III SA/Wr 660/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2006 r. - w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem nadanym w dniu [...] I. M. wniósł skargę na opisaną w osnowie decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. Jednocześnie ze skargą strona wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że organ celny nieprawidłowo doręczył zaskarżoną decyzję, bowiem nie bezpośrednio jemu, tylko osobie z rodziny, która według wnioskodawcy nie była upoważniona do odbioru korespondencji. Dodatkowo skarżący podniósł, że w dniu wydania decyzji przebywał poza granicami Polski i dopiero po powrocie, w dniu 24 października 2008 r., mógł zapoznać się z treścią decyzji. W związku z faktem, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem, wniesienie skargi stało się konieczne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, odnośnie do wniosku skarżącego, wniósł o jego nieuwzględnienie. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom wniosku przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję skarżący odebrał osobiście, potwierdzając podpisem, w dniu 19 września 2008 r. Dodatkowo, jak podniosła strona, przesyłka te doręczona została w placówce pocztowej, nie zaś w miejscu zamieszkania skarżącego, o czym świadczy adnotacja, że list był awizowany w dniu 15 września 2008 r. W związku z tym, organ wniósł o odmowę przywrócenia terminu i odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w Sygn. akt III SA/Wr 660/08 komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu Konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Starościak "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, Warszawa 1980, s. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ocena okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w tym uchybieniu, dokonana w rozpoznawanej sprawie, nie uzasadnia przyjęcia, że niedotrzymanie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez winy strony. Przede wszystkim godzi się podkreślić, że jak trafnie podkreślił Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę, wbrew twierdzeniom wniosku, skarżący osobiście odebrał przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję. Świadczy o tym czytelny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, złożony tym samym charakterem pisma, którym złożono podpis na odwołaniu czy skardze. Dodatkowo należy zgodzić się z organem administracji, że fakt, iż przesyłka była awizowana, oznacza, że skarżący dokonał jej odbioru w placówce pocztowej, przy czym musiał się wykazać dowodem tożsamości, aby przesyłkę o charakterze poleconym odebrać. Dokonał tego w dniu 19 września 2008 r. Wskazać również należy, że wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił długiego czasu pobytu poza granicami Polski w czasie kiedy biegł Sygn. akt III SA/Wr 660/08 termin do wniesienia skargi. Strona nie podała nawet powodu wyjazdu, tym bardziej nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na poparcie takiej tezy (bilety, rachunki za nocleg, dowody potwierdzające dokonanie opłat za przejazd). Zdaniem Sądu, przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczności nie zostały przez skarżącego uprawdopodobnione , a ponieważ wnioskodawca nie wykazał, iż bez swojej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, zatem, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.