III SA/Wr 67/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia NSA, Maciej Guziński (sprawozdawca), Anna Moskała, , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę. W dniu [...] r. P. P. (zwany dalej skarżącym) wniósł o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007. Wniosek producenta obejmował pakiet "Utrzymanie łąk ekstensywnych" realizowany jako wariant "Półnaturalne łąki dwukośne" (POlb) na powierzchni 11,95 ha, oraz pakiet "Rolnictwo ekologiczne" realizowany w ramach wariantów: trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności (S02b02) na obszarze 26,83 ha, oraz uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności (S02d01) na powierzchni 69,87 ha. Dodatkowo strona zawnioskowała o zwiększenie płatności z tytułu realizacji pakietu "rolnictwo ekologiczne" ze zbilansowaną produkcją roślinną i zwierzęcą. W dniach [...] r. i [...] r. oraz [...] r. a także [...] r. i [...] r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzone zostały kontrole na miejscu. W protokołach z tych kontroli, w szczególności protokole z czynności kontrolnych nr [...] (znak sprawy kontroli [...]), dotyczącym realizacji zobowiązań wynikających z planu rolnośrodowiskowego, wykazano następujące nieprawidłowości: Na działce rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr [...] wykazano, że zadeklarowana powierzchnia działki użytkowana rolniczo ([...] ha) jest zgodna z powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Rodzaj uprawy deklarowany przez producenta nie jest zgodny ze stanem faktycznym. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę na omawianej działce rolnej stwierdzili ugór i zastosowali kod pokontrolny (DR3) wskazujący, iż na całej działce rolnej ([...] ha) stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Ponadto, odnośnie tej samej działki rolnej A inspektorzy terenowi zastosowali również kod informacyjny niemający wpływu na płatność (DR25), który wskazuje, że działka rolna położona jest w kompleksie działek rolnych pokrytych jednolitą uprawą i nie ma możliwości identyfikacji jej granic. Na działce rolnej B położonej na działce ewidencyjnej nr [...] producent zadeklarował powierzchnię działki użytkowaną rolniczo ([...] ha), na której uprawia porzeczkę czarną. Podczas kontroli na miejscu inspektorzy terenowi zmierzyli powierzchnię działki rolnej [...] ha, w związku z czym zastosowali kod pokontrolny DR13- wskazujący, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę stwierdzili, że działka jest odłogowana i nie jest na niej prowadzona działalność rolnicza (kod błędu DR18). Na działce rolnej C położonej na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono, że zadeklarowana uprawa nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Inspektorzy stwierdzili na omawianej działce rolnej ugór i zastosowali kod pokontrolny (DR3) wskazujący, iż na całej działce rolnej ([...] ha) stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Do działki zastosowano również kod pokontrolny (DR25) mówiący o tym, że działka rolna położona jest w kompleksie działek rolnych pokrytych jednolitą uprawą bez możliwości identyfikacji jej granic. Na działce rolnej D położonej na działce ewidencyjnej nr [...] wykazano, że zadeklarowana powierzchnia działki użytkowana rolniczo ([...] ha) oraz roślina uprawiana w plonie głównym nie jest zgodna z uprawą stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Inspektorzy terenowi zmierzyli powierzchnię [...] ha, w związku z czym zastosowali kod pokontrolny DR13. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę stwierdzili, że rodzaj rolniczego użytkowania na w/w działce (ugór) nie kwalifikuje się do płatności rolnośrodowiskowej (kod nieprawidłowości DR3). Na działce rolnej E położonej na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono, że powierzchnia zadeklarowana przez producenta na powierzchni [...] ha jest zgodna ze stanem faktycznym. Na w/w działce inspektorzy terenowi stwierdzili taką samą uprawę na powierzchni [...] ha. Do działki rolnej E zastosowali jednak kod informacyjny nie mający wpływu na płatność (DR25), który wskazuje, że działka rolna położona jest w kompleksie działek rolnych pokrytych jednolitą uprawą i nie ma możliwości identyfikacji jej granic. Na działce rolnej F położonej na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono, że powierzchnia uprawy zadeklarowana przez producenta na powierzchni [...] ha jest zgodna ze stanem faktycznym. Na w/w działce inspektorzy terenowi stwierdzili taką samą uprawę na powierzchni [...] ha. Do działki rolnej F zastosowali jednak kod informacyjny nie mający wpływu na płatność (DR25), który wskazuje, że działka rolna położona jest w kompleksie działek rolnych pokrytych jednolitą uprawą i nie ma możliwości identyfikacji jej granic. Na działce rolnej G położonej na działce ewidencyjnej nr [...] wykazano, że zadeklarowana przez producenta powierzchnia działki użytkowana rolniczo ([...] ha) oraz roślina uprawiana w plonie głównym nie jest zgodna z uprawą stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Inspektorzy terenowi zmierzyli powierzchnię [...] ha, w związku z czym zastosowali kod pokontrolny DR13 - wskazujący, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę stwierdzili, że rodzaj rolniczego użytkowania na w/w działce (ugór) nie kwalifikuje się do płatności rolnośrodowiskowej (kod nieprawidłowości DR3). W wyniku kolejnych kontroli na miejscu przeprowadzonych w ramach wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007, inspektorzy terenowi potwierdzili zgodność powierzchni ([...] ha) i rodzaju uprawy (łąka trwała) w ramach pakietu utrzymywanie łąk ekstensywnych (POI) wariant półnaturalne łąki dwukośne (POlb) z danymi deklarowanymi przez producenta. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, decyzją z dnia [...] r. nr [...] o przyznał skrzącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej kwocie, naliczając płatność dla pakietu rolnictwo ekologiczne wariant trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności do powierzchni deklarowanej przez producenta, tj. [...] ha, w wysokości [...] zł. Rozstrzygniecie to zostało uchylone w całości decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] r. (Nr [...]), z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. To ostatnie (drugoinstancyjne) rozstrzygnięcie zostało z kolei uchylone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia [...] r. ([...]), wydanym po rozpoznaniu skargi zainteresowanego. W II punkcie orzeczenia Sąd zastrzegł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się tamtego wyroku. Orzeczenie sądowe, o którym mowa, uprawomocniło się, bowiem żadna ze stron nie wywiodła skargi kasacyjnej. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. ponownie przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na 2007 r., tym razem w wysokości [...] zł (decyzja Nr [...]). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy (decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] r., Nr [...]). Rozpatrując skargę na powyższa decyzję, wyrokiem z dnia [...] r. ([...]), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że opisane decyzje wydane zostały przez organy rolne, pomimo istnienia w obrocie prawnym wcześniejszej decyzji organu pierwszej instancji w tej sprawie z dnia [...] r., Nr [...] i nie rozpatrzonego dowołania. Rozpatrując to dowołanie, Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., zaskarżona decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu POI - utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant POlb - półnaturalne łąki dwukośne i przyznał skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu POI - utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant POlb - półnaturalne łąki dwukośne w wysokości [...] zł, (słownie: dziesięć tysięcy pięćset szesnaście zł), w tym środki budżetu Unii Europejskiej [...] zł, środki krajowe [...] zł, (kod [...], krajowa pozycja budżetowa [...]) za rok 2007. Jednocześnie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy pozostałą część decyzji I instancji przyznającej stronie płatność do powierzchni [...] ha w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne" - wariant trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności (S02b02) w kwocie [...] zł oraz w części odmawiającej stronie płatność do powierzchni [...] ha w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne" - wariant uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności (S02d01). Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, w dalszej części uzasadnienia Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. przestawił stan prawny w sprawie.Wskazał w tym zakresie, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizowania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich opracowanego na lata 2004-2006 jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku Nr 174, poz. 1809 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. podniósł, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie, jedynie w zakresie odnoszącym się do płatności za pakiet POI. Ponieważ wysokość przyznanej płatności dla wariantu S01b02 jest zgodna z deklaracją producenta, a Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. rozstrzygając niniejszą sprawę nie stwierdził nieprawidłowości w tym zakresie, odstąpił od szczegółowego odniesienia się do tego zagadnienia. Odnośnie natomiast odmowy przyznania płatności, organ odwoławczy podniósł, że jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, kontrola na miejscu gruntów rolnych skarżącego, wykazała nieprawidłowości co do zadeklarowanych na nich powierzchni i typów użytkowania, zgłoszonych przez tego producenta rolnego do otrzymywania płatności rolnośrodowiskowych. W związku z przeprowadzoną w gospodarstwie na zgłoszonych we wniosku działkach kontrolą na miejscu, w ramach wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007, ze względu na wykryte różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez producenta a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu, nie naliczono płatności dla pakietu rolnictwo ekologiczne, wariant S02d01 - uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności. Organ odwoławczy wskazał, że płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana na wniosek producenta rolnego (§ 11 ust. 2 rozporządzenia). Powierzchnię działek rolnych użytkowanych rolniczo, rodzaj uprawy oraz status poszczególnych działek producent deklaruje z własnej inicjatywy i własnoręcznym podpisem na ostatniej stronie wniosku potwierdza prawdziwość danych, tym samym na nim spoczywa obowiązek podania danych zgodnie ze stanem faktycznym. Składając wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w pierwszym roku i w kolejnych latach uczestnictwa w programie, producent rolny zobowiązuje się do: przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolno-środowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji; przestrzegania, na obszarze całego gospodarstwa rolnego, zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z przepisami dotyczącymi obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 73, poz. 657 z późn.zm); niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznawanie, przedłużanie, pobieranie lub wypłacanie płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolno-środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, o każdej zmianie powstałej w okresie trwania złożonych przez producenta zobowiązań, a w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni oraz przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego; udostępniania osobom upoważnionym do wykonywania czynności kontrolnych wstępu na teren gospodarstwa rolnego, a także okazania wszystkich dokumentów związanych z przeprowadzaną kontrolą; prowadzenia rejestru działalności rolnośrodowiskowej w gospodarstwie rolnym. Pomimo tego, po złożeniu wniosku, skarżący nie złożył w organie żadnej informacji dotyczącej wystąpienia okoliczności mogących wpłynąć na nieudatność uprawy. Tymczasem, jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji, niezwłoczne złożenie takiej informacji leży przede wszystkim w interesie strony, bowiem pozwala uchronić ją przed negatywnymi konsekwencjami, jakie może ponieść strona w momencie gdy przeprowadzane byłyby czynności kontrolne przez pracowników Agencji. Dyrektor wyjaśnił, że skarżący nie zgłosił także faktu wystąpienia okoliczności mogących być przyczyną nieudatności uprawy. Za taką informację nie można było bowiem uznać pisma z dnia [...] r., bowiem zgłoszono w nim jedynie zamiar zmiany rodzaju uprawy w dniu rozpoczęcia kontroli na miejscu, po wykonaniu zabiegów uprawowych pod przyszłe nasadzenia. Ponadto jak wynika z tego pisma, stan uprawy porzeczki po wiosennym dosadzeniu, już w miesiącu [...] r. nie był dobry - sadzonki uschły i nie było sensu dalszego prowadzenia plantacji. Producent miał świadomość, że prawdziwość i aktualność zadeklarowanych przez niego danych we wniosku tj. m.in. rodzaj uprawy, powierzchnia działek rolnych, podlega kontrolom ARiMR, jednakże nie zgłosił Kierownikowi BP ARiMR wystąpienia tych okoliczności, pomimo iż podpisał wyżej przytoczoną treść zobowiązania o poinformowaniu organów ARiMR niezwłocznie od chwili ich wystąpienia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż planowane zmiany w realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego winny być poprzedzone zmianą planu rolnośrodowiskowego i zgłoszeniem takiego zamiaru w Biurze Powiatowym. Tymczasem aneks do planu rolnośrodowiskowego zmieniający rodzaj uprawy (na malinę) został również sporządzony przy udziale doradcy w dniu [...] r., a więc w dniu rozpoczęcia kontroli. W związku z powyższym wcześniejsze zabiegi polegające na zaoraniu uprawy przed tym dniem, były realizowane niezgodnie z planem rolnośrodowiskowym. W tej sytuacjiinformacja o zmianie uprawy nie została uwzględniona podczas naliczania płatności, gdyż kontrola na miejscu przeprowadzona w gospodarstwie producenta wykazała nieprawidłowości, które mają wpływ na wysokość płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. W związku z zawartymi w piśmie strony zarzutami strony odnośnie rozbieżności zapisów zawartych w raporcie pokontrolnym nr [...] oraz nr [...] w odniesieniu do stwierdzenia braku koszenia na działce rolnej G, w wyniku podjętych ustaleń, ponownej analizy protokołów z kontroli oraz załączonej dokumentacji Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARIMR stwierdził, iż inspekcja została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W wyniku podjętych ustaleń, skreślenie adnotacji inspektorów o braku koszenia na działce rolnej G podczas kontroli, która odbyła się w ramach programu rolnośrodowiskowego w dniach [...] i [...] r. nastąpiło w związku z tym iż zapis ten nie ma znaczenia dla sprawy rolnośrodowiskowej. Wymagania odnośnie dobrej kultury rolnej nie podlegają weryfikacji w odniesieniu do tego przedsięwzięcia, nie ma zastosowania również w tych sprawach kod DR14. Inspektorzy stwierdzili więc iż zapis taki w przypadku tej konkretnej kontroli jest niecelowy. Co do zapisów odnośnie stwierdzonej powierzchni i uprawy oba protokoły są zgodne. Organ wskazał również, że opinia rzeczoznawcy i protokoły z czynności kontrolnych nie wykluczają się ze sobą. Z opinii tej wynika, że plantacja porzeczki czarnej założona na słabej glebie klasy V, o przydatności rolniczej kompleksu żytniego słabego, "przepadła" na skutek braku wilgoci i zaniedbań pielęgnacyjnych. Opinia potwierdza fakt posadzenia plantacji porzeczki, jednak na dzień przeprowadzenia oględzin rzeczoznawca SITR, oceniając stan wegetacji upraw określił, że stan wegetacji uprawy na działkach rolnych położonych na działkach [...] i [...] w obrębie miejscowości Ługi w skali od 0 (uprawa przepadła) do 9 (uprawa wzorowa) wynosi 0 i 1. W związku z powyższym, w ocenie organu drugiej instancji, opinia rzeczoznawcy potwierdza również brak istnienia trzyletniej plantacji porzeczki czarnej. Co znamienite rzeczoznawca stwierdza: "(...) sztobry (...) na skutek braku wilgoci i niedostatku pielęgnacji uschły niemalże całkowicie (...)" W odniesieniu do dowodu z Protokołu nr [...] z kontroli gospodarstwa przez Jednostkę Certyfikującą "C"sp. z o.o., organ przede wszystkim podkreślił, iż przedmiot kontroli wykonywanych przez JC jest odmienny od inspekcji terenowych wykonywanych przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR, dlatego też protokoły z kontroli wykonanych przez JC "C"Sp. z o.o. nie mogą stanowić przeciwdowodów dla protokołu nr [...]. Kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące mają na celu stwierdzenie czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego i odnoszą się one wyłącznie do zakresu wymagań zawartych w rozporządzeniu EWG nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 198, z późn. zm.). Natomiast ich celem nie jest, jak to ma miejsce podczas kontroli obszarowych i kontroli w ramach programów rolnośrodowiskowych, określenie sumy powierzchni działek rolnych w gospodarstwie w ramach poszczególnych grup płatności. Celem przedmiotowej kontroli było ustalenie stanu faktycznego użytkowanych działek w terenie. W gospodarstwie skarżącego brak jest możliwości zakwalifikowania działek rolnych A, B, C, D i G w odniesieniu do całej jej powierzchni, jako plantacji porzeczki zgodnie z wiedzą inspektorów terenowych. Bardzo niska obsada nasadzeń porzeczki czarnej ok. 1100 szt./ha przy szerokości miedzyrzędzi ok. 5 - 7 m i odstępach w rzędzie 1,50 - 2,20 m. (działka G), stwierdzenie zaorania z pozostałościami porzeczki w postaci uschniętych, nie ukorzenionych sztobrów (działki C i D), nie pozwoliło inspektorom na stwierdzenie faktu istnienia niemal trzyletniej plantacji porzeczki czarnej. Stan poszczególnych działek rolnych potwierdził obszerny i szczegółowy materiał zdjęciowy, z którego bezspornie wynika, iż brak jest na działkach plantacji porzeczki czarnej. Na części gruntów, na których strona deklarowała plantację sadowniczą, porzeczka występowała w postaci nielicznych sadzonek, zagłuszonych wieloletnimi chwastami, co wskazuje na brak wykonywania jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych i pielęgnacyjnych, umożliwiających prawidłowy rozwój i rozgałęzianie roślin. Stan plantacji porzeczki czarnej wskazuje, iż producent nie stosował skutecznych zabiegów w celu utrzymania lub podwyższania żyzności i biologicznej aktywności gleby, co jest niezgodne z wymaganiami określonymi w pkt 2.1 części A Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych ( Dz. Urz. UE z 1991 r. Nr L 198.1 ze zm.), natomiast jej zachwaszczenie jest niezgodne z wymaganiami zawartymi w pkt 3 części A Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91, który stanowi, iż szkodniki, choroby i chwasty są zwalczane poprzez wykorzystanie następujących środków: wybór właściwych gatunków i odmian, program właściwego płodozmianu, reguły postępowania podczas mechanicznej uprawy, ochrona naturalnych wrogów szkodników za pomocą korzystnych przepisów (tj. wprowadzanie żywopłotów, ochrona gniazd, wypuszczanie drapieżników), wypalanie chwastów. Cześć gruntów, na których zgodnie z wnioskiem powinna znajdować się plantacja porzeczki była w niedługim czasie przed kontrolą zaorana, natomiast podniesiony przez stronę argument, iż wyniki kontroli wykonanej w miesiącu lutym nie mogą być wzięte pod uwagę ponieważ przeprowadzono ją "przed lub wkrótce po żniwach" nie może mieć zastosowania w rozważanej sprawie, bowiem zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, plantacja porzeczki czarnej jest uprawą wieloletnią, której stan można określić w każdym terminie. Co do zarzutu strony, iż protokoły z kontroli obarczone są błędem prawnym, poprzez dokonanie kontroli z naruszeniem art. 28,30, 33, 46,47 i 48 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wyjaśnił, że kontrole wykonane zostały zgodnie z zapisami regulacji zawartych w ww. rozporządzeniu w zakresie wymogów i norm określonych w poszczególnych, wówczas obowiązujących aktach prawnych, a raporty pokontrolne znajdujące się w aktach sprawy zawierają wymagane przepisami prawa elementy. Odnośnie zarzutu, iż protokół z kontroli na miejscu nie wskazuje jakie normy czy przepisy prawa zostały przez producenta naruszone, wyjaśniono natomiast, że nie może być mowy w odniesieniu do działki rolnej B o dotrzymaniu jakichkolwiek norm skoro nie jest ona użytkowana rolniczo. Ponadto zakres kontroli wykonanej w ramach wniosku o płatności do gruntów rolnych przeprowadzonej przez Biuro Kontroli na Miejscu przy L. Oddziale Regionalnym ARiMR nie dotyczył sprawdzenia norm co wynika z raportu z kontroli (nr [...]). Inspektorzy tamtejszego BKM przeprowadzili w ramach wniosku o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych tzw. kontrolę zasadniczą, o której stanowią przepisy od art. 23 do art. 40 rozporządzenia 796/2004. Jedynie w przypadku pozostałych działek w odniesieniu do zadeklarowanych przez stronę łąk trwałych i stwierdzonych ugorów na działkach położonych w województwie dolnośląskim mogą mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U z 2007 r. Nr 46, poz. 306 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia 796/2004 po każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału władze właściwe dla celów kontroli odpowiadają za powstanie raportu z przeprowadzonej kontroli, bez względu na to, czy rolnik został wybrany do kontroli na miejscu na mocy art. 45. Raport taki składa się z następujących części: a) części ogólnej, która zawiera informacje o: i) rolniku wybranym do kontroli na miejscu; ii) osobach obecnych przy kontroli; iii) tym, czy rolnik został powiadomiony o kontroli, a jeżeli tak, o ile wcześniej; b) części oddzielnie zdającej sprawę z kontroli przeprowadzonych odnośnie do każdego aktu prawnego i każdej normy, zawierającej w szczególności informacje o: i) wymogach i normach będących przedmiotem kontroli na miejscu; ii) naturze i zakresie przeprowadzonych kontroli; iii) wynikach kontroli; iv) aktach prawnych i normach, względem których wykryto niezgodności. Organ wskazał, że protokół nr [...] zawiera wszystkie te elementy. Organ odwoławczy uznał, że weryfikacja raportów z kontroli gospodarstwa nie dostarczyła jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia błędów w jej przeprowadzeniu przez inspektorów terenowych. W odniesieniu do zarzutów strony co do wyników kontroli na miejscu i sposobu jej przeprowadzenia, po ponownej analizie protokołów z kontroli oraz załączonej dokumentacji (szkice pomiarów działek, materiał zdjęciowy) Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARIMR stwierdził, iż inspekcje wykonane w [...] r. zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującym prawem w tym z zapisami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. W odniesieniu do zawieszenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. płatności rolnośrodowiskowej za rok 2007 ze względu na fakt nie prowadzenia przez stronę rejestru działalności rolnośrodowiskowej należy wskazano przede wszystkim na cel jego prowadzenia oraz ustalenie, dla jakich działek producent miał obowiązek go uzupełniać. Jak wynika ze zobowiązania podjętego przez skarżącego, zadeklarowanych przez niego pakietów oraz zapisów § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, producent miał obowiązek prowadzenia rejestru na formularzu udostępnionym przez Agencję dla działki rolnej F o powierzchni [...] ha położonej w woj. d., powiecie k., gmina K. G., obręb G.. Rejestry, które prowadzi strona, załączone do protokołu nr [...] jak wskazał organ I instancji nie są rejestrami w rozumieniu w/w rozporządzenia, są to natomiast dokumenty zawierające zapisy dotyczące produkcji roślinnej w gospodarstwie ekologicznym sporządzane na potrzeby JC. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. uznał za nie słuszne rozstrzygniecie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. w zakresie płatności do pakietu POlb. Ze względu na fakt, iż w 2005 roku kontrola na miejscu nie miała zastrzeżeń do zapisów prowadzonych na druku o nazwie "Dokumentacja produkcji rolnej w gospodarstwie ekologicznym w roku 2005", przyznał słuszność stronie, iż działała ona w zaufaniu do organów Państwa i do 2008 roku uzupełniała ww. rejestr zgodnie z informacjami uzyskanymi przez pracowników ARiMR - inspektorów terenowych. Strona zatem działała w przeświadczeniu, iż prowadzi właściwy rejestr wobec czego wypełnia podjęte zobowiązania rolnośrodowiskowe. Ponadto Organ drugiej instancji uznał, że cel dla jakiego ustawodawca wprowadził obowiązek jego prowadzenia został spełniony, a zapisy zabiegów agrotechnicznych przeprowadzonych przez skarżącego spełniają funkcję rejestru, o którym mowa w rozporządzeniu. W konkluzji uzasadnienia stwierdzono, że podjęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych nakłada na producenta rolnego stosowanie wyższych standardów w gospodarstwie rolnym niż na rolniku prowadzącym gospodarstwo metodami konwencjonalnymi. Zgodnie z pkt. 31 preambuły do rozporządzenia Rady (WE) NR 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia ( Dz. Urz. UE L 1999 160/80) program pomocy rolnośrodowiskowej powinien być kontynuowany w celu zachęty rolników, by służyli społeczeństwu jako całości poprzez wprowadzanie lub kontynuowanie stosowania praktyk gospodarki rolnej zgodnych z rosnącą potrzebą ochrony i poprawy środowiska, zasobów naturalnych, gleby, różnorodności genetycznej i utrzymania stanu krajobrazu i obszarów wiejskich. Nie oznacza to jednak, że dla zachowania tych celów należy zaprzestać na założonej uprawie wykonywania jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych. Niedbalstwo w prowadzeniu przedmiotowej plantacji porzeczki czarnej doprowadziło do jej degradacji, co zostało opisane przez inspektorów terenowych w protokole pokontrolnym i przedstawione na załączonym materiale fotograficznym. Dodatkowo wskazano, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wprawdzie powołał niewłaściwą podstawę prawną - rozporządzenia (WE) nr 834/2007 z 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i uchylające Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 - odnośnie dokonywania kwalifikacji użytkowania upraw ekologicznych przez inspektorów terenowych, a strona słusznie wskazała w odwołaniu, iż w dniu przeprowadzenia kontroli oraz orzekania ww. rozporządzenie nie obowiązywało, jednakże wadliwość tą Dyrektor DOR ARIMR we W. uznał za nie mającą znaczenia w sprawie i niestanowiącą rażącej sprzeczności z przepisami skutkującej wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Fakt, iż rozporządzenie to rozpoczęło obowiązywanie od 1 stycznia 2009 r., nie oznacza, iż w dniu przeprowadzania kontroli nie istniały inne regulacje prawne dające podstawę do weryfikowania gruntów zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowych przez inspektorów ARiMR. Wadliwość uzasadnienia decyzji I instancji jednakże może naprawić (sanować) organ II instancji, co Dyrektor DOR ARiMR we Wrocławiu uczynił w powyższym wywodzie. Nie godząc się z podjętym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] r. oraz nieważności poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] r.. W uzasadnieniu skargi jej autor wywodził, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji dotknięta jest wadą skutkującą jej nieważnością, bowiem w dniu jej wydania, w obrocie prawnym istniała decyzja ostateczna tego samego organu w tej samej sprawie, z dnia [...] r., co wyczerpuje znamiona z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Odnośnie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., skarżący podniósł, że na podstawie § 13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 174, poz. 1809), Kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzje administracyjne w sprawie przyznania kolejnych płatności rolno środowiskowych w terminie od dnia [...] do dnia [...], w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Terminy te są materialonprawne. W rozpoznawanej sprawie, jak wywodził skarżący, decyzja została wydana w dniu [...] r., a zatem w czasie braku istnienia po jego stronie uprawnień do jej podjęcia. Tym samym, w ocenie skarżącego, decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł w uzasadnieniu swego stanowiska, że w obrocie prawnym nie pozostaje decyzja organu drugiej instancji z dnia [...] r. Decyzja ta została prawomocnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. [...] razem z poprzedzającą ją decyzją pierwszoinstnacyjną. Odnośnie zarzutu nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej organ podniósł, że przedłużające się postępowanie w sprawie przyznania stronie płatności, spowodowane było okolicznościami bądź obiektywnymi, bądź z winy strony, a tym samym w każdym przypadku z powodów niezawinionych przez organ. Jednocześnie, wyznaczanie kolejnych terminów załatwienia sprawy następowało zawsze zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący, polemizując z odpowiedzią na skargę, podtrzymał zarzuty i podniesione okoliczności odnośnie zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności zaskarżonych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez uprawnione do tego organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 przywołanej wyżej ustawy ustrojowej umożliwia Sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 kpa. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się przedstawionymi wyżej zasadami Wojewódzki Sąd Administracyjny, po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w odniesieniu nie tylko do zaskarżonej decyzji ale również wobec poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez skarżącego jest decyzja Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) uchylająca w części decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych i orzekająca o istocie, a w pozostałej części utrzymująca w mocy rozstrzygniecie pierwszej instancji. Skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a, w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa – w odniesieniu do decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] r. – i w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa – w odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej – wnosi o stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Uwzględnienie skargi następuje więc w wypadku ustalenia, że zachodzi przyczyna określona w kodeksie postępowania administracyjnego stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa – wskazanym przez skarżącego w odniesieniu do decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] r. – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie o nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.pa. możliwe jest więc tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Skarżący wskazał w tym zakresie, że w dniu [...] r. (wydania zaskarżonej decyzji), w obrocie prawnym istniała decyzja tego samego organu, w tej samej sprawie, z dnia [...] r., utrzymująca decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Niezależnie od konieczności zbadania w sprawie zaistnienia tożsamości rozstrzygnięcia z dnia [...] r. i wcześniejszego rozstrzygnięcia z dnia [...] r., utrzymująca decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...] r., wskazać należy, na zasady oceny przez Sąd legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Regulacja art. 1 § 1 i 2 wskazanej wcześniej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych implikuje konsekwencję, iż co do zasady kontrola legalności prowadzona jest w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie rozstrzygania sprawy, tj. podjęcia w niej ostatecznej decyzji. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Sąd rozstrzygając sprawę będzie bowiem zobowiązany uwzględniać także, zaistniałe już po wydania kontrolowanej decyzji, szczególne okoliczności odnośnie wzruszenia decyzji, w trybie stwierdzenia jej nieważności. Jak już wskazano, zgodnie z treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, w sprawie - zakażona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Analiza wskazanych przepisów, zwłaszcza art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., pozwala przyjąć wniosek, iż Sąd administracyjny wyrokując w sprawie uwzględnia wszelkie okoliczności, które pozwalają na stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej bez względu na to, kiedy się one ujawniły. Nie trafne jest więc stanowisko skarżącego, że wystarczającą przyczyną stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji, jest występowanie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 kpa w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, czego nie kwestionuje skarżący, decyzja z [...] r. oraz utrzymania nią w mocy decyzja z dnia [...] r. zostały prawomocnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. ([...]). W dniu wyrokowania przez Sąd ([...] r.) nie istniała w obrocie prawnych decyzja ostateczna w przedmiocie płatności środowiskowych adresowana do skarżącego. Pozostała decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i zaskarżona decyzja, wydana w ramach rozpoznania odwołania od niej (decyzji z [...] r.). W dniu rozpatrywania sprawy przez Sąd nie zachodziła przesłanka określona w art. 156 kpa. Odnośnie zarzutu, utrzymania przez decyzję z dnia [...] r. decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych pomimo, że decyzja pierwszoinstancyjna wydania została z naruszeniem przepisów o właściwości, a więc wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Skarżący upatruje naruszenia tych przepisów w tym, że Kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzje administracyjne w sprawie przyznania kolejnych płatności rolnośrodowiskowych w terminie od dnia [...] do dnia [...], w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności (w sprawie 2007 r.), natomiast w analizowanej sprawie decyzja została wydana w dniu [...] r. Zgodnie z art.156 § 1 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Przepis art. 156 § 1 pkt 1 kpa zobowiązuje do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości bez kwalifikowania ich rodzaju, obejmuje więc wszelkie postacie naruszenia właściwości: rzeczowej, miejscowej, instancyjnej. Niewątpliwie prowadząc postępowanie administracyjne organy są obowiązane do przestrzegania przepisów dotyczących ich właściwości, decyzja wydana z naruszeniem takich przepisów jest nieważna, stosownie do z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Stwierdzenie nie zachowanie przez organ wymagań określonych tymi przepisami stanowi naruszenie przepisów o właściwości, prowadzące w konsekwencji do wady decyzji powodującej jej nieważność. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zamieszkały we W., złożył w [...] r. wniosek o przynagie płatności rolnośrodowiskowych do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U 2003 r Nr 229, poz. 2273), pomoc dla przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, udziela w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej ARiMR. Stosownie do art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2008 r. nr 98. Poz. 634 ze zm.), właściwym rzeczowo, miejscowo i instancyjnie w zakresie wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie w pierwszej instancji był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W.. Tym samym decyzja z dnia [...] r. została wydana przez organ właściwy. Nie można, jak chce skarżący, uznać, że w sytuacji przekroczenia terminu do wydania decyzji, organ utracił właściwość rzeczową i inną do wydania rozstrzygnięcia w sprawie przedmiotowych płatności. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004 r. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), Kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzje administracyjne w sprawie przyznania kolejnych płatności rolnośrodowiskowych - w terminie od dnia [...] do dnia [...] roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Wskazany w tym rozporządzeniu termin do wydania decyzji należy uznać za termin instrukcyjny, nie wywołujący skutku prawnego w postaci sankcji nieważności wydanej decyzji, po jego upływie. Powyższy termin nie jest terminami, których upływ powodowałby wygaśnięcie kompetencji organu do wydania decyzji w przedmiocie przyznającej rolnośrodowiskowe. Termin ten określony został w rozporządzeniu wykonawczych do ustawy, tym samym nie można uznać go za termin materialnoprawny, którego - jak chce skarżący - niedotrzymanie pozbawiałoby możliwość przyznania stronie określonego uprawnienia na kolejny okres. Mając powyższe na względzie skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzec jak w sentencji wyroku.