III SA/Wr 657/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę. Pismem z dnia 5 czerwca 2006 r. A. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwa: "Transport Drogowy Usługi Transportowe W Zakresie Przewozu Osób A. K.", złożył do Zarządu Dróg i Komunikacji w W. wniosek o przedłużenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na terenie Gminy W. w ramach linii komunikacyjnej Nr [...], trasa: S. – Plac Grunwaldzki – Dworzec Główny PKP. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 czerwca 2006 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Komunikacji w W. poinformował A. K., że postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006 r. (Nr [...]) wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia wnioskodawcy zezwolenia Nr [...] z dnia 24 stycznia 2005 r., na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na terenie Gminy W. na linii Nr [...] (trasa: S. – Plac Grunwaldzki – Dworzec Główny PKP), w związku z tym złożony wniosek zostanie rozpatrzony po zakończeniu tego postępowania. Decyzją z dnia 23 czerwca 2006 r. (Nr [...]), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W., Dyrektor Zarządu Dróg i Komunikacji cofnął A. K. zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Nr [...]. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., decyzją 24 lipca 2006 r. (nr [...]), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzono postępowanie pierwszej instancji, z uwagi na wygaśniecie zezwolenia z powodu upływu okresu, na który było wydane. Rozpatrując wniosek z dnia 5 czerwca 2006 r. o przedłużenie zezwolenia, decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r. (Nr [...]), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W., Dyrektor Zarządu Dróg i Komunikacji odmówił A. K. wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Nr [...], trasa: S. – Plac Grunwaldzki – Dworzec Główny PKP. W uzasadnieniu powołano się na kontrole przeprowadzone w dniach od 18.01.2006 r. do 31.01.2006 r. oraz rekontrole przeprowadzone w dniach 27.04.2006 r. do 3.05.2006 r. na linii komunikacyjnej obsługiwanej przez stronę, które wykazały, że A. K. świadczył usługi przewozowe z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Nr [...] oraz z naruszeniem przepisu art. 18b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 Nr 2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i art. 2 ust. 2 ustawy - Prawo przewozowe. Od decyzji odwołanie wniósł pełnomocnik strony podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 22a ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Rozpatrując odwołanie, na podstawie art. 22a ust. 1 pkt. 2 lit. d w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 2004 poz. 2088 z 2004 r. ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia 27 września 2006 r. ([...]), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w styczniu 2006 r. zostało przeprowadzone postępowanie kontrolne u przewoźnika A. K. w zakresie przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Nr [...]. W ramach tej kontroli zostało skontrolowanych 128 kursów, z których 80 było wykonanych nieprawidłowo. Stwierdzono, że w 32 przypadkach pojazdy z przystanków odjeżdżały z opóźnieniem lub przed czasem, w 5 przypadkach pojazdy nie zatrzymywały się na wyszczególnionych przystankach, w 3 przypadkach wykonano kursy nie ujęte w rozkładzie jazdy, że nie wykonano 16 kursów z rozkładu jazdy. Stwierdzono także braki cenników w 2 pojazdach oraz rozkładów jazdy na 8 przystankach, przy czym przewoźnik nie monitorował i nie uzupełniał brakujących rozkładów jazdy na przystankach, albowiem brak rozkładu na przystanku przy ul. W. występował w dniu 18.01., 20.01., 26.01., 27.01., 28.01.2006 r. a na ul. B. C./P. G. w dniach 19.01., 20.01., 21.01., 23.01., 24.01., 27.01.2006 r. Organ odwoławczy wskazał, że A. K. zapoznał się z wynikami kontroli i pismem z dnia 14.02.2006 r. złożył wyjaśnienia, odnosząc się do części stwierdzonych uchybień - uzasadniając ich wystąpienie, do większości jednak nie ustosunkował się. Część wyjaśnień, które odnosiły się do uchybień spowodowanych śliską nawierzchnią, została uwzględniona, pozostałe, które usprawiedliwiane były brakiem pasażerów na przystankach, nieuwagą kierowcy, potrzebami fizjologicznymi, awariami pojazdów, nie zostały uwzględnione. Organ odwoławczy wskazał, że A. K. został wezwany do usunięcia stwierdzonych uchybień w terminie do 20.02.2006 r., następnie została przeprowadzona rekontrola w dniach 27.04.2006 r. - 3.05.2006 r. w zakresie przestrzegania przez przewoźnika warunków określonych w zezwoleniu. W jej trakcie sprawdzono 41 kursów, z których 19 było wykonanych nieprawidłowo. Po otrzymaniu protokołu z tej kontroli A. K., pismem z dania 16.05.2006 r., złożył wyjaśnienia dotyczące stwierdzonych uchybień w wykonywaniu przewozów osób, odnosiły się one jedynie do części stwierdzonych nieprawidłowości, które również w części zostały uwzględnione. Zdaniem organu odwoławczego, rekontrola wykazała, że A. K. nie usunął uchybień w wykonywaniu przewozów regularnych na linii Nr [...]. Stanowiło to podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia, które jednak nie zostało zakończone wydaniem decyzji o jego cofnięciu, w związku z wygaśnięciem zezwolenia. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z przepisem art. 22a ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy o transporcie drogowym, organ może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku, gdy wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W tej sytuacji, zdanie organu, skoro przedsiębiorca A. K. nie przestrzegał warunków określonych w zezwoleniu nr [...] i wykonywał przewozy na linii komunikacyjnej Nr [...] niezgodnie z nim, konsekwencją była odmowa udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów przez tego przedsiębiorcę na linii Nr [...], a więc na tej linii, gdzie zostały stwierdzone uchybienia w zakresie odstępstw od warunków określonych w zezwoleniu. Dodatkowo Kolegium zauważyło, strona w odwołaniu zupełnie nie odnosi się do stwierdzonych uchybień, co więcej używając stwierdzenia "gdyby przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności okazały się prawdziwe", pośrednio jej uznaje. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem A. K. – reprezentowany przez pełnomocnika - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, o zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, zarzucono naruszenie, przepisów prawa materialnego, a to art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, poprzez błędną jego wykładnię, zakładającą, że odmowa udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym jest uprawniona także w przypadku, gdy wnioskodawca w przeszłości nie przestrzegał warunków określonych w posiadanym zezwoleniu, względnie wykonywał przewozy niezgodnie z jego warunkami. Zdaniem skarżącego, w treści przepisu 22a ustawy o transporcie drogowym brak zwrotu odwołującego się do zdarzeń, dokonanych przez przedsiębiorcę transportowego w czasie przeszłym. Położony jest w nim akcent na fakt posiadania przez tegoż przedsiębiorcę zezwolenia w dacie orzekania w sprawie, sugerujący logicznie, że jego hipotezą objęte jest postępowanie, w którym wnioskodawca ubiega się o zmianę jego warunków i na ten czas poddany jest kontroli zasad ich dotychczasowego przestrzegania. Natomiast logiczna wykładnia przepisów art. 24 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, prowadzi do wniosku, że weryfikacja nowego wniosku o jego wydanie, pod kątem zasad przestrzegania warunków, określonych w uprzednio wydanym zezwoleniu, może być uzależniona jedynie od skutecznego jego cofnięcia. Tymczasem w sprawie, ważność uprzedniego zezwolenia wygasła w dacie 30 czerwca 2006 r. i przed tą datą nie zostało przez organ I instancji w sposób skuteczny cofnięte. W skardze zarzucono także naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 77 § 1 k.p.a., polegające na oparciu końcowego rozstrzygnięcia tej sprawy na niepełnym materiale dowodowym, poddanym niedość wnikliwej merytorycznej ocenie. Zdaniem strony skarżącej, stopień naruszenia warunków zezwolenia może być jednak bardzo różny, co nakłada na organ rozstrzygający w sprawie obowiązek szczegółowego uzasadnienia, z jakich przyczyn uważa on, że odmowa jest zasadna. Organ odwoławczy ograniczył się jedynie do wymienienia uchybień, których w jego mniemaniu miał się dopuścić wnioskodawca, a tymczasem wyniki kolejnych kontroli działalność przedsiębiorstwa skarżącego wykazywały systematyczny spadek tych uchybień. Ponadto z reguły nie były to znaczne odstępstwa od czasu przyjazdu środków transportowych, w stosunku do ustalonego w zatwierdzonym rozkładzie jazdy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem Kolegium, istota przepisu art. 22a ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy o transporcie drogowym, polega na tym, że można odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia w sytuacji nie wykonywania przewozów zgodnie z zezwoleniem posiadanym w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia - tak jak to interpretuje skarżący - ale również z wcześniejszym posiadaniem zezwolenia, które w tej dacie już wygasło. Ponadto podniesiono, że zarówno decyzja organu I instancji jak i Kolegium Odwoławczego zostały oparte o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, który w sposób wyczerpujący został zebrany i w całości rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze, jako organy wyższego stopnia w stosunku do organów decyzyjnych jednostek samorządu terytorialnego, w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Wskazać należy, że sąd uwzględnia stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jako że nie można podzielić podniesionych w niej argumentów i zarzutów. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji, zarówno organ administracyjny pierwszej jak i drugiej instancji wskazał art. 22 a ust.1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Zgodnie z jego postanowieniami (według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji), właściwy organ (w sprawie Prezydent W.), może odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku gdy: wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zdaniem składu orzekającego, organy zasadnie uznały, że odmowa zezwolenia w świetle art. 22a ustawy, może nastąpić na tle oceny zachowania przedsiębiorcy w odniesieniu do zezwolenia, które wygasło w dacie orzekania. Nie trafny jest zarzut skargi, że w art. 22a ustawy o transporcie drogowym położony jest akcent na fakt posiadania przez tegoż przedsiębiorcę zezwolenia w dacie orzekania w sprawie, jako, że jego hipotezą objęte jest postępowanie, w którym wnioskodawca ubiega się o zmianę jego warunków i na ten czas poddany jest kontroli przestrzegania dotychczasowego zezwolenia. Wskazać należy, że przepisy art. 22a ustawy, dotyczą nie tylko zmiany warunków zezwolenia, ale także odmowy udzielenia zezwolenia. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, istotą tego przepisu jest wprowadzenie możliwości ograniczenia wykonywania tych przewozów, przez przewoźników, którzy naruszają zezwolenia, a którym nie zostało ono skutecznie cofnięte w trybie art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, art. 22 a ustawy o transporcie drogowym, uprawnia do odmowy wydania zezwolenia, gdy wnioskodawca nie przestrzegał warunków w posiadanym wcześniej zezwoleniu. Wskazać należy, że w pierwszej kolejności zawsze należy brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, iż A. K., wnioskiem z dnia 5 czerwca 2006 r., powołując się na art. 21 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, wystąpił o przedłużenie zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na terenie Gminy W. w ramach linii komunikacyjnej Nr [...], trasa: S. – Plac Grunwaldzki – Dworzec Główny PKP, udzielonego decyzją z dnia 24 stycznia 2005 r., z datą ważności do 30 czerwca 2006 r. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, po upływie okresu, na który wydano zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4 tej ustawy. Wniosek przedsiębiorcy A. K., winien być więc rozpatrzony jako podanie o przedłużenie posiadanego zezwolenia, a nie wydanie nowego. To uchybienie organów orzekających w sprawie, zdaniem sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż przy rozpatrywaniu przedłużenia zezwolenia występują te same przesłanki, na które powołały się organy orzekające rozpatrując sprawę. I tak, zgodnie z art. 23 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, można odmówić udzielenia zezwolenia, gdy przedsiębiorca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu. Natomiast zgodnie z art. art. 24 ust. 4 ustawy transportowej. Zezwolenie się cofa w razie naruszenia lub zmiana warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu Wskazuje to, że przesłanką odmowy przedłużenia zezwolenia może być okoliczność nie przestrzegania warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonywanie przewozów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Właśnie taką przesłankę przewiduje art. 22a ustawy o transporcie drogowym, na którą powołały się organy administracyjne w przedmiotowej sprawie. Ponadto, dodatkową przesłanką odmowy przedłużenia zezwolenia może być naruszenie lub zmiana warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane. Przedłużenie zezwolenia wiąże się więc z oceną przestrzegania warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu, wykonywania przewozów zgodnie z posiadanym zezwoleniem, oraz warunków na jakich zezwolenie zostało wydane. Sformułowanie przepisu art. 23 pkt 2, art. 24 ust. 4 ustawy transportowej wskazują, że idzie niewątpliwie o zezwolenie, z którego przedsiębiorca wcześniej korzystał i w oparciu o które wykonywał, czy nadal wykonuje przewozy drogowe. Nie jest więc istotne czy to zezwolenie istnieje jeszcze w obrocie prawnym w dacie orzekania w sprawie przedłużenia zezwolenia. W przeciwnym przypadku nastąpiłoby nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji podmiotów ubiegających się o przedłużenie zezwolenia. Na tych, którym zezwolenie nie wygasło, ich oceniano by z punktu widzenia przestrzegania posiadanego zezwolenia. Na tych, w stosunku do których zezwolenie wygasło, ich ocena z punktu przestrzegania zezwolenia byłaby niemożliwa. Tymczasem, jak już wcześniej wskazano, przewidziana w art. 21 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, możliwość przedłużenia zezwolenia, uzależniona jest wyraźnie od okoliczności związanych z wcześniejszym zezwoleniem. Jak wynika z akt sprawy, A. K. jako przedsiębiorca wykonujący regularne przewozy drogowe osób na terenie Gminy W. na linii Nr [...], w oparciu o zezwolenie Nr [...], wystąpił o przedłużenie zezwolenia na wykonywanie tych samych przewozów na tej samej linii. Tym samych możliwość przedłużenia wnioskodawcy zezwolenia - zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym - uzależniona była od oceny przestrzegania warunków określonych we wcześniejszym zezwoleniu, od oceny wykonywania przewozów zgodnie z zezwoleniem Nr [...], a także od oceny spełniania warunków na jakich zezwolenie to zostało wydane. Wydane przedsiębiorcy A. K. zezwolenie Nr [...] z dnia 24 stycznia 2004 r. dotyczyło przewozów regularnych. Według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania powyższej decyzji, zgodnie z definicją ustawową (art. 4 pkt 7), określenie "przewóz regularny" oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ustawy o transporcie drogowym. Niewątpliwie więc przewóz osób wykonywany przez stronę skarżącą na podstawie przedmiotowego zezwolenia odpowiadać powinien warunkom wskazanym w ww. pkt a-c oraz warunkom określonym w zezwoleniu (pkt d). Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się m.in.: proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy (pkt 1), schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami (pkt 2) oraz wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy (pkt 6). Ponadto zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów, 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. W myśl art. 20 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia określa minister właściwy do spraw transportu. Na podstawie tego upoważnienia Minister Infrastruktury rozporządzeniem z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów zezwoleń (...) (Dz. U. Nr 144, poz. 1859) określił m.in. wzór zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób (zał. nr 1 do rozporządzenia). W objaśnieniach zawartych na tym urzędowym formularzu zezwolenia stwierdza się, że "zezwolenie jest ważne z obowiązującym rozkładem jazdy". Wskazać należy dodatkowo, z dniem 21 października 2005 r. do ustawy o transporcie drogowym dodano art. 20 ust. 1a stanowiący, że załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy. Ponadto dodano art. 18b, stanowiący, że przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych; cennik opłat został podany do publicznej wiadomości w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób. Uwzględniając taki stan prawny należy więc stwierdzić, że wykonywanie przewozów regularnych osób niezgodnie z rozkładem jazdy stanowi naruszenie warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Natomiast, wykonywanie tych przewozów bez cennika w pojazdach, oraz bez rozkładu jazdy na przystankach, stanowi naruszenie warunków na jakich zezwolenie jest wydawane. Te sytuacje stanowią natomiast okoliczności odmowy przedłużenia zezwolenia, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, a do których odsyła art. 21 ust. 3 ustawy, przewidujący przedłużenie zezwolenia. Odnosząc się w związku z tym do okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organy obu instancji uprawnione były do stwierdzenia, że strona skarżąca wykonywała przewozy w styczniu 2006 r. i na przełomie kwietnia – maja 2006 r. niezgodnie z rozkładem jazdy i niezgodnie z warunkami wykonywania zezwolenia. Ustalenia takie oparte są na wynikach przeprowadzonej w terenie kontroli w dniach od 16 stycznia 2006 r. do 31 stycznia 2006 r. i rekontroli w dniach od 27 kwietnia 2006 r. do 3 maja 2005 r. działalności transportowej A. K., wykonywanej na podstawie zezwolenia Nr [...]. Te czynności kontrolne dokonywane były przez upoważnionych pracowników Zarządu Dróg i Komunikacji w W., w oparciu o postanowienie Prezydenta Miasta W. nr [...] r. z dnia 3 stycznia 2006 r. i Nr [...] z dnia 13 kwietnia 2006 r. Wyniki tych kontroli zostały utrwalone w protokołach podpisanych przez kontrolujących i kierowców pojazdów. A. K. zapoznał się z wynikami kontroli i pismem z dnia 14.02.2006 r. złożył wyjaśnienia, odnosząc się do części stwierdzonych uchybień i uzasadniając ich wystąpienie, do większości nie ustosunkowując się. A. K. zapoznał się także z wynikami rekontroli, pismem z dnia 16.05.2006 r. złożył wyjaśnienia dotyczące stwierdzonych uchybień w wykonywaniu przewozów osób odnosząc się do części stwierdzonych uchybień, które również w części zostały uwzględnione przez organ. Powyższe dowody w sposób przekonujący potwierdzają prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. W trakcie kontroli zostało skontrolowanych 128 kursów, z których 80 było wykonanych nieprawidłowo. Stwierdzono w jej wyniku, że w 32 przypadkach pojazdy z przystanków odjeżdżały z opóźnieniem lub przed czasem, że w 5 przypadkach pojazdy nie zatrzymywały się na wyszczególnionych przystankach, a w 3 przypadkach wykonano kursy nie ujęte w rozkładzie jazdy, że nie wykonano 16 kursów z rozkładu jazdy. Stwierdzono także braki cenników w 2 pojazdach oraz rozkładów jazdy na 8 przystankach. W trakcie natomiast rekontroli sprawdzono 41 kursów, z których 19 było wykonanych nieprawidłowo. Ponownie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie stosowania rozkładu jazdy, oraz brak rozkładów jazdy na niektórych przystankach. Wykazała ta kontrola, że A. K. nie usunął uchybień w wykonywaniu przewozów regularnych na linii Nr [...] stwierdzonych wcześniej, mimo takiego wezwania. W świetle powyższych ustaleń nie sposób uznać za wiarygodną argumentację skarżącego, że organy administracyjne oparły rozstrzygniecie na niepełnym materiale dowodowym, a tym samym uznać za zasadny zarzut o naruszeniu art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zasługuje tym samym na uwzględnienie zarzut skargi nie spełnienia wymogu nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, poprzez ograniczenie się organu jedynie do wykazania stwierdzonych uchybień, a nie wzięcia pod uwagę ich systematycznego spadku. Spadek stwierdzonych uchybień został zauważony przez organ odwoławczy, co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji. Niemniej tego typu sytuacja nie oznacza, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odmowę przedłużenia zezwolenia przewozowego. Jak już zostało wskazane wcześniej, zezwolenie przedłuża się, o ile nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Wystąpienie tych zdarzeń zostało natomiast przez organ wskazane i opisane. Strona skarżąca nie neguje ich wystąpienia. Wskazać należy ponadto, że mimo poinformowania o wystąpieniu nieprawidłowości w przewozach osób, skarżący przedsiębiorca nie usunął ich w wyznaczonym terminie. Tym samym uznać należy, jak trafnie podniósł to organ w odpowiedzi na skargę, że decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji została oparta o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, który w sposób wyczerpujący został zebrany i w całości rozpatrzony i uzasadniał rozstrzygniecie. W tym stanie faktycznym i prawnym, zdaniem Sądu, zasadnie organy administracyjne uznały, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Wskazuje to, że wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 21 ust. 3. ustawy o transporcie drogowym, dotyczące: naruszenia warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane; nie przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu. W konsekwencji zasadne stało się odmówienie stronie skarżącej przedłużenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularny osób na terenie Miasta W. na linii Nr [...]. Ponieważ wszczęte skargą A. K. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organom administracyjnym zarzutu naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 tej ustawy – należało orzec, jak w sentencji wyroku.