III SA/Wr 677/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na pismo Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, ze wybory sołtysa i Rady Sołeckiej sołectwa K., które odbyły się w dniu [...] r. są ważne; postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy M. – na podstawie § 19 ust. 6 pkt 3 uchwały [...] Rady Miejskiej Gminy M. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Statutu Sołectwa K. stwierdził, że wybory sołtysa i Rady Sołeckiej sołectwa K., które odbyły się w dniu [...] r. są ważne. Pismem z dnia [...] r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na pismo Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, ze wybory sołtysa i Rady Sołeckiej sołectwa K., które odbyły się w dniu [...] r. są ważne. Skarżący nie wezwał uprzednio organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa (pismo Burmistrza z dnia [...] r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. - w stanie obowiązującym na dzień wniesienia skargi - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 pkt 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach. Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie zaś przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6). W rozpoznawanej sprawie – na podstawie akt - przyjąć należy, że strona skarżąca nie wyczerpała przewidzianej przepisami proceduralnymi drogi instancyjnej. Strona skarżąca nie wezwała bowiem organu administracji publicznej – przed wniesieniem skargi do WSA - na pismo Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] - do usunięcia naruszenia. W świetle opisanych okoliczności, przyjąć należy, że w dacie składania skargi do Sądu, strona skarżąca nie dopełniła obowiązku wyczerpania drogi administracyjnej, wobec czego skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, należało odrzucić.