III SA/Wr 678/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA – Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi G. M. na czynność – prowadzenie działalności zarządzania nieruchomościami osób fizycznych, wspólnot mieszkaniowych przez gminny zakład budżetowy, narzucenie zarządcy nieruchomością wspólną w osobie Miejskiego zakładu Gospodarki Lokalowej w S. P. w przedmiocie zarządzania przez Gminę S. P. nieruchomością wspólnoty mieszkaniowej przy ul. C. w szklarskiej Porębie przez zakład Komunalny, Miejski Zakład Gospodarki Lokalowej w S. P. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] G. M. wniósł skargę na niezgodne z obowiązującym prawem prowadzenie działalności zarządzania nieruchomościami osób fizycznych wspólnot mieszkaniowych przez gminny zakład komunalny – Miejski Zakład Gospodarki Lokalowej w S. P. oraz narzucenie nabywcom lokali sprzedanych przez Gminę zarządcy w osobie Miejskiego Zakładu Gospodarki Lokalowej i nie rozpatrzenie przez Gminę wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie. Pismem z dnia [...]. G. M. został wezwany w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenie niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi z dnia [...] na działalność Gminy S. P. poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu ( decyzji , postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności i określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. W wykonaniu wezwania G. M. oświadczył, iż przedmiotem jego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest czynność : -prowadzenie działalności zarządzania nieruchomościami osób fizycznych, wspólnot mieszkaniowych przez gminny zakład budżetowy - narzucenie zarządcy nieruchomości wspólnej w osobie Miejskiego Zakładu Gospodarki Lokalowej w S. P.. Nadto określając naruszenie prawa podkreślił naruszenie art. 185 § 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 18 ust. 1 i 3 oraz 40 ustawy o własności lokali i art. 6 ust. 2 i art. 7 ustawy o gospodarce komunalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość zaś sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 powołanej wyżej ustawy. Wymienia on katalog działań administracji publicznej, które mogą stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu. Zgodnie z powołanym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym , na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach , w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. G. M. wniósł skargę , określając jej przedmiot jako czynność : - prowadzenie działalności zarządzania nieruchomościami osób fizycznych, wspólnot mieszkaniowych przez gminny zakład budżetowy, - narzucenie zarządcy nieruchomością wspólną w osobie Miejskiego Zakładu Gospodarki Lokalowej w S. P. Czynności polegające na zarządzaniu nieruchomościami przez gminny zakład budżetowy czy narzucenie takiego zarządu w osobie Miejskiego Zakładu Gospodarki Lokalowej w S. P. nie znajdują się w katalogu wymienionym we wspomnianym art. 3 § 2 p.p.s.a. ani w przepisach szczególnych , które przewidują sądowa kontrolę. Skoro powołany przez skarżącego przedmiot skargi określony został przez niego jako czynność godzi się również zauważyć , iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty lub czynności, które : a) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, c) muszą mieć charakter publiczno prawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji poddana została sądowej kontroli ( w tym zakresie aktualne pozostaje orzecznictwo dotychczasowe NSA), d) dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisu prawa . Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek miedzy działaniem ( zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot nie powiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. W ocenie Sądu czynność zaskarżone przez stronę nie spełnia wszystkich wymienionych przesłanek, w szczególności nie można uznać, iż dotyczy ona uprawnień i obowiązków strony wynikających z przepisu prawa. Nie można bowiem uznać aby istniał związek ścisły i bezpośredni pomiędzy zaskarżoną "czynnością"(polegająca w istocie na zarządzaniu nieruchomością wspólną) a możliwością realizacji uprawnień strony wynikających z konkretnych przepisów prawa. Co więcej nie można wskazać takiego przepisu, który tworzyłby po stronie skarżącego określone uprawnienia i obowiązki, które powinny być zrealizowane przez organ w drodze czynności, mogącej być następnie przedmiotem skargi. Wobec powyższych ustaleń, skargę należało odrzucić co znalazło swój wyraz w sentencji orzeczenia