III SA/Wr 689/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant referent Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. J. (dalej: strona, skarżący, rolnik) Dyrektor Oddziału Regionalnego (dalej: Dyrektor OR) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Kierownik ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] mocą której przyznano rolnikowi na rok 2016: jednolitą płatność obszarową w wysokości 42.079,92 zł, płatność za zazielenienie w wysokości 28.241,49 zł, płatność redystrybucyjną w wysokości 4.609,26 zł, płatność do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych w wysokości 1.020,76 zł, kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 911,11 zł oraz odmówił przyznania płatności do bydła i nałożył sankcję w wysokości 4.867,80 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej K.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1512), art. 24 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2016 r. rolnik złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2016. W sekcji VII oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku strona zadeklarowała siedemnaście działek ewidencyjnych wykorzystywanych rolniczo. W sekcji VIII oświadczenia w sposobie wykorzystywania działek rolnych wnioskodawca wskazał do jednolitej płatności obszarowej (JPO) dwanaście działek rolnych o łącznej powierzchni 92.30 ha. Strona wnioskowała także o płatność dodatkową, płatność do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych i płatność do bydła. W sekcji V liczba posiadanych zwierząt, do których mają zostać przyznane płatności związane do zwierząt podał 19 sztuk bydła w wieku do 24 miesięcy. Do wniosku dołączono załączniki graficzne oraz formularz oświadczenia o zwierzętach zadeklarowanych do płatności, w którym strona oświadczyła, iż ubiega się o przyznanie płatności do bydła. W odpowiedzi - po przeprowadzeniu kontroli - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu [...] maja 2017 r. wydał decyzję dotyczącą płatności na rok 2016. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo przedstawił w jaki sposób wyliczone zostały poszczególne płatności oraz przywołał podstawy prawne ich przyznania. Podał że powierzchnia zadeklarowana do przyznania płatności JPO wyniosła 92,30 ha, a powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 92,18 ha. Organ do przyznanych płatności zastosował współczynnik korygujący. Odmowa przyznania płatności do bydła spowodowana była tym, iż zgłoszone do tejże płatności 19 sztuk bydła w dniu 15 maja 2016 r. przekroczyły wiek 24 miesięcy. Z uwagi na treść art. 16 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.) skutkowało to odmową przyznania płatności i nałożeniem sankcji trzyletnich ze względu na to, że różnica pomiędzy liczbą zwierząt zadeklarowanych we wniosku, a liczbą zwierząt zatwierdzonych wynosi 19 sztuk tj. 100%. Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżący nie zgodził się z odmową przyznania płatności do bydła, wskazując, że omyłkowo zaznaczył płatność do bydła, zamiast płatności do krów – Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając, organ odwoławczy powołał treść art.16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i wskazał, że wnioskowana płatność do bydła przysługuje rolnikowi jeżeli posiada samice lub samce tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy. Organ podkreślił, że skarżący składając wniosek pomocy podał, iż liczba bydła w wieku do 24 miesięcy, do których mają być przyznane płatności do zwierząt wynosi 19 sztuk. Do wniosku dołączył formularz oświadczenia, w którym wymienił 19 numerów identyfikacyjnych zwierząt, dla których ubiega się o płatności do bydła. Organ po dokonaniu analizy danych zawartych z Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli stwierdził, że wszystkie zgłoszone do płatności do bydła zwierzęta nie kwalifikują się do otrzymania pomocy finansowej, gdyż ich wiek przekracza 24 miesiące. W związku z tym, że procentowa różnica pomiędzy liczbą zgłoszonych zwierząt tj. 19 sztuk a liczbą tychże zwierząt stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej (0 sztuk) wyniosła 100% organ nałożył sankcję wieloletnią. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami odwołania, że popełniony przez rolnika błąd jest błędem oczywistym. Zdaniem organu nie ma w sprawie zastosowania art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE.L z 2014 r. , Nr 227 str. 69), zgodnie z którym wnioski o przyznanie pomocy mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Zdaniem organu popełniony przez stronę błąd nie może być zakwalifikowany jako błąd oczywisty. Skarżący składając wniosek pomocowy zaznaczył checbox dotyczący wnioskowania o płatność dla bydła, podał liczbę bydła w wieku do 24 miesięcy oraz dołączył do wniosku formularz oświadczenia, na którym zaznaczył, że ubiega się o przyznanie płatności do bydła. Sam wniosek nie zawiera żadnych niespójności w owym zakresie. Wnioskodawca nie dokonując weryfikacji wniosku przed jego złożeniem wykazał się brakiem staranności i niedbalstwa. Organ podkreślił, że wszelkie płatności, w tym do zwierząt przyznawane są na złożony wniosek i organ jest związany zakresem wniosku. Nie ma zaś obowiązku indywidualnego informowania rolnika o przepisach prawa oraz o jego błędach. W skardze skarżący zaskarżył decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania płatności do bydła i nałożenia sankcji trzyletnich, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 9 K.p.a. oraz art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014. W treści skargi skarżący wskazał, że wnioskował o przyznanie płatności do 19 sztuk bydła, podając konkretne numery identyfikacyjne. Bydło o podanych numerach było w wieku powyżej 24 miesięcy, o czym organ wiedział z urzędu, w tym z posiadanych rejestrów z systemu ZSZiK. Podaje, że obiektywnie spełniał wszystkie materialnoprawne warunki do przyznania płatności do bydła, składał wniosek w dobrej wierze. Zdaniem rolnika popełnił oczywisty błąd i organ powinien był pozwolić skorygować błąd i przyznać płatność dla tegoż bydła. Nie zauważył w oświadczeniu o zwierzętach zadeklarowanych do płatności drobnego druku w dolnym przypisie, w którym jest wyjaśniona prawna różnica, mająca znaczenie dla płatności pomiędzy "bydłem" a "krowami". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.)]. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie skarżącemu (rolnikowi) - na 2016 r. - zasadnie odmówiono przyznania płatności do bydła i nałożono sankcję wieloletnią w wysokości 4.867,80 zł. Skarżący uważa, że popełniony błąd w oświadczeniu o zwierzętach powinien co najwyżej być uznany za oczywistą omyłkę. Zdaniem organu natomiast, rolnik nie mógł otrzymać tej płatności, ponieważ w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zgłoszone do tejże płatności 19 sztuk bydła w dniu 15 maja 2016 r. przekroczyły wiek 24 miesięcy, co skutkowało odmową przyznania płatności i nałożeniem sankcji trzyletnich ze względu na to, że różnica pomiędzy liczbą zwierząt zadeklarowanych we wniosku, a liczbą zwierząt zatwierdzonych wynosi 19 sztuk tj. 100%. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu. Tryb i warunki przyznawania płatności do bydła uregulowano w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 tej ustawy płatności związane do zwierząt gatunku bydło domowe są przyznawane rolnikowi w formie: 1)płatności do bydła, jeżeli: a)posiada samice lub samce tego gatunku: –których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy, –przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, b)liczba zwierząt, o których mowa w lit. a, objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności złożonym przez tego rolnika wynosi co najmniej 3 sztuki; 2)płatności do krów, jeżeli: a)posiada samice tego gatunku: –których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, przekracza 24 miesiące, –przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, b)liczba zwierząt, o których mowa w lit. a, objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności złożonym przez tego rolnika wynosi co najmniej 3 sztuki. 3. Płatności związane do bydła są przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a. 4. Płatności związane do krów są przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a. Na podstawie art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 64/ 2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności do oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE.L z 2014 r. nr 181 str. 48), w przypadku gdy dla wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą lub w ramach rodzaju działania objętego danym środkiem wsparcia stwierdzi się różnicę między liczbą zwierząt zgłoszonych a liczb zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3 całkowita kwota pomocy lub wsparcia, do której beneficjent jest uprawniony w ramach tych systemów pomocy lub środków wsparcia lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia w danym roku składania wniosków, zmniejszana jest o odsetek ustalany zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, o ile stwierdzone niezgodności dotyczą nie więcej niż trzech zwierząt. Jeżeli odsetek ustalony zgodnie z ust. 3 przekracza 50%, za dany rok składania wniosków nie przyznaje się pomocy lub wsparcia, do których beneficjent byłby uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 3 w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie odpowiadającej różnicy między liczbą zwierząt zgłoszonych a liczbą zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3. W tak ustalonym stanie faktycznym oraz na podstawie cytowanych przepisów, uznać należy, że organy prawidłowo stwierdziły różnicę pomiędzy zadeklarowaną kwalifikowaną liczbą zwierząt, a liczbą zatwierdzoną. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły więcej niż trzech zwierząt, a obliczony na podstawie art. 31 ust. 3 ww. rozporządzenia (UE) nr 640/2014 odsetek wyniósł 100%, tj. więcej niż 50%. W konsekwencji organ, zgodnie z nakazem wynikającym z ww. art. 31 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 640/2014, musiał odmówić skarżącemu płatności do bydła na rok 2016 r. W ocenie Sądu, zasadnie także nałożono na skarżącego sankcję wieloletnią. Zdaniem Sądu, prawidłowo przyjęły orzekające w sprawie organy rolne, że zadeklarowane we wniosku płatności do bydła, nie mogą być objęte sporną płatnością. Analiza złożonego i podpisanego przez skarżącego wniosku z 13 czerwca 2016 r. potwierdza, że do spornej płatności - świadomie - składając wniosek pomocowy zaznaczył checbox dotyczący wnioskowania o płatność dla bydła, podał liczbę bydła w wieku do 24 miesięcy oraz dołączył do wniosku formularz oświadczenia, na którym zaznaczył, że ubiega się o przyznanie płatności do bydła. Podkreślenia wymaga, że faktu tego nie neguje także sam skarżący. Sam wniosek nie zawiera żadnych niespójności w owym zakresie. Wskazać też należy, że wszelkie płatności, w tym do zwierząt, są przyznawane na złożony wniosek. Określenie "na wniosek" oznacza, że organ związany jest bezpośrednio zakresem wniosku, a rozstrzygnięcie wydawane jest w oparciu o zgromadzone we wniosku dane oraz dokumenty (oświadczenie o zwierzętach). Organ nie ma zaś obowiązku indywidualnego informowania rolnika o przepisach prawa oraz o jego błędach. To wnioskodawca decyduje o treści wniosku, on też posiada wiedzę o ilości sztuk zwierząt kwalifikujących się do płatności. Wnioskodawca powinien dołożyć szczególnej staranności przy wypełnieniu wniosku, gdyż ponosi odpowiedzialność za treść wniosku i spadają na niego konsekwencje błędów w tym zakresie. Organ nie może zatem wychodzić poza zakres żądania wnioskodawcy. Nadto, Sąd zauważa, że wnioskujący o płatność rolnik, podpisując oświadczenie o znajomości zasad dotyczących przyznawania płatności, nie może powoływać się na brak wiedzy odnośnie tychże zasad i obarczać za ten stan rzeczy organy rolne. Jako beneficjent pomocy, rolnik jest bowiem zobowiązany do złożenia wniosku zgodnego z obowiązującym - w danym momencie - prawem. Organ rolny nie ma zaś obowiązku indywidualnego informowania rolnika o przepisach prawa oraz o jego błędach. Powyższe dowodzi, że - wbrew zarzutom skargi - w sprawie nie mamy do czynienia z oczywistym błędem beneficjenta działającego w dobrej wierze, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, który to błąd mógł zostać "z łatwością" wykryty przez organ rolny przyjmujący wniosek (i poprawiony przez rolnika), bez konieczności prowadzenia kontroli administracyjnej. O oczywistym błędzie można mówić wtedy, gdy - bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami - istnieje możliwość wykrycia niespójności (sprzeczności, przeoczeń) kolejnych pozycji wniosku. W sprawie, z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Zadeklarowanie przez skarżącego płatności do bydła, nie może być potraktowane jako omyłka oczywista. Trafnie wywodzi organ odwoławczy, że organ może uznać błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych we wniosku. Jednakże z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie podane przez skarżącego informacje, w zakresie płatności do bydła nie zawierały żadnych sprzeczności czy też niespójności to brak było podstaw do dodatkowej weryfikacji danych podanych przez skarżącego. Organ dopiero po konfrontacji z innymi dokumentami tj. po dokonaniu analizy danych zawartych z Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli stwierdził, że wszystkie zgłoszone do płatności do bydła zwierzęta nie kwalifikują się do otrzymania pomocy finansowej, gdyż ich wiek przekracza 24 miesiące. Wezwanie do usunięcia braków - jak chce tego skarżący - nie mogło mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania albowiem de facto odnosiłoby się do dokonania korekty, czy poprawienia wniosku, co zwłaszcza wobec jednoznacznej regulacji art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 809/2014 jest niedopuszczalne. Zgodnie z tym przepisem wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze, a właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Niewątpliwie przywołany przepis może być stosowany w wyjątkowych sytuacjach. Sprostowanie lub poprawa może dotyczyć jedynie oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, które właściwy organ może uznać tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w złożonych dokumentach. Dodatkowym warunkiem jest stwierdzenie, że beneficjent działał w dobrej wierze. W przedmiotowej sprawie rację ma organ, że nie była spełniona przesłanka, by sprostowanie lub poprawienie dotyczyło oczywistego błędu, a więc też takiego, który mógł być niedostrzeżony przez wnioskodawcę. Takowym nie może być wzywanie do poprawienia wniosku cechującego nierzetelność przy jego sporządzaniu czy też do podejmowania czynności mających na celu poprawienie jego czy załączników. Do takowych można zaliczyć na przykład nie dołączenie wymienionego poprawnego załącznika - i co ważne - istniejącego w dniu składania wniosku, ale już nie wymiany na poprawny, czy też rozbieżności między tytułem a zakresem, oczywisty błąd rachunkowy, czy brak formalny. Jak wyżej wykazano, ustalony stan faktyczny jest bezsporny. Organ nie pominął wyjaśnień skarżącego zgodnie, z którymi stwierdzona nieprawidłowość była konsekwencją dokonanej przez skarżącego pomyłki. Zasadnie organy wyjaśniły stronie, że okoliczność ta nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że do dnia wydania decyzji skarżący nie wycofał, ani nie skorygował błędnie zadeklarowanych sztuk bydła, ani nie poinformował organu o zaistniałej pomyłce, do czego miał prawo i w ten sposób mógł uniknąć negatywnych konsekwencji. Nie ulega wątpliwości, że jest zatem możliwość skorygowania przez rolnika wniosku o płatność, jednakże przy uwzględnieniu określonych zasad i terminów. Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja znajduje podstawy w obowiązującym prawie krajowym i wspólnotowym, które określają zasady przyznania płatności bezpośrednich (w tym dokonywania zmniejszeń, nakładania kar), które mają charakter norm prawa publicznego, a zatem bezwzględnie obowiązującego i nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości organów. Zdaniem Sądu, działania organów rolnych również czynią zadość zasadom procesowym. Zauważyć trzeba, że - zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach - w postępowaniach o przyznanie płatności, organ administracji publicznej udziela stronom, na ich żądanie (podkreślenie Sądu), niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że zasada informowania, wyrażona w art. 9 K.p.a., uległa istotnemu ograniczeniu, gdyż stronom udziela się pouczeń jedynie na ich żądanie. Nie sposób zatem uznać, że w sprawie naruszono zasadę określoną w art. 9 K.p.a. Skoro skarżący, co wykazano wyżej, świadomie zadeklarował do płatności (Sąd w tym zakresie nie dopatrzył się błędu, czy też zawinienia organów rolnych) a fakt ten stwierdzono dopiero w kontroli, organ prawidłowo zastosował w/w karę administracyjną, o której mowa w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Reasumując, Sąd stwierdził, że skarżona decyzja znajduje podstawy w obowiązującym prawie oraz że działania organów rolnych - wbrew stanowisku strony skarżącej - czynią zadość zasadom procesowym wyrażonym w art. 6-16 K.p.a., zmodyfikowanym w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.