III SA/Wr 674/09

Dnia 11 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 sprawy ze skargi "A" SPÓŁKI AKCYJNEJ z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] rok oddala skargę. Przedmiotem skargi "A" S.A. we W., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] r. (nr [...]), określającą wymienionej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł. W pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości za [...] r. "A" S.A. we W. wykazała budowle o wartości [...] zł, z czego wynikała kwota podatku [...] zł. W dniu [...] r. spółka złożyła korektę deklaracji, gdzie w pozycji "Budowle" określono podstawę opodatkowania na kwotę [...] zł. Uzasadniając korektę strona wskazała, że zmniejszenie podstawy opodatkowania budowli wynikało z wyłączenia [...] w postaci [...] i [...] instalowanych w [...]. Zdaniem spółki [...] te nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych. Burmistrz Miasta i Gminy P. w dniu [...] r. wydał decyzję (nr [...]), którą określił "A" zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł, a która na skutek wniesionego odwołania – została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]). Kolegium stwierdziło między innymi, że nie zostało wydane (i doręczone) postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie wymiaru podatku. Równolegle organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł, a rozstrzygnięcie to w postępowaniu zainicjowanym wniesionym odwołaniem – uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (decyzja z dnia [...] r., nr [...]), przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy P. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r. i w dniu [...] r. (nr [...]) wydał decyzję określającą zobowiązanie w tym podatku na kwotę [...] zł., a obok tego w dniu [...] r. (nr [...]) odmówił zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. Wymienione rozstrzygnięcia zostały – po rozpatrzeniu odwołań – uchylone przez samorządowy organ odwoławczy decyzjami – odpowiednio – z dnia [...] r. (nr [...]) oraz z dnia [...] r. (nr [...]), który sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego załatwienia sprawy Burmistrz Miasta i Gminy P., wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r. określił "A" S.A. we W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że obowiązek rozliczenia przez spółkę podatku wynikał z przepisów art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz § 1 Uchwały nr XII/60/203 rady Miasta i Gminy Prochowice z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego Nr 230, poz. 3547). Przytaczając dotychczasowy przebieg sprawy stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla określenia zakresu obowiązku podatkowego miało ustalenie, czy na "budowlę" składają się obok [...] , biegnące w niej [...]. Z ekspertyzy powołanego w sprawie rzeczoznawcy wynika, że [...] L.- M., odcinek [...] na terenie gminy P., składająca się z [...] i ich [...], stanowi jedną całość techniczno-użytkową i w całości jest jedną budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego. Zdaniem Burmistrza Miasta i Gminy P. opodatkowaniu podlega zatem każdy z elementów budowli – [...] stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. W złożonym odwołaniu "A" zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na skutek przyjęcia, że [...] umieszczona w [...] stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Obok tego zarzucono naruszenie art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 27 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.) na skutek zastosowania nowych zasad zaokrąglania podstawy opodatkowania do korekty deklaracji za [...] r.; naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji, albowiem organ nie przedstawił dowodów podważających prawidłowość korekty deklaracji, a także dopuścił dowód z opinii biegłego w zakresie kwestii pozostających w kompetencji organu; naruszenie art. 124 Ordynacji poprzez zaniechanie odniesienia się do argumentacji podatnika, a także uchybienie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w związku z jej art. 210 § 4, gdyż decyzja organu w istocie pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego i prawnego. Decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo tego, że faktycznie treść decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. nie odpowiadała przepisanym wymogom, gdyż zabrakło w niej przytoczenia przepisów prawa materialnego odnoszących się do problematyki opodatkowania [...], jak również wyjaśnienia ich treści oraz odniesienia do ustalonego stanu faktycznego, to nie była to wadliwość, która powodować by mogła uchylenie decyzji, skoro materiał dowodowy zgromadzony został należycie, a strona mogła w odwołaniu sformułować odpowiednią argumentację dotyczącą istoty sprawy. Kolegium podniosło, że stan faktyczny sprawy w istocie był niesporny, albowiem z deklaracji spółki wynikała wartość budowli [...] oraz z wyłączeniem [...], zaś problemem wymagającym rozstrzygnięcia było – czy [...] te, umieszczone w [...] zaliczają się do budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Według organu, z przepisów art. 3 pkt 1 lit. b) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (D. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, iż budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a do budowli zalicza się także sieci techniczne. Ponieważ ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), w art. 1a ust. 1 pkt 2, za budowlę uważa obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, to pojecie to obejmuje również [...] stanowiące całość techniczno-użytkową, a zatem wchodzące w jej skład elementy potrzebne do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Z tego powodu nie jest trafne zapatrywanie, że jedynie [...], bez umieszczonych w niej [...] stanowi budowlę, będącą przedmiotem opodatkowania, albowiem budowla jest całością techniczno-użytkową i obejmuje elementy [...], dzięki którym funkcjonuje. Dlatego zaliczyć tu należy nie tylko [...], ale i [...] w nich [...], gdyż są funkcjonalnie powiązane. [...] aby stanowiły element budowli nie muszą być trwale związane z [...], gdyż wymóg ten Prawo budowlane odnosi jedynie wobec budynków. Zdaniem organu drugiej instancji, w zakresie opodatkowania, nie jest uprawnione odwoływanie się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), albowiem według art. 217 Konstytucji RP określenie przedmiotu opodatkowania następuje w ustawie. Także odwoływanie się do pojęcia "budowli" w znaczeniu słownikowym jest nieuzasadnione w sytuacji, gdy jego zakres określono w art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane. Wymieniając zgromadzone dowody (str. 8-9 decyzji) organ stwierdził, że były wystarczające dla ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania. Gdy zaś chodzi o opinię biegłego, to za dowód nie mogła być uznana jej cześć, w której ekspert dokonał interpretacji prawa, odnosząc się do kwestii opodatkowania [...] wchodzących w skład [...]. Podniósł organ, że nowe zasady zaokrąglania podstawy opodatkowania i podatku, ukształtowane ustawą zmieniającą z dnia 30 czerwca 2005 r. miały zastosowanie w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie decyzji, "A" zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 4 oraz § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi, motywując zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesiono, że na gruncie Prawa budowlanego definicja "budowli" z art. 3 pkt 3 nie wyjaśnia bezpośrednio tego pojęcia, co każe uznać, że chodzi w istocie o to, aby budowla podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości miała charakter obiektu budowlanego. Charakter ten należy ustalić także z uwzględnieniem regulacji wykonawczej do Prawa budowlanego, a zwłaszcza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Z przepisów tych wynika, że [...] obiektem budowlanym są [...] ([...] umieszczone bezpośrednio w [...]), [...] ([...] na podbudowie [...]) oraz [...], natomiast nie wymieniono [...] umieszczonej w [...]. Poza tym pojęcie "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami" (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego) wskazuje na instalacje, które stanowią część danej budowli, a nie odrębne od niej obiekty. Nadto [...] umiejscowiona w [...] nie może być utożsamiana z urządzeniem budowlanym, gdyż pozostaje w stosunku nadrzędności do [...]. Nieuzasadnione jest traktowanie [...] jako rzeczy złożonej. W ocenie spółki [...] wraz z [...] nie jest częścią składową [...]. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej spółka podniosła, że stan faktyczny sprawy, który powinien być przez organy wyjaśniony, nie ograniczał się do wartości [...], gdyż istotne było zbadanie spornych obiektów, to jest posiadanych cech, wzajemnych relacji, czy powiązań – pod kątem spełnienia warunków, od jakich ustawa o podatkach i opatach lokalnych uzależnia uznanie danego obiektu za przedmiot opodatkowania. Sporządzona na użytek sprawy ekspertyza nie spełnia cech opinii biegłego i nie została stronie doręczona. Gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 121, 124 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, to organ w uzasadnieniu decyzji przeprowadził jednostronny wywód, nie odnosząc się do argumentacji podatnika oraz przedstawionych opinii prawnych. Pomimo wadliwości uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji i braku możliwości oceny motywów rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie była uzasadniona. Przede wszystkim jako nieuzasadniony należało ocenić zarzut skargi - niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Według art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej również "op", w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z przepisu art. 187 § 1 op wynika dalej, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolej na podstawie art. 180 § 1 wymienionej ustawy, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Otwarty katalog środków dowodowych uzasadniał, ażeby przy rozstrzyganiu sprawy organy podatkowe również posłużyły się danymi zawartymi w deklaracjach podatkowych składanych przez spółkę dla podatku od nieruchomości, oraz oceniły moc dowodową tych deklaracji (ich poszczególnych zapisów) stosownie do przedstawianych przez stronę skarżącą twierdzeń. Dokonując korektury rozliczenia podatkowego "A" obszernie wyjaśniła różnice w zakresie danych dotyczących opodatkowania budowli (z uwzględnieniem danych z pierwotnej deklaracji oraz korekty złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty). Ze stanowiska tego wynikało, że różnica w wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wynikała z wykluczenia z podstawy opodatkowania [...] w postaci [...] i [...] instalowanych w [...]. Zarówno we wniosku o stwierdzenie nadpłaty (wyjaśnieniu korekty rozliczenia), jak i w toku postępowania podatkowego, spółka nie wskazywała na inne fakty, które mogłyby podważyć rzetelność danych ujawnionych przez nią w deklaracjach podatkowych. Obok tego przy orzekaniu organy uwzględniły inne jeszcze dowody, w postaci dokumentacji budowlano-architektonicznej obejmującej m.in. projekt budowlany i pozwolenie na budowę [...], czy też opis techniczny [...] L. - M. Ustalenie zatem, że do przedmiotów opodatkowania (budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) zaliczyć należy [...], której wartość wynosi [...] zł nie było dowolne i wynikało ze zgromadzonych dowodów, podobnie jak i to, że w [...] przebiega [...] ([...]), a jej wartość (dla celu opodatkowania) wynosi [...] zł. W rzeczywistości jednak to nie stan faktyczny był sporny w niniejszej sprawie lecz jego kwalifikacja prawna, albowiem sporne w istocie było to, czy [...] ułożone w [...] stanowiły budowlę w rozumieniu przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Według art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Z powyższego wynika, że ustawa podatkowa w zakresie określenia budowli odsyła do ustawy Prawo budowlane, gdzie w art. 3 pkt 1 lit. b) wyjaśniono, iż obiektem budowlanym jest również budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Według art. 3 pkt 9 tej ustawy urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli, a więc i szerszego pojęcia obiektu budowlanego, wprost zaliczono [...]. Wprawdzie na podstawie ustawy zmieniającej z dnia 16 kwietnia 2004 r. (ustawa o zmianie ustawy Prawo budowlane – Dz. U. Nr 93, poz. 883) z przykładowego katalogu budowli (art. 3 pkt 3) usunięto pojęcie "sieci technicznych", wprowadzając pojęcie "przepustów technicznych", to "sieci techniczne" (obok "przepustów") ponownie pojawiły się treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Biorąc pod uwagę przykładowy charakter katalogu budowli, wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, z przedstawionych zmian ustawy Prawo budowlane nie można wyprowadzić wniosku, że w roku [...]. od dnia [...] - [...] przestały być budowlą w rozumieniu tej ustawy, tym bardziej, że w ten sposób nie przestały być obiektem budowlanym, nie będącym budynkiem ani obiektem małej architektury, stanowiącym całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z powyższego wynika, że na gruncie Prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa o podatkach i opatach lokalnych budowlą jest obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową, co nie pozwala zaakceptować stanowiska strony skarżącej o konieczności rozdziału dla celu opodatkowania [...] oraz ułożonych w niej [...]. Na budowlę [...], a taką jest [...], składać się może wiele wzajemnie ze sobą powiązanych funkcjonalnie elementów, jak na przykład [...] umieszczona w [...]. Wszystkie te elementy nie przestają być częścią budowli (jaką jest [...]) tylko dlatego, że odrębnie ocenione w większym lub mniejszym stopniu mogłyby odpowiadać definicji budowli (w tym urządzenia budowlanego). Istotne jest bowiem to, że na skutek połączenia tych elementów w jedną zorganizowaną całość uzyskują status budowli, a w konsekwencji składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Sądu zasadnie uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że wykluczone jest, konstruowanie pojęcia "budowli" w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy pomocy regulacji wykonawczej, to jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), albowiem takiej metodzie wykładni sprzeciwia się art. 217 Konstytucji RP, który dla określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania wymaga przepisów rangi ustawowej. Trafnie również podatkowy organ odwoławczy stwierdził, że dla określenia "budowli" nie ma znaczenia cecha trwałego związania z [...] określonego obiektu. O ile bowiem przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. definiuje budynek jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzieliny z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, o tyle zamieszczone w pkt 2 tego artykułu określenie "budowli" nie zawiera już warunku trwałego związania z gruntem czy tez posiadania fundamentów. Z przepisów Prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa podatkowa wynika (art. 3 pkt 3), że budowlą są miedzy innymi wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne albo wolnostojące maszty antenowe. Cecha trwałego związania z gruntem została wprost przewidziana w przypadku tablic reklamowych. Z powyższych uwag wynika, że skoro [...] stanowi budowlę, a ta jest całością techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to należy tu również [...], na którą składają się [...] ([...]), [...], [...] oraz cały zespół urządzeń służących do [...], które ostatecznie [...] oraz do poszczególnych [...] oraz tzw. [...] (mogą się także [...] z [...] innych [...]). Niesłusznie przeto skarżąca chciała dla oceny przedmiotu opodatkowania rozdzielać [...] i [...] w niej [...], skoro przedmiotem tym jest [...] jako całość. Stanowisko, że określony w art. 1 pkt 2 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jakim jest "budowla" odnosi się również do [...], jaka jest również [...], wyrażono w szeregu orzeczeń sądowych (na przykład wyrok WSA w Łodzi z dnia 8.07.2008 r., sygn. akt I SA/Łd 139/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.08.2008 r., sygn. akt I SA/Po 517/08, a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2.04.2008 r., sygn. akt I SA/Sz 740/07). Należy też przytoczyć, że w wyroku z dnia 27.01.2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, że [...] ([...]) [...] są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także że na budowlę tę składają się zarówno [...] jak i [...] stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy są wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania – budowli – podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego stanowisko organów podatkowych odnośnie tego, że [...] ułożone w [...] składają się (wraz z tą [...]) na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla – należało ocenić jako prawidłowe. Nieuzasadniony był również zarzut, dotyczący naruszenia art. 121, art. 124 oraz 210 § 4 op, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera rzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy. W decyzji tej wskazano podstawy prawne rozstrzygnięcia i wyjaśniono przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. O ile przy tym, w świetle powyższego przepisu, organ był obowiązany do przytoczenia przepisów prawa i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to nie można powyższego utożsamiać z obowiązkiem polemiki z każdym argumentem lub tezą strony. Organ musi w sposób wyraźny przedstawić swoje stanowisko i odnosząc się do przepisów prawa wyjaśnić, co przemawiało za jego przyjęciem. Te warunki spełnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organ nie tylko w sposób jasny wskazał w nim, w jakich kwestiach pogląd strony różni się od stanowiska organu podatkowego, ale także szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował rozstrzygając odmiennie od żądania strony. Ponadto, wbrew zarzutowi skargi, działając zgodnie z zasadą przekonywania, odniósł się do zasadniczych zarzutów i argumentów wynikających z przytoczonych przez podatnika ekspertyz prawnych. Zasadnie także uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że wobec wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, same tylko mankamenty uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nie stanowił przeszkody do utrzymania w mocy zaskarżonej w trybie instancji decyzji, skoro niedostatki uzasadnienia mogły zostać (i zostały) usunięte w decyzji odwoławczej. Należy podkreślić, że wskazane uchybienie Burmistrza Miasta i Gminy P. nie uniemożliwiło stronie sformułowania zarzutów ani argumentacji, które w najistotniejszym i szerokim zakresie powtarzane są w szeregu sprawach "A", dotyczących zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości [...] w [...], co Sądowi wiadome jest z urzędu. Prawidłowo również uznało Kolegium, że część ekspertyzy powołanego w sprawie biegłego, w której dokonał on wykładni przepisów prawa nie mogła stanowić dowodu, skoro wkraczała w wyłączne kompetencje organu załatwiającego sprawę. Należy zauważyć, że opinia rzeczoznawcy była tylko jednym z dowodów na podstawie których podjęto w przedmiotowej sprawie rozstrzygniecie. Trzeba też stwierdzić, że z Ordynacji podatkowej nie wynika obowiązek doręczenia odpisu opinii biegłego stronie, a w niniejszej sprawie spółka miała możliwość zapoznania się z jej treścią, do czego sposobność stanowiło chociażby wyznaczenie przez organy terminu do wypowiedzenia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Dotąd powiedziane nakazywało ocenić skargę jako nieuzasadnioną, co uzasadniało jej oddalenie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.