III SA/Wr 681/08

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienie z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, a łączny ich dochód wynosi 2.400 zł. Dodał, że mają zaciągnięty kredyt w wysokości 30.000 zł oraz leasing na kwotę 40.000 zł i spłata ww. zobowiązań pochłania w całości dochód uzyskiwany z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Poinformował, że mieszkają u ojca. W piśmie z dnia 29 grudnia 2008 r. skarżący oświadczył, że w ostateczności mógłby uiścić wpis sądowy do kwoty 100 zł. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odmowa uwzględnienia wniosku w całości jest następstwem nie wykazania należycie przez wnioskodawcę spełniania przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował kilku istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie przedłożył zaświadczenia o wysokości dochodu swojego ojca (u którego mieszka wraz z żoną); nie złożył do akt wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określił wartości posiadanych ruchomości; nie sprecyzował i nie udokumentował wysokości niezbędnych wydatków swojej rodziny (złożone do akt rachunki dotyczą opłat związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowią koszt uzyskania przychodu). Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową i w przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Z treści wniosku skarżącego wynika, że dochody jego rodziny wynoszą 2.400 zł, nie mają oni nikogo na utrzymaniu, zamieszkują wraz z ojcem w jego domu i nie są zobowiązani do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem tego domu. Zaznaczyć należy, że skarżący na bieżąco uiszcza opłaty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, sam również deklarował, że byłby w stanie pokryć wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). Skarżący nie wykazał, że posiada wskazywane we wniosku zadłużenie. Przy czym podkreślić należy, że spłata rat kredytu czy pożyczek nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Mając na uwadze, że niniejsza sprawa związana jest z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą zaznaczyć należy, że niedopuszczalne jest przerzucanie na Państwo skutków ryzyka gospodarczego Sygn. akt III SA/Wr 681/08 przedsiębiorcy, w szczególności skutków jego zawinionego działania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.