III SA/Wr 668/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca, prowadząca Niepubliczne Przedszkole nr [...] "[...]", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2017 r., którą uchylono decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie zwrotu części dotacji udzielonej w 2014 r. na prowadzenie powyższego przedszkola, jako pobranej nienależnie, w kwocie [...] zł oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w kwocie [...] zł, wraz z odsetkami za zwłokę, i określono kwotę dotacji pobraną w nadmiernej wysokości, w innej kwocie tj. [...] zł i orzeczono o obowiązku jej zwrotu, w wysokości [...] zł, wraz z odsetkami do budżetu Gminy C.. W zaskarżonej decyzji Kolegium określiło także kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w łącznej wysokości [...] zł i orzekło o obowiązku jej zwrotu wraz z odsetkami do budżetu Gminy C. oraz określając jednocześnie termin naliczania odsetek od poszczególnych części dotacji. W niniejszej skardze strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż wyegzekwowanie orzeczonej kwoty wraz z odsetkami spowoduje po jej stronie znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki finansowe. Skarżąca podała, że zwrot określonej kwoty wraz z odsetkami może spowodować zagrożenie dla jakości prowadzonej działalności oświatowej skutkujące koniecznością znacznego obniżenia standardu prowadzonego przedszkola. Nadto skarżąca wskazała, iż w zaskarżonej decyzji doszło do pomyłki i zawyżenia kwoty podlegającej zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369, dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a. ). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubli.). Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W rozpoznawanej sprawie wprawdzie mamy do czynienia ze świadczeniem pieniężnym, z natury rzeczy przecież odwracalnym, jednakże należy mieć na względzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody w postaci negatywnych dla wnioskodawcy skutków finansowych. Wobec powyższego nie można wykluczyć wysokiego prawdopodobieństwa spowodowania destabilizacji finansowej po stronie skarżącej związanej z koniecznością zwrotu dotacji w wysokości 17 109,10 zł, która to kwota może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza te związane z przymusowym wykonaniem świadczenia w postępowaniu egzekucyjnym. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie został uwzględniony. Należy jednocześnie zastrzec, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia co do meritum sprawy. Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.