III SA/Wr 669/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. reprezentowanego przez kuratora adwokat A. R. N. przy udziale uczestnika postępowania I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) maja 2021 r., nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zapłaty solidarnie kosztów związanych z usunieciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości oraz zniszczeniem pojazdu stanowiącego własność Powiatu P. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) maja 2021 r., nr (...). Pismem z 19 lipca 2021 r. K. R. reprezentowany przez kuratora adwokat A.R. N. (dalej również: strona skarżąca, wnioskodawca), wniósł skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) maja 2021 r., nr (...). Wraz ze skargą strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 2 pkt 1). Z kolei po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (§ 3). Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienia, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W dalszej kolejności należy zauważyć, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08). Sąd przy tym w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Innymi słowy, obowiązkiem sądu nie jest domniemywanie intencji strony, ani orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie, a także uprawdopodobnienie składanego wniosku (postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt I OZ 574/18). Podkreślić przy tym należy, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być uznany za brak formalny wniosku i nie obliguje Sądu do wezwania strony, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., o jego uzupełnienie. Uzasadnienie wniosku nie jest elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem niedostateczne uzasadnienie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt III FZ 379/22). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że sformułowany przez stronę skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Skarżący przedstawił jedynie uzasadnienie wniesionych zarzutów skargi. Nie zostały przytoczone na jego uzasadnienie jakiekolwiek okoliczności, w tym te o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym strona skarżąca nie uprawdopodobniła, a tym bardziej nie wykazała w jakikolwiek sposób, by w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz by niewstrzymanie wykonania decyzji prowadziło do dalszego takiego niebezpieczeństwa. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek skutecznego wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń, które będą przemawiać za wstrzymaniem wykonania aktu, co potwierdza ugruntowany w orzecznictwie pogląd. Z kolei brak jakiegokolwiek uprawdopodobnienia przez stronę skarżącą niebezpieczeństwa wyrządzenia - w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie pozwala Sądowi na uwzględnienie wniosku. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.