III SA/Wr 667/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 września 2020 r., nr 470000/71/472648/2020/RDZ-ODW-ZPWWO, w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za maj 2020 r. postanawia: umorzyć postępowanie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 12 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego Z. B. został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z dnia 15 września 2020 r. przez podpisanie skargi. Ponadto pełnomocnik został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) pod rygorem pominięcia czynności dokonanych w sprawie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 51 akt) wezwanie zostało skutecznie doręczone 13 grudnia 2021 r. Zakreślony termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie. Pismem z 17 grudnia 2020 r. skarżący cofnął skargę z uwagi na to, że zaskarżona decyzja została uchylona w całości. Skarżący wskazał, że decyzją organu z 21 października 2020 r., 470000/71/516834/2020/RDZ-ODW-ZPWWO, został zwolniony z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. w wysokości 1431,48 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji.