III SA/Wr 669/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. Decyzją opisaną w sentencji niniejszego wyroku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego samego organu z dnia [...] lutego 2012 r. (znak [...]), w której odmówiono wnioskodawczyni umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za wrzesień 2011 r. Jako podstawę prawną takiego załatwienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu organ ubezpieczeniowy wskazał przepisy: art. 83b ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej – skrótowo – "u.s.u.s.") w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. W chaotycznej skardze do tutejszego Sądu zainteresowana powołała okoliczności tyczące jej stanu zdrowia (stara się o rentę), twierdząc że ZUS zna jej sytuację i że od 2009 r. do [...] kwietnia 2011 r. przebywała na zwolnieniach lekarskich. Ma też potwierdzenie, że chorowała [...] września 2011 r. W odpowiedzi, strona przeciwna podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wcześniej opisana decyzja ZUS z dnia [...] lutego 2012 r. (znak [...]) – zawierająca prawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia i terminach, w jakich środki te należy wykorzystać – została doręczona skarżącej w dniu [...] lutego 2012 r. (zwrotne poświadczenie odbioru – k. 87 akt administracyjnych). Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał zatem z końcem dnia [...] lutego 2012 r. (wtorek). Tymczasem wniosek, o którym mowa, został nadany w placówce pocztowej dopiero nazajutrz ([...] lutego 2012 r.). W piśmie wyjaśniającym przyczyny opóźnienia (z dnia [...] czerwca 2013 r.) wywodzono, iż zwłoka była spowodowana przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Dołączone do ostatnio wymienionego pisma kserokopie zwolnień lekarskich opiewały na następujące okresy: od [...] marca do [...] kwietnia 2011 r.; od [...] maja do [...] maja 2011 r. oraz od [...] kwietnia do [...] maja 2013 r. Mocnego podkreślenia wymaga, że przedstawione realia w pełni uzasadniały odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaległości ubezpieczeniowych, których umorzenia żądała skarżąca. Podstawowy wymóg, który musi spełnić podmiot ubiegający się o przywrócenie terminu, stanowi uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy tego podmiotu, a więc bez dopuszczenia się nawet najmniejszej niestaranności. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanym przypadku. Skarżąca wykazała co prawda, iż korzystała ze zwolnień lekarskich, ale te dotyczyły okresów nawet nie zbliżonych wado dnia, w którym upływał termin do złożenia wniosku o ponownej rozpatrzenie jej sprawy. Termin ten upływał wszak z końcem dnia [...] lutego 2011 r., natomiast najbliższe tego dnia, przedłożone zwolnienie lekarskie opiewało na okres od [...] marca do [...] kwietnia 2011 r., a więc późniejszy o ponad miesiąc (pozostałe kopie zwolnień tyczyły jeszcze późniejszych okresów). W ocenie składu orzekającego, nie można również próbować "uprawdopodobniać" rzekomego braku winy w uchybieniu terminu powoływaniem się na ogólnie zły stan zdrowia. Przyjęcie choć raz za zasadne tłumaczenie tego rodzaju, bez skonkretyzowania okresu, w którym zachodziła rzeczywista potrzeba korzystania ze zwolnień lekarskich ze względu na zły stan zdrowia, spowodowałoby konieczność uwzględniania takiego samego usprawiedliwienia zawsze, a to oznaczałoby w istocie, że to wyłącznie w gestii samego zainteresowany podmiotu, bez żadnych ograniczeń czasowych, leży decyzja o tym, kiedy złożyć środek zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie opóźnienie nie było co prawda znaczne (jednodniowe), ale okoliczność ta pozostaje również bez wpływu na końcowy wynik. Z momentem bezskutecznego upływu ustawowego terminu przewidzianego na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – co nastąpiło z końcem dnia [...] lutego 2012 r. – decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiająca umorzenia zaległości skarżącej w składkach ubezpieczeniowych uzyskała walor rozstrzygnięcia ostatecznego, co w konsekwencji uniemożliwia Zakładowi ponowne rozpatrywanie tej sprawy. W świetle postanowienia art. 83b ust. 1 u.s.u.s., organ zastosował również właściwą formę dla odmowy przywrócenia terminu (decyzja, a nie postanowienie). Wobec zgodności skontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia z wszystkimi wymienionymi przepisami, skargę należało oddalić, stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).