III SA/Wr 662/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi R.I., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] 2014 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z [...] 2014 r., Nr [...], postanawia: odmówić wstrzymania wykonania pierwszoinstancyjnej decyzji. Pismem z [...] sierpnia 2014 r., uzupełnionym [...] sierpnia 2014 r., R.I. (zwany dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, w której organ ten utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z dnia [...] 2014 r., Nr [...], wydana w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności (w kwocie [...]), z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego w latach 2010-2012. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona wskazała, że realizacja kwestionowanego rozstrzygnięcia spowoduje powstanie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, polegających na utrudnieniu w prowadzeniu bieżącej działalności gospodarczej oraz stratach finansowych, skutkujących koniecznością jej zakończenia. Skarżący podkreślił, że po wykonaniu decyzji organu pierwszej instancji, utraci źródło utrzymania, co doprowadzi do powstania po jego stronie stanu niewypłacalności mającego wpływ również na podmioty, z którymi łączą skarżącego stosunki gospodarcze. Wnioskodawca podał również, że dwie płatności zostały wypłacone na rzecz jego poprzednika prawnego i nie miał on wpływu na sposób i fakt ich wydatkowania. Również organ, podczas kontroli przeprowadzonych w poprzednich latach na działkach objętych programem, nie miał zastrzeżeń do sposobu wydatkowania przyznanych płatności rolnośrodowiskowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wyrównany przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniawszy powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., II FSK 502/09 i z 11 maja 2011 r., I FZ 88/ 11). Odnosząc poczynione rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na brak należytego uzasadnienia wniosku świadczącego o szczególnej sytuacji skarżącego, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący – poza powołaniem się na ewentualny wpływ, jaki będzie miała realizacja świadczenia na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą – nie przedłożył żadnej dokumentacji, która świadczyłaby o jego realnym położeniu. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, jaka jest aktualna sytuacja majątkowa skarżącego oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, możliwe byłoby rozważenie, czy wykonanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego w G. w istocie będzie prowadziło do powstania po stronie wnioskodawcy znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Brak inicjatywy ze strony skarżącego uniemożliwił sądowi merytoryczne rozpoznanie wniosku i zweryfikowanie przedstawionej sytuacji majątkowej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.