III SA/Wr 670/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Moskała, Katarzyna Borońska, Protokolant Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w M. na § 3 uchwały Rady Powiatu G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1m2 pasa drogowego dróg powiatowych, których zarządcą jest Zarząd Powiatu G. oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Rada Powiatu G. (dalej: Rada Powiatu) - uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. - ustaliła wysokość stawek opłat za zajęcie 1m² pasa drogowego dróg powiatowych, których zarządcą jest Zarząd Powiatu G. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 12 pkt 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1592 ze zm. - dalej: u.s.p.) oraz art. 40 ust. 8 ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm. - dalej: u.d.p.) W § 1 ww. uchwały wskazano, że ustala się wysokość stawek opłat za zajęcie 1m² pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu G., na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W § 3 określono, że za zajęcie 1m2 pasa drogowego w celu, o którym mowa w § 1 pkt 2, stawka opłaty wynosi 200 zł za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Pismem z [...] lutego 2016 r., "A" Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: spółka, strona, skarżąca) wezwała Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa w zakresie ustalenia w § 3 uchwały stawki opłaty na poziomie rażąco wygórowanym, pomijającym charakter opłaty, jako świadczenia ekwiwalentnego. Wydając uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., Rada Powiatu nie uwzględniła powyższego wezwania, uznając zarzuty w nim postawione za niezasadne, o czym spółka została poinformowana pismem z 5 kwietnia 2016 r. W skardze, spółka domagała się stwierdzenia nieważności § 3 uchwały oraz zasądzenia kosztów. Uchwale zarzuciła naruszenie art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. Wskazała na wyczerpanie trybu administracyjnego, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz istnienie w jej przypadku interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę. Powołując treść § 3 uchwały, spółka podniosła, że określona tam stawka opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej w wysokości 200 zł rocznie za 1m² zajętej powierzchni jest stawką maksymalną przewidzianą w u.d.p. Podkreśliła, że - w stosunku do stawek obowiązujących uprzednio - nastąpiła wielokrotna podwyżka (poprzednie stawki: 20 zł dla terenu zabudowanego i 15 zł poza terenem zabudowanym). Oceniając legalność podwyżki wprowadzonej skarżoną uchwałą, spółka podała, że należność za zajęcie pasa drogowego jest opłatą a nie podatkiem, jest pobierana z tytułu udostępnienia pasa drogowego i stanowi namiastkę wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości (np. za ustanowienie służebności przesyłu na podstawie przepisów kodeksu cywilnego). Zdaniem spółki, uchwalając stawkę ww. opłaty na poziomie 200 zł naruszono obowiązek zachowania ekwiwalentności między wysokością opłaty a świadczeniem Powiatu. W jej opinii, wynika to m.in. ze skali podwyżki w stosunku do uchwały z 2004 r. (podwyżka o 1333% dla terenu niezabudowanego i o 1000% dla terenu zabudowanego), porównania z opłatami przewidzianymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w którym stawki określono na poziomie od 8 do 80 zł oraz porównania z ustalanymi przez sądy cywilne wynagrodzeniami za ustanowienie służebności przesyłu. W ocenie spółki, uchwalenie tak wysokiej stawki z pominięciem elementu ekwiwalentności świadczeń spowodowało, że Rada Powiatu nie określiła stawek opłat, lecz ustaliła stawki podatku. Ponieważ jednak upoważnienie ustawowe obejmuje określanie stawek opłat a nie stawek podatku, doszło do naruszenia art. 40 ust. 8 u.d.p. Według spółki, nie zaistniały żadne przesłanki uzasadniające kilkunastokrotne podwyższenie opłat, gdyż świadczenia Powiatu są cały czas takie same a podwyżka podyktowana jest wyłącznie poszukiwaniem dodatkowych środków budżetowych. Spółka stwierdziła, że fiskalny cel stanowi, iż Rada Powiatu potraktowała daninę jak podatek oraz że uchwała została podjęta z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, które stanowi o opłacie a nie o podatku. Podniosła jednocześnie, że aktualne stawki (wynikające z uchwały z [...] maja 2015 r.) wynoszą między 25 zł a 100 zł (200 zł przewidziano jedynie dla drogowych obiektów inżynierskich). Zauważyła, że potrzeby drogowe Powiatu od 2015 r. z pewnością nie zmniejszyły się w znaczący sposób, a jednak stawki zostały znacznie obniżone, co świadczy, że Rada Powiatu przyznała, że stawka na poziomie 200 zł była wygórowana i nieuzasadniona. Następnie spółka wywiodła, że w uchwale nie uwzględniono przesłanek z art. 40 ust. 9 u.d.p., tj. określono jedną stawkę niezależną od kategorii drogi, rodzaju elementu zajętego pasa drogowego, czy rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Zaakcentowała, że również i w tym zakresie Rada Powiatu naprawiła swój błąd w obecnie obowiązującej uchwale z 25 maja 2015 r., gdyż aktualne stawki uwzględniają przynajmniej rodzaje elementu zajętego pasa drogowego (pobocze, chodnik, jezdnia, obiekt inżynierski). W ocenie spółki, ustanowienie jednej stawki, będącej jednocześnie maksymalną stawką ustawową, świadczy o naruszeniu art. 40 ust. 9 u.d.p. Oznacza bowiem, że każde zajęcie, nawet gdy dotyczy nieutwardzonego gruntu na skraju pasa drogowego, może wiązać się z koniecznością ponoszenia maksymalnych kosztów przewidzianych w ustawie. Zdaniem spółki, takie rozumienie treści art. 40 ust. 9 u.d.p. pozbawia ten przepis znaczenia normatywnego, co jest nie do pogodzenia z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Spółka wywiodła, że uchylenie skarżonej uchwały i wydanie w jej miejsce nowej pozostaje bez wpływu na celowość i zasadność skargi. Zauważyła, że w związku z obowiązywaniem tej uchwały zostały na nią - w drodze decyzji administracyjnych - nałożone wygórowane opłaty, co uzasadnia żądanie stwierdzenia nieważności jej § 3. Podniosła, że stwierdzenie nieważności wywoła skutek w postaci wyeliminowania tego przepisu od daty jego wprowadzenia (ex tunc), co umożliwi odpowiednią zmianę decyzji administracyjnych. W odpowiedzi na skargę, Rada Powiatu wnosiła o jej oddalenie. Wskazała, że ustawodawca - uwzględniając zasady samorządności i samodzielności jednostek samorządowych, w art. 40 ust. 8 u.d.p., sformułował delegację ustawową dla organów samorządu terytorialnego, upoważniając je do określenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego, ograniczając realizację tego uprawnienia jedynie przez określenie ich maksymalnej wysokości. Podniosła, że upoważnienie to miało na celu zapewnienie samorządom realnych dochodów z tytułu tychże opłat, a w konsekwencji zapewnienie możliwości realizacji postawionych przed nimi zadań w zakresie drogownictwa. Stwierdziła, że - wobec powyższego - zarzuty w kwestii ustalenia przez Radę Powiatu faktycznie podatku nie zaś opłaty, a przez to pominięcie ekwiwalentności świadczeń i tym samym naruszenie art. 40 ust. 8 u.d.p., są niezasadne. Zauważyła, że stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, została ustalona właśnie na podstawie kryteriów określonych w tym przepisie, nie naruszając przepisów obowiązującego prawa, w szczególności u.d.p., Konstytucji RP, czy przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz bez przekroczenia granic upoważnienia ustawowego. Według Rady Powiatu, porównanie wysokości opłat obowiązujących na drogach krajowych z opłatami obowiązującymi na drogach powiatowych Powiatu G. nie odzwierciedla możliwości finansowych obu zarządców dróg i przez to jest nietrafne. Zdaniem Rady, to samo dotyczy doszukiwania się analogii przy opłatach ponoszonych z tytułu zajęcia pasa drogowego i opłatach ponoszonych z tytułu służebności przesyłu. Te pierwsze stanowią bowiem opłaty będące wynikiem stosownych uchwał, natomiast drugie są wynikiem umów cywilnoprawnych, a więc mają zastosowanie w zupełnie odmiennych relacjach prawnych. Rada Powiatu zaznaczyła, że skarżona uchwała nie została zakwestionowana przez nadzór Wojewody D., co dowodzi, że stawki opłat i postanowienia w niej zawarte były uzasadnione i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 dalej: u.p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 147 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, że uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku, gdy skarga nie jest zasadna - w oparciu o art. 151 u.p.p.s.a. - sąd skargę oddala. W sprawie, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 3 uchwały Rady Powiatu w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1m² pasa drogowego dróg powiatowych, których zarządcą jest Zarząd Powiatu G.. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że uchylenie zaskarżonego aktu w § 6 uchwały Rady Powiatu z dnia 25 maja 2015 r. nr VI/46/2015 nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania, jak również nie wyłącza możliwości stwierdzenia nieważności tego aktu. Sąd administracyjny posiada bowiem uprawnienie do orzeczenia o jego wadliwości od chwili jego podjęcia (ex tunc). Wówczas uchwałę tę należy potraktować tak, jakby nigdy nie została podjęta, co może mieć znaczenie dla oceny czynności prawnych podjętych na podstawie tego aktu. Skuteczne uchylenie uchwały inną, kolejną uchwałą wywołuje zatem jedynie skutek na przyszłość (ex nunc) i przerywa wywoływanie skutków prawnych uchwały poprzedniej jedynie od daty wejścia w życie uchwały uchylającej. W przypadku, gdy zaskarżona uchwała wywołała już skutki prawne, nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowego. W takim bowiem przypadku zachodzi nadal konieczność oceny legalności zaskarżonego aktu (por.: postanowienie NSA z 13 lutego 2013 r., II OSK 228/13, Lex nr 1286291; wyrok WSA w Krakowie z 12 czerwca 2012 r., I SA/Kr 271/12, Lex nr 1230505; wyrok WSA w Łodzi z 30 stycznia 2013 r., II SA/Łd 879/12, Lex nr 1286275). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd w pierwszej kolejności ustalił, że strona skarżąca skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż wniesienie skargi poprzedziła stosownym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie - zgodnie z art. 53 § 2 u.p.p.s.a. - zachowała termin do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca posiadała legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, bowiem zgodnie z u.s.p. - art. 87 ust. 1 - powołała się na naruszenie jej interesu prawnego wskazując, że zgodę na zajęcie pasa drogowego wydaje zarządca drogi a strona skarżąca ponosi z tego tytułu stosowne opłaty, których wysokość została ustalona w zaskarżonej uchwale. Sytuacja prawna strony jest zatem powiązana z uchwałą stanowiącą przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Spółka zajmuje się dystrybucją gazu m.in. na terenie Powiatu G., buduje i eksploatuje gazociągi. Umieszczając gazociąg w pasie drogowym jest obowiązana do uiszczenia opłaty z tego tytułu na rzecz Powiatu, której wysokość jest obliczana w oparciu o kryteria określone w zaskarżonej uchwale. Tym samym, postanowienia uchwały wpływają bezpośrednio na prawa i obowiązki strony skarżącej. W związku z tym, należało ocenić, czy i - ewentualnie - w jaki sposób zaskarżoną uchwałą naruszono prawem chroniony interes lub uprawnienie spółki. Stosownie do art. 40 ust. 1-3 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zezwolenie to dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Według art. 40 ust. 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zgodnie zaś z treścią art. 40 ust. 8 u.d.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1m² pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. W myśl art. 40 ust. 9 u.d.p., stawka opłat może być zróżnicowana w zależności od: 1) kategorii drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaju elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentowej wielkości zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaju zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Powyższe oznacza, że - ustalając stawki opłat - organ stanowiący nie może brać pod uwagę jakichkolwiek innych czynników niż te, które zostały wymienione w tym przepisie. Zróżnicowanie wysokości stawek może nastąpić zatem tylko i wyłącznie w oparciu o kryteria wymienione w art. 40 ust. 9 u.d.p. W ocenie Sądu - w art. 40 ust. 8 u.d.p. - ustawodawca upoważnił Radę Powiatu do określania wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego, zaś celem tego było zapewnienie zarządcy drogi (w sprawie Zarządowi Powiatu) realnych dochodów z tych opłat, w celu zapewnienia możliwości realizacji postawionych przed nim zadań w zakresie drogownictwa. Jednostki samorządowe, jako realizujące zadania publiczne, nie mogą dowolnie dysponować przydzielonymi im dochodami, a w szczególności rezygnować z przyznanych im w drodze ustawy źródeł dochodów, gdyż w ten sposób - i to bez uzasadnionej przyczyny - zmniejszają swoje potencjalne możliwości realizacji zadań. Mając na uwadze zadania publiczne w zakresie drogownictwa, jakie realizuje Powiat i cel, jakiemu służą opłaty za zajęcie pasa drogowego, trzeba stwierdzić, że skarżona uchwała, w § 3, gdzie określono wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem o ochroną dróg, dotyczące umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, nie narusza przepisów prawa. Fakt, że - przy ustalaniu tychże stawek - organ stanowiący Powiatu w skarżonej uchwale przyjął stawki kilkunastokrotnie wyższe niż w uchwale poprzedniej a także aktualnie obowiązującej oraz że są to stawki - jak podnosi spółka - wyższe niż wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu, nie powoduje niezgodności z prawem skarżonego aktu. Organ działał bowiem w granicach upoważnienia ustawowego. Przypomnieć należy, że organ stanowiący jednostki samorządu powiatowego upoważniony jest do określenia wysokości stawki opłaty i może to uczynić z uwzględnieniem możliwości różnicowania ich wysokości na podstawie art. 40 ust. 2 i 9 u.d.p. Nadto, art. 40 ust. 8 u.d.p. zakreśla maksymalną wysokość stawki a tym samym uniemożliwia organowi wprowadzenie opłat przekraczających tak ustaloną górną granicę. Oznacza to, że gdyby określenie - w uchwale - stawki opłaty nastąpiło z przekroczeniem ustawowych kwot, to wówczas stanowiłoby to naruszenie przepisów u.d.p. Ustalając w § 3 uchwały wysokość opłaty za zajęcie 1m² pasa drogowego w wysokości 200 zł, organ nie przekroczył stawki maksymalnej. Zarzut strony, że stawka opłaty jest rażąco wysoka nie ma w takiej sytuacji charakteru natury prawnej lecz dotyczy jej interesu faktycznego. Zatem nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności § 3 zaskarżonej uchwały. Brak jest także podstaw do wprowadzenia przy ocenie zasadności zastosowania stawki opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 8 u.d.p., elementu ekwiwalentności, który występuje w stosunkach regulowanych przepisami prawa cywilnego. W tym stanie rzeczy, bezzasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 40 ust. 8 u.d.p., bowiem z jego treści (także treści pozostałych znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów u.d.p.) nie wynika, aby była ona ustawowo określoną przesłanką znajdującą zastosowanie przy ustalaniu opłat, o których mowa w art. 40 ust. 8 u.d.p. Strona zarzuciła także, że w uchwale nie uwzględniono przesłanek, o których stanowi art. 40 ust. 9 u.d.p. Rada Powiatu określiła bowiem jedną stawkę, całkowicie niezależnie od kategorii drogi, rodzaju elementu zajętego pasa drogowego, czy rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że art. 40 ust. 9 u.d.p. wprowadza możliwość zróżnicowania wysokości stawek, jednak w zależności od kryteriów w nim zawartych, które w pewnym uproszczeniu można nazwać przedmiotowymi. Natomiast brak jest podstaw do przyjęcia, że organ stanowiący Powiatu - w każdym przypadku - ma obowiązek uwzględnienia wszystkich kryteriów, określonych w powołanym przepisie. Należy zwrócić uwagę, że - zgodnie z art. 40 ust. 9 pkt 1 u.d.p. - przy ustalaniu przedmiotowych stawek uwzględnia się kategorię drogi, której pas zostaje zajęty. Rada Powiatu jest uprawniona jedynie do ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Powiat. Kryterium to trzeba więc odczytywać w ten sposób, że organ bierze je pod uwagę w takim zakresie, w jakim zajęcie pasa drogowego utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z tego pasa na potrzeby ruchu drogowego lub zarządzania drogami. Podobnie inne kryteria - określone w art. 40 ust. 9 u.d.p. - mają znaczenie przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie nawierzchni pasa drogowego, w zależności od stopnia utrudnienia działań zarządcy drogi, w związku z zajęciem pasa na potrzeby inne aniżeli potrzeby ruchu drogowego lub zarządzania drogami. Wskazać należy, że nawet zróżnicowanie stawek opłat - jak chciałaby tego skarżąca spółka - nie musiałoby spowodować ich obniżenia, gdyż Rada Powiatu i tak mogłaby określić je na maksymalnym poziomie, zgodnie z art. 40 ust. 8 u.d.p. Zatem, w ocenie Sądu, powołany przepis zakreśla jedynie kryteria, według których Rada Powiatu może różnicować stawki opłat, jeżeli uzna, iż takie zróżnicowanie jest konieczne. Wobec tego, ustanowienie w § 3 uchwały jednej stawki opłaty w wysokości 200 zł za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym nie narusza przepisów prawa. Reasumując, w sprawie nie można przyjąć, że skarżona uchwała narusza sytuację prawną skarżącej spółki. Nie może być mowy o naruszeniu interesu prawnego w sytuacji, gdy dla wszystkich podmiotów umieszczających w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej, niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, została ustalona jedna stawka, w wysokości mieszczącej się w granicach upoważnienia ustawowego. Nie zmienia tej oceny fakt, że jest to stawka mieszcząca się w górnej granicy tegoż upoważnienia oraz to, że jest ona wyższa od stawki ustalonej przez zarządcę dróg krajowych. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia także i to, że wskutek zaskarżonej uchwały zostały nałożone na stronę skarżącą w drodze decyzji administracyjnych - w jej ocenie - wygórowane opłaty. Jest to bowiem argument natury faktycznej, a nie prawnej. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.