin przedawnienia rozpoczął swój bieg w dniu [...] r. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] r. organ egzekucyjny zastosował kolejny środek egzekucyjny - zajęcie ruchomości w postaci stanowiącego własność skarżącego samochodu osobowego marki [...] z roku [...], na poczet realizacji zaległości podatkowych za lata [...] i [...], o czym skarżący także został powiadomiony (protokół zajęcia ruchomości z dnia [...] r. podpisany przez skarżącego). Zastosowanie tego środka egzekucyjnego spowodowało, że bieg terminu przedawnienia został ponownie przerwany i w odniesieniu do powyższych zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] i [...] rozpoczął swój nowy, pięcioletni bieg w dniu [...] r. Wobec powyższych ustaleń nie trafny jest zarzut skargi naruszenia wskazanych przepisów proceduralnych i materialnych, poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i ustalenie stanu faktycznego, poprzez błędna interpretacje przepisów prawa. W tym, że wobec nieodebrania pojazdu zajętego w dniu [...] r. nie doszło do zastosowania środka egzekucyjnego oraz, że kolejny środek egzekucyjny nie przerywa biegu terminu przedawnienia. W tym stanie faktycznym, trafnie Dyrektora Izby Skarbowej uznał, że egzekwowany obowiązek wynikający z podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok [...] i [...] nie uległ przedawnieniu, bowiem w dniach [...] r. i [...] r. organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne (odpowiednio – zajecie rachunku bankowego dłużnika i zajęcie ruchomości), o czym skarżący został powiadomiony, które przerwały bieg terminów przedawnienia tychże zobowiązań i skutkowały rozpoczęciem nowego biegu terminów przedawnień. Zasadnie organy orzekające odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie z tytułu przedawnienia. Z powołanych względów skarga podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.