III SA/Wr 664/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A SA we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Określenie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], które po rozpatrzeniu odwołania A SA we W. z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. Spółka A w dniu 13.08.2008 r. złożyła korekty deklaracji podatku od nieruchomości za 2005 - 2008 rok i wyjaśnienie z dnia 2.10.2008 r., w którym podała, że korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005 r. wynika ze zmniejszenia podstawy opodatkowania budowli o wartość linii telekomunikacyjnych w postaci kabli miedzianych i światłowodowych instalowanych w kanalizacjach. W ocenie strony linie te nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wójt Gminy nie podzielił stanowiska Spółki i decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. określił jej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 11.102 zł. W uzasadnieniu powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opatach lokalnych oraz Prawa budowlanego stwierdził, że budowla sieciowa, jaką jest sieć telekomunikacyjna, składa się z nie tylko z tylko z samej konstrukcji budowlanej (kanalizacja budowlana), ale również z tego, co się w niej lub poza nią znajduje, o ile te elementy są związane prowadzoną działalnością telekomunikacyjną, stanowiąc integralną całość techniczno -użytkową. Wobec tego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega całość techniczno-użytkowa w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych wraz z kanalizacją techniczną, gdyż spełnia to kryterium budowli w rozumieniu ustawy podatkowej, jest w posiadaniu spółki i związane jest z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i stwierdzenie nadpłaty, zarzucając naruszenie: * art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) zwanej dalej u.p.i o.I., w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (D. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że linia telekomunikacyjna jest budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, * art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "O.p"., poprzez naruszenie zasady legalności, poprzez wydanie decyzji w oparciu o akty prawne nie będące źródłem prawa, - art. 121 O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów do organów podatkowych, - art. 122 O.p. poprzez nie ustalenie stanu faktycznego, -art. 124 O. p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku odniesienia się do argumentacji podatnika, * art. 197 § 1 w związku z art. 180 § 1 O. p. i w związku z nim ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wobec uznania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do powołania biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie prawa budowlanego oraz nie powołanie jako dowodu w sprawie opinii ekspertów w zakresie wykładni prawa i prawa budowlanego, * art. 210 § 4 - poprzez niewłaściwie sporządzone uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W uzasadnieniu wskazało, że z przepisów art. 3 pkt 1 lit. b) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynika, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a do budowli zalicza się także sieci techniczne. Ponieważ ustawa, o podatkach i opłatach lokalnych, w art. 1a ust. 1 pkt 2, za budowlę uważa obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, to pojecie to obejmuje również sieci techniczne stanowiące całość techniczno-użytkową, a zatem wchodzące w jej skład elementy potrzebne do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Z tego powodu nie jest trafne zapatrywanie, że jedynie kanalizacja kablowa, bez umieszczonych w niej kabli stanowi budowlę, będącą przedmiotem opodatkowania. Gdy zaś chodzi o kwestię trwałego związania kabli z gruntem, to Prawo budowlane wymóg w tym zakresie odnosi jedynie do budynków, a niezależnie od tego kanalizacja kablowa jest trwałe z gruntem związana, natomiast usytuowane w jej wnętrzu kable są z nią funkcjonalnie związane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona wnosząc o uchylenie decyzji, zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 197 § 1 i art. 210 § § 4 O.p. W uzasadnieniu przytoczyła argumentację podniesioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej. Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.io.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa podatkowa zawiera definicję pojęcia budowla odwołującą się do przepisów prawa budowlanego. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.i o.I. stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy -Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym sieci techniczne. Termin urządzenie budowlane należy natomiast rozumieć, jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, m. in. urządzenie instalacyjne (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W świetle przytoczonych regulacji Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, że definicja budowli, zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l obejmuje m.in. sieć techniczną, którą niewątpliwie jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, obejmująca całokształt urządzeń technicznych służących doprowadzeniu sygnału telekomunikacyjnego do końcowego odbiorcy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8.07.2008 r., sygn. akt I SA/Łd 139/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.08.2008 r., Sygn. akt I SA/Po 517/08, a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2.04.2008 r., sygn. akt I SA/Sz 740/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15.04.2009 r., sygn. akt 1264/08). W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to przewody, punkty wzmacniające sygnał (...) oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnału, który ostatecznie trafi do przyłączy poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, że przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, której zadaniem jest dostarczanie sygnału telekomunikacyjnego, niezależnie od jej technicznej budowy. Bez znaczenia pozostaje natomiast, w jaki sposób instalacja kablowa połączona jest z kanalizacja kablową, skoro faktycznie wszystkie te elementy, jako całość techniczno-użytkowa służą jednemu celowi - sprawnemu przekazywaniu sygnału. Tym samym Sąd nie podziela poglądu strony, że zarówno kanalizacja kablowa, jak i biegnące w niej kable należy kwalifikować osobno z punktu widzenia objęcia ich przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pogląd Sądu w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w szeregu innych orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok z 19 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 58/09, z 4 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1439/08, z 17 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 901/08, z 10 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1533/08). Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, iż w sprawie brak jest podstaw do odwoływania się do treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) Rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy do ustawy - Prawo budowlane, wydany wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Rozporządzenie to nie może tym samym stanowić podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości. Zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l. należy, w przekonaniu Sądu, interpretować ściśle. Przepis ten odsyła do regulacji przepisów prawa budowlanego tylko w celu ustalenia, czy mamy do-czynienia z obiektem budowlanym. Samo porównanie definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że -znaczenie terminu -"budowla" w ustawie podatkowej ma szerszy zasięg, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. Nie można więc uznać, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u. u.p.io.l odsyła do szeroko rozumianych przepisów prawa budowlanego. Charakter odesłania wskazuje, że w sprawach podatku od nieruchomości przepisy prawa budowlanego mają ograniczone zastosowanie, które ogranicza się do definicji obiektu i urządzenia budowlanego, zawartych w przepisach art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego. Powyższe stanowiska znajdują odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z dnia 27.01.2006 r. sygn. akt FSK 2316/04), który uznał, że przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.io.l w związku z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego są wystarczające dla wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, oraz że nie ma podstaw ani potrzeby, aby odwoływać się do innych przepisów, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 u.p.io.l nie stwarza tego rodzaju podstawy. Jako bezpodstawne należało ocenić zarzuty skargi dotyczące uchybień w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu wydania opinii, w jakiej części sieć telekomunikacyjna stanowi budowle podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższa kwestia stanowi bowiem zagadnienie prawne, podlegające rozstrzygnięciu przez organ na podstawie powołanych przepisów i to organ jest obowiązany samodzielnie dokonać w świetle tych regulacji prawnych, czy i w jakim zakresie (więc także w - w odniesieniu do których elementów) linie kablowe będące własnością Spółki mogły być uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast wartość przyjętą, jako podstawę opodatkowania organy podatkowe ustaliły na podstawie informacji dostarczonych przez samą Spółkę, Wartości wynikające z przedłożonej przez stronę dokumentacji w pełni odpowiadały wartościom zadeklarowanym przez Spółkę w pierwotnej deklaracji podatku od nieruchomości. Nadto w niniejszej sytuacji nie sposób odmówić organom podatkowym prawa do samodzielnych ustaleń, przy czym kwestia powołania biegłego mieści się w ramach ich swobodnego uznania, a analiza stanu faktycznego w świetle przepisów zdaniem Sądu nie powoduje konieczności posiadania wiadomości specjalnych. Opinia, na którą powołuje się strona i o której w uzasadnieniu wspominają organy jest znana sądowi z urzędu z innych rozpatrywanych spraw. Kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 4 O.p. należy uznać za- chybiony, ponieważ decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego, zawierają rzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy. W decyzjach wskazano podstawy prawne rozstrzygnięcia i wyjaśniono przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły Zastosowanie w sprawie. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i jej poprzedzającej, spełniają wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. Z tychże względów zarzuty strony odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe, art. 121, 122, 124, 187 § 1, 197 § 1 210 § 4 ustawy O.p. oraz przepisów ustawy 1a ust. 1 pkt2 u.p.io.l nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.