III SA/Wr 689/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant apl. radcowski Magdalena Pawłowicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A,B,T. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Starosta Ś.- po rozpatrzeniu sprawy J. K. - orzekł o cofnięciu uprawnień w/w do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "ABT". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było z urzędu w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy Wydział VI Grodzki, sygn. akt: VIK 1322/06 z dnia 27.12.2006 r., w którym w pkt 3 został orzeczony wobec Pana J. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Jednocześnie organ poinformował skarżącego o konieczności niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy, ponieważ do chwili wykonania tego obowiązku okres na który orzeczono zakaz nie biegnie. Przedmiotowej decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji z dnia [...] J. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżoną decyzję uznał za bezprawną. Podniósł, że nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień, a w konsekwencji został pozbawiony możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz złożenia wniosków i zastrzeżeń. W ocenie skarżącego, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności również było bezpodstawne. Ponadto skarżący podniósł, iż został zatrudniony poza miejscem zamieszkania w trybie trzyzmianowym i ze względu na konieczność dojazdu do pracy niezbędne jest posiadanie prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając w uzasadnieniu ustalenia faktyczne i argumentację prawną, przedstawioną przez Starostę Ś. W ocenie Kolegium, podniesione w odwołaniu zarzuty nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości wydania decyzji przez organ I instancji, albowiem zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Zakaz ten winien być wykonany przez skazanego niezależnie od wydania decyzji przez starostę w oparciu o przepis art. 182 § 2 kkw. Ponieważ podstawą prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie był przekazany przez sąd wyrok orzekający zakaz prowadzenia pojazdów, którego treść była znana skarżącemu jako uczestnikowi tych postępowań sądowych, zarzut nie doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania jest bezzasadny, albowiem nie miało to wpływu na treść wydanej decyzji. W zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium również nie dopatrzyło się nieprawidłowości mających wpływ na treść wydanej decyzji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wstrzymania jej wykonania. Według jego oceny, decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, co z kolei narusza jego interes jako strony postępowania administracyjnego. Skarżący ponownie podniósł zarzuty dotyczące nie powiadomienia go przez organ o wszczęciu postępowania, a ponadto stwierdził, że natychmiastowe wykonanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami osobie, która prowadziła rower mając znikomą ilość alkoholu we krwi, nie stanowi zabezpieczenia ważnego interesu społecznego ani też ważnego interesu strony. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w świetle § 2 tego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję, akt lub czynność z zakresu administracji publicznej kieruje się kryterium prawnym a nie słusznościowym. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał skargę za bezzasadną. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jest elementem postępowania wykonawczego, mającego na celu wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do kierowania pojazdami mechanicznymi osobę, wobec której sąd powszechny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na określony czas. Sąd administracyjny nie jest uprawniony ani do badania ani oceny rozstrzygnięcia sądu powszechnego, w tym wypadku sądu karnego. Nie ma takiej możliwości także organ administracyjny, który nie może orzec o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, inaczej niż sąd orzekający zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia prawa, wydając zaskarżone decyzje. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby interes skarżącego jako strony postępowania doznał uszczerbku. Należy zauważyć, że sam skarżący nie wskazał, na czym ten uszczerbek miał polegać. Nie sposób zgodzić się z zarzutem braku powiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania oraz w konsekwencji z zarzutem niemożliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków, wyjaśnień czy zastrzeżeń. Oczywistym jest, że dla zachowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jakimi są: obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa), obowiązek informacji (art. 9 kpa) oraz obowiązek zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), niezbędnym jest zawiadomienie przez organ strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie, organ I instancji z tego obowiązku się wywiązał, kierując na adres skarżącego, którego to prawidłowości skarżący nie kwestionował, zawiadomienie z dnia 17 sierpnia 2007 r. o wszczęciu postępowania wraz z szerokim pouczeniem o przysługujących skarżącemu prawach. Korespondencji tej skarżący jednak nie podjął. Gdyby przyjąć tok rozumowania skarżącego, to w żadnej sprawie, w której obywatel nie podejmuje kierowanej do niego korespondencji, organ nie mógłby procedować. Dyspozycja art. 44 kpa przewiduje możliwość pozostawienia w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia nie podjętej korespondencji, przy spełnieniu wymogów określonych w § 3 tego artykułu. Znajdująca się w aktach sprawy administracyjnej koperta jednoznacznie świadczy, iż zaszły podstawy do uznania przesyłki za doręczoną (fikcja doręczenia). Jakkolwiek w uzasadnieniu decyzji organu II instancji oraz w odpowiedzi na skargę zamieszczony jest zapis o "uchybieniu w zakresie obowiązku doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania" i stwierdzenie, iż "uchybienie to nie miało wpływu na treść wydanej decyzji", to jednak stwierdzenia te - jak wskazano powyżej -nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Organ odwoławczy nie zwrócił bowiem uwagi na okoliczność, że w aktach sprawy znajduje się korespondencja kierowana do skarżącego i przez niego nie podjęta. Jednak fakt, że treść tej korespondencji nie była znana skarżącemu (wyłącznie z powodu niepodjęcia tejże korespondencji przez skarżącego), nie może obciążać organu, który ze swoich obowiązków wywiązał się prawidłowo. Należy w tym miejscu podkreślić, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a organ odwoławczy ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a nie tylko w granicach odwołania. W konsekwencji, wbrew twierdzeniu organu II instancji, organ I instancji nie uchybił obowiązkowi zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, a tym samym nie uniemożliwił skarżącemu zapoznania się a aktami, wnoszenia zarzutów czy zastrzeżeń. Ponadto należy zauważyć, iż skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze nie wskazał żadnych zastrzeżeń ani zarzutów, których przedstawienia w obronie jego praw organ rzekomo go pozbawił, poza - uzasadniającym w ocenie skarżącego wniosek o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności - faktem, iż skarżący podjął pracę poza miejscem zamieszkania, w trybie trzyzmianowym z koniecznością dojazdów, do czego dokument prawa jazdy jest mu niezbędny. Wniosek ten został prawomocnie oddalony. Bezspornym jest w sprawie, że wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy, orzekający zakaz prowadzenia pojazdów uprawomocnił się. Zgodnie z art. 43 § 2 KK "orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia". Natomiast w myśl art. 43 § 3 KK, orzekając zakaz prowadzenia pojazdów, Sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. W świetle powyższych ustaleń, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe i zostały wydane zgodnie z przepisami prawa zarówno materialnego jak i procesowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.