III SA/Wr 676/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi B. W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu, wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. B. W., działając przez pełnomocnika – doradcę podatkowego M. M. – wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.u, opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Natomiast w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie zobowiązania wynikającego z kwestionowanego rozstrzygnięcia spowoduje konieczność zapłaty przez stronę kwoty około [...] zł. We wniosku podniesiono, że zapłata takiej sumy przekracza możliwości finansowe strony i w związku z tym wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej – w skrócie – jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Wedle ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego między innymi w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wyrównany przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem (natomiast jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy przede wszystkim wskazać, że wnioskodawca w ogóle nie udokumentował aktualnej sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącej (np. przez przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach, zaświadczeń z banków o aktualnym zadłużeniu i wysokościach miesięcznych obciążeń z tego tytułu). Ani w aktach sądowych, ani w dokumentacji organów administracyjnych nie znajdują się również żadne dokumenty, które mogłyby potwierdzić twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej strony. Trzeba zauważyć, że nie tylko nie przedstawiono wspomnianych dokumentów. We wniosku nie określono nawet choćby w przybliżeniu, na jakim poziomie kształtują się miesięczne dochody i obciążenia skarżącej. Wszystkie zawarte we wniosku twierdzenia są bardzo ogólnikowe i nie pozwalają Sądowi na ich ocenę. Brak dokumentów źródłowych potwierdzających tę sytuację uniemożliwił weryfikację wskazanych przez stronę okoliczności. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam Tylko wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji. Odmowa wstrzymania wykonania zakwestionowanej decyzji jest tym bardziej uzasadniona, jeśli zważyć, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z istoty swej odwracalne. Dlatego, nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji wnioskodawca nie poniesie szkody albowiem nastąpi wówczas zwrot należności. Dodatkowo należy wspomnieć, iż – zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. – postanowienie w przedmiocie wstrzymania aktu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, w razie zmiany okoliczności. Wobec tego, w przypadku wykazania przez skarżącą, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ponownie rozważy tą kwestię.