III SA/Wr 694/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2005 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. na decyzję Wojewody D. z dnia 13 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia 24 maja 2004 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że decyzje wymienione w pkt I nie mogą być wykonane. Wojewoda D. decyzją z dnia 13 września 2004 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania I. C. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 24 maja 2004 r. nr [...], orzekającą o odmowie zameldowania wymienionej z córką R. J. na pobyt stały w lokalu mieszczącym się w hotelu pracowniczym Akademickiego Szpitala Klinicznego przy ul. Ś. [...] we W. - należącym do Akademii Medycznej. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż fakt pobytu I. C. wraz z małoletnią córką w przedmiotowym lokalu jest bezsporny i wiąże się ze skierowaniem pracodawcy, tj. Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we W., z którym łączy skarżącą umowa o pracę na czas określony do dnia 31 grudnia 2004 r. Jak zauważył organ odwoławczy - przedmiotem ustaleń w sprawie są wyłącznie okoliczności pozwalające stwierdzić, czy zostały spełnione przesłanki zameldowania na pobyt stały przewidziane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.) Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na podstawie art. 47 ustawy organ gminy prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Organ prowadzący postępowanie administracyjne w tym celu, poza faktem zamieszkiwania osoby pod wskazanym adresem, winien zbadać na podstawie dających się obiektywnie stwierdzić okoliczności, czy deklarowana przez stronę wola zamieszkiwania w lokalu osoby pod danym adresem faktycznie wskazuje na zamiar stałego w nim pobytu. W ocenie Wojewody - wobec zakwestionowania przez drugą stronę postępowania, tzn. kierownika Zespołu Hoteli Pielęgniarskich, zgłoszonego przez zajmującą lokal I. C. zamiaru stałego w nim pobytu, organ administracji winien ustalić, czy faktycznie istnieją dostateczne podstawy do odmowy przyjęcia zgłoszenia pobytu stałego pod wskazanym wyżej adresem. W tej materii organ odwoławczy uznał za stosowne uwzględnić zasady zajmowania i opróżniania lokali w hotelach pracowniczych należących do Akademii Medycznej we Wrocławiu zawarte w regulaminie hotelowym. Zatem w stosunku do osób z którymi rozwiązano stosunek pracy oraz pracowników, z którymi zawarto jedynie terminowe umowy o pracę - Wojewoda D. przychylił się do stanowiska Akademickiego Szpitala Klinicznego zakładającego dopuszczalność zameldowania w hotelu pracowniczym wyłącznie na pobyt czasowy. Tym samym deklarowany przez stronę zamiar pobytu stałego nie znalazł uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. I. C. nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Na poparcie skargi zarzuciła, iż przy braku zgody właściciela lokalu na dokonanie zameldowania na pobyt stały jest jednak faktem niezaprzeczalnym, iż obie z córką nadal w tym miejscu przebywają zaś w obiektach hotelowych Akademii Medycznej zgodę na zameldowanie na stały pobyt otrzymują także emeryci. Skarżąca wraz z córką nie posiadają innego miejsca pobytu stałego ani czasowego. Zdaniem strony skarżącej organy nie przeprowadziły w tym zakresie postępowania wyjaśniającego a podjęte w sprawie decyzje - jak sformułowała, cyt.: " mają na celu podtrzymanie fikcji i utrzymanie nieprawidłowej ewidencji ludności". W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi wskazując, iż zamiar stałego pobytu musi być określony na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Wojewoda D. uwzględnił w tej mierze okoliczności warunkujące zamieszkiwanie I. C. z córką w lokalu mieszczącym się w hotelu pracowniczym Akademickiego Szpitala Klinicznego należącego do Akademii Medycznej we W. Ustalono, że podstawą zamieszkiwania w lokalach hotelu pracowniczego ASK nie jest umowa cywilnoprawna, lecz skierowanie pracodawcy wystawione w celu zakwaterowania w hotelu pracowniczym. Zasady zajmowania i opróżniania lokali w hotelach pracowniczych ASK określa Regulamin Wewnętrzny Hotelu Pracowniczego i w tym zakresie został on uwzględniony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Strona skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pozostałe strony postępowania w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia o wniosku skarżącej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, w związku z czym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zm.) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1). Na podstawie zgłoszenia obejmującego wymagane dane organ gminy prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest dokonać zameldowania (art. 47 ust. 1 ustawy), które przybiera postać czynności rejestracyjnej wywołującej skutki prawne. Jeżeli zaś zgłoszone dane budzą wątpliwości, to wówczas o dokonaniu zameldowania rozstrzyga ten organ w drodze decyzji administracyjnej (art. 47 ust. 2). Z argumentacji organu odwoławczego oraz akt sprawy wynika, że podstawą odmowy zameldowania na pobyt stały był sprzeciw kierownika Zespołu Hoteli Pielęgniarskich na tle regulaminowych zasad zajmowania i opróżniania lokali w hotelach pracowniczych należących do Akademii Medycznej we W., zgodnie z którymi mieszkańcy takiego hotelu meldowani są wyłącznie na pobyt czasowy. W tej materii godzi się zauważyć, iż regulamin hotelu pracowniczego ma charakter wewnętrzny i nie stanowi źródła prawa, tym samym jego postanowienia nie mogą mieć wpływu na kwestie meldunkowe, gdyż te ostatnie są uregulowane ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zatem winny być oceniane wyłącznie przez pryzmat obowiązujących rozwiązań ustawowych. Jak zaś wynika z art. 10 ust. 2 omawianej ustawy - osoba , która przybywa do zakładu hotelarskiego albo do zakładu udzielającego pomieszczenia w związku z pracą, nauką, leczeniem się lub opieką społeczną, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy przed upływem 24 godzin od chwili przybycia. W przedstawionym świetle, na gruncie normy art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niewątpliwie sam fakt pozostawania w stosunku zatrudnienia tylko na czas określony nie może determinować charakteru pobytu danej osoby w hotelu pracowniczym i przesądzać, że osoba ta może być zameldowana w nim wyłącznie na pobyt czasowy. O tym, czy pobyt w zakładzie hotelarskim lub zakładzie udzielającym pomieszczenia w związku z pracą (tzw. hotelu pracowniczym) ma charakter pobytu stałego, czy też czasowego, decyduje bowiem całokształt okoliczności faktycznych w konkretnej sprawie, które winny być oceniane w kontekście także unormowania zawartego w art. 8 ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu obowiązkowi zameldowania na pobyt stały podlega osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 2 miesiące, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na dalsze utrzymywanie charakteru pobytu czasowego, w szczególności - np. wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego (pkt 1), przy czym wyliczenie w treści tego przepisu zdarzeń uzasadniających dalsze kwalifikowanie dłuższego niż dwa miesiące pobytu nadal jako czasowego nie jest wyczerpujące. Wobec tego, rozważając istotę rzeczywistego zamiaru co do rodzaju pobytu należy brać pod uwagę i inne okoliczności, jak np. miejsce wykonywania zatrudnienia, okres zatrudnienia przewidziany w umowie o pracę na czas określony, możliwość przedłużenia czasu trwania tej umowy, faktyczny okres przebywania w lokalu, czynienie istotnych nakładów inwestycyjnych na zajmowany lokal za zgodą właściciela zakładu hotelowego, wraz z pozostałymi okolicznościami - świadczącymi o trwałym, a nie czasowym tylko, ześrodkowaniu w lokalu przedmiotowego zakładu hotelowego swych spraw życiowych, majątkowych, etc, wskazujących na istnienie zamiaru stałego w nim przebywania. W niniejszej sprawie skarżąca podkreślała już na etapie wszczęcia postępowania, czego nie zakwestionowano w toku postępowania przed I i II instancją, że mieszka w Zespole Hoteli Pielęgniarskich od 4 lat nieprzerwanie, jest to jedyne jej wraz z córką - małoletnią Roksaną Jaśkiewicz - miejsce zamieszkania, stanowiące centrum spraw życiowych, posiada tam wszystkie rzeczy osobiste, własną skrzynkę na listy oraz telefon stacjonarny, dokonuje na swój koszt remontów z woli zarządcy hotelu (np. w zakresie instalacji wodomierzy), część wyposażenia lokalu stanowi jej własność, nie ma innego miejsca stałego zameldowania, zatrudniona jest we W. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, iż rzeczywisty, obiektywnie istniejący zamiar stałego przebywania strony skarżącej w przedmiotowym lokalu nie istnieje tylko z tego powodu, że nie została zatrudniona przez pracodawcę na czas nieoznaczony. Przeciwnie, zdaniem Sądu ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje, że przesłanki do dokonania zameldowania na pobyt stały zostały spełnione w niniejszej sprawie, gdyż dotychczasowy pobyt strony skarżącej utracił swój czasowy charakter, natomiast organy dokonały niewłaściwej oceny stwierdzonych faktów i nieprawidłowej wykładni przywołanych wyżej przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z tych względów - na mocy art. 145 § 1pkt1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania w pkt II wyroku znajduje wsparcie w art. 200, a w pkt III - w art. 152 powołanej ustawy.